.تیتر: عید سعید باستانی.یه مدتی سعید تو کوچه "خوشحال غربی" زندگی می‌کرد و از اون‌جا تا خونه من حدود چهار پنج دقیقه بیشتر پیاده راه نبود. اون دوران خیلی خوشحال بودم که داداشم نزدیکمه، ولی فقط خوشحال بودم و البته به غایت، مشغول خود.احساس می‌کردم پشتم گرمه و همین نزدیکی فیزیکی، خیالم را راحت می‌کرد. با این حال تو اون دوران خیلی کم دیدمش. خیلی کم رفتم پیشش و خیلی کم درکش کردم. اون هم توی بحران‌های خودش داشت دست و پا می‌زد و من همون نزدیکی‌ها به "خود" آغشته بودم.کمی بعد‌تر اون به کمی غرب‌تر و بعدترش به غربِ خیلی خیلی دور مهاجرت کرد. الان سال‌هاست که فاصله فیزیکی بین ما ساعت‌ها پروازه و حالا که کم کم هر دومون از پس اون بحران‌ها به ساحل‌هایی کم و بیش، امن رسیدیم، قایق هر کدوم توی یه ساحل جدا لنگر انداخته و هیچ چیزی جز 《حسرت کم‌تر دیدنش توی دوران اوج طوفان》 من را دچار احساس غبن نمی‌کنه.سعید، خوشحال غربی بود و فقط در غرب خوشحال بود و من خاور میانه‌ای‌ای بودم که گویی خاوری، میانم است.