.تیتر: سوغات جنگ دوازده روزه.دارم وسایلم را جمع می‌کنم که برگردم‌. یه نگاه مهربونی بهم می‌ندازه و می‌گه "تو حیفه بری آخه! نمی‌شه بیشتر بمونی؟".یه لبخندی می‌زنم سرم را کج می‌کنم و می‌گم آخه مامان‌جان الان نزدیک ده روزه که این‌جام. بعد هم این‌که آتش بس اعلام شده دیگه باید برگردم سر خونه و زندگی‌ام.از بچه‌گی و راستش نمی‌دونم به پیشنهاد چه آدمِ خوش ذوقی مامان بزرگ را "مامان‌جان" صدا می‌زدیم.همه اون دوازده روز جنگِ لعنتی، خونه مامان‌جان برام سنگر امن محسوب می‌شد. سنگری که سال‌ها می‌دونستم امنه ولی ازش فاصله گرفته بودم و حالا به لطف(!) ریزپرنده‌ها و جنگنده‌های "بی‌بی" دوباره به آغوشش برگشته بودم و این اواخر حتی به مهاجرت دائمی به اون‌جا فکر می‌کردم.آغوشی که بی‌منت و بی‌انتظار (این دو تا کلمه را با دقت انتخاب کردم) همیشه برام باز بوده و تازه آخرش هم بهم می‌گی "تو حیفه بری".آخه تورو خدا ببینین. تعارف نمی‌کنه. ریا نداره، شوخی نمی‌کنه، حتی از کلمات و عبارات تکراری استفاده نمی‌کنه. می‌گه "حیفه بری".واااااااااایمن چه‌جوری اون‌جا را ترک کنم 😍😍😍