.تیتر: خشک‌سالی و دروغ.دوازده سالم بود و اول راهنمایی بودم و یادم است روزی با نادری و یک نفرِ دیگر ا

.تیتر: خشک‌سالی و دروغ.دوازده سالم بود و اول راهنمایی بودم و یادم است روزی با نادری و یک نفرِ دیگر از دوستانم که الان فامیلش یادم نیست داشتیم از مدرسه برمی‌گشتیم خانه. توی پیاده‌رو و گاها کنار خیابان شلنگ‌اندازان و غزل‌خوانان برای خودمان طی مسیر می‌کردیم. می‌دانم که می‌دانید ولی بهتر است دوباره گفته شود که از خصوصیات گروه دوستی نوجوانِ پسر، نشان دادن شجاعت (بخوانید حماقت) به بقیه اعضای گروه است.از کنار یک اتوبوس که داشت توی ایستگاه مسافرگیری می‌کرد رد شدیم. نادری برای این که "خفونت" خودش را به ما نشان بدهد، یک لگدِ محکم به درِ باک گازوئیل اتوبوس زد که باعث شد یک کم غر شود و بعد قهرمانه به ما نگاهی انداخت. اتوبوس که در حال راه افتادن بود ناگهان ترمز کرد و راننده‌اش با شتاب پیاده شد و محکم خواباند توی گوشِ نادری و ازش پرسید «برای چی جفتک می‌ندازی گوساله؟» .نادری هم در حالی که چشمانش از شدت اشک پر شده بود با دست اون یکی دوستم که اسمش یادم نمانده را نشان داد و گفت «اون بهم گفت». راننده سیلی دوم را هم به گوش آن بدبخت زد و از آن‌جایی که سر و صدای مسافرها در آمده بود سریع سوار اتوبوس شد و حرکت کرد و رفت.چند ثانیه‌ای دوست بی‌گناهِ گم‌نامم با حیرت به نادری و من هم متعجب به هر دوشان نگاه کردیم.بعد به راهمان ادامه دادیم؛ این‌بار آرام، سربه‌زیر و مغموم.تا خانه که از هم جدا شدیم هیچ کدام یک کلمه حرف هم نزدیم.از اولین دفعاتی بود که با پدیده دروغ و خشونتِ تا این حد عریان مواجه شده بودم