.تیتر: که عشق آسان نمود اول ولی.....یه کارمند جدید اومده بود شرکت‌مون. پسرک لاغر و نحیفی بود و بسیار به نظر خجالتی می‌اومد و بیچاره حالت بسیار معذبی داشت.نزدیک‌های ظهر برای این‌که احساس بهتری داشته باشه رفتم یه کم باهاش گپ بزنم. از شرایط شرکت گفتم براش، از این‌که چطوری مثلا مرخصی بگیره یا کی حقوق می‌دن یا چیزهای شبیه به این. یه هو این وسط کاشف به عمل آمد که من این آقا را پنج سال قبل‌تر توی یه مهمونی دیده بودمش.رفتیم سراغ خاطرات آدم‌های اون مهمونی و خیلی داشت خوش می‌گذشت. یهو بهم گفت 《مرضیه را یادته؟》 که گویا یکی از آدم‌های اون مهمونی بود. کمی که مشخصاتش را تشریح کرد یه چیزهایی یادم اومد. بعد ادامه داد 《من از همون‌ مهمونی عاشق‌اش شدم》 و بعد شروع کرد به روایتِ داستان خودش و مرضیه و من هیجان زده داشتم گوش می‌کردم.گفت که چند بار برای رابطه بهش پیشنهاد داده و مرضیه هم هی شل کن سفت کن در می‌آورده. بعد یه شبی می‌بردش جاده چالوس و اون‌جا برای اولین بار می‌بوسدش.بعد از چند وقت مرضیه بهش محل نمی‌داده، دوباره اوکی شده و مدام این چرخه ادامه پیدا کرده بود. خلاصه بعد از چند سال رفته خواستگاری که اول بابای مرضیه مخالفت کرده. هی از این اصرار و از اون انکار. آخر سر چند تا شرط سخت گذاشته؛ اینم رفته که اون شرایط را انجام بده.خلاصه یواش یواش ساعت کاری داشت تموم می‌شد من یه ساعتی هم بیشتر موندم که حرف‌هاش تموم شه ولی نشد.گفتم 《من دارم می‌رم خونه اگه بخوای برسونمت؟》 گفت 《کدوم سمتی می‌ری؟》 گفتم 《فلان سمت》 گفت 《خب خوبه. من سر راه پیاده می‌شم》 اومد تو ماشین و داستان را ادامه داد و من هی منتظر بودم یه جا بگه 《من همین‌جا پیاده می‌شم》ولی نگفت تا رسیدیم خونه من.گفتم 《بیا بالا یه جایی بخور》 و اومد.و ادامه داستان را گفت و گفت و گفت تا ساعت یازده شب...فاکیننننننگ یازده شب.تقریبا دوازده ساعت تموم حرف زد و تازه آخر شب که من خوابم گرفته بود و چرت می‌زدم گفت 《خب دیگه حالا می‌رم. بقیه‌اش را فردا می‌گم》.دیگه کلا هیچ وقت باهاش حرف نزدمهر وقت نزدیک می‌شد خودم را به کاری مشغول می‌کردم.این خاطره مال قدیم‌هاست. یهویی یادش افتادم گفتم بنويسم که در تاریخ ثبت بشه