دودی که به چشم همه می‌رودمارشال مک‌لوهان می‌گفت جهان به یک دهکده تبدیل شده است؛ مردم این سوی دنیا به همان سرعت از اخبار آن سوی جهان باخبر می‌شوند که اهالی یک روستا از احوال همسایه‌های خود.چنانچه از زاویه‌ی زیست محیطی نگاه کنیم، جهان بیش از آنکه به یک دهکده شبیه باشد، به یک گلخانه می‌ماند. اگر در گوشه‌ای از این گلخانه آتشی روشن شود، دودش همه جا را فرا می‌گیرد.امروز یکی از مهم‌ترین تهدیدهای سلامت بشر، انتشار گازهای گلخانه‌ای (Greenhouse Gas Emissions) است. این گازها با تشدید تغییرات اقلیمی، موج‌های گرمای مرگبار، بارش‌های سیل‌آسا، خشکسالی و آتش‌سوزی جنگل‌ها را افزایش داده‌اند.همین روزها موج گرمای اروپا هزاران نفر را در معرض خطر قرار داده و به اندازه‌ی جنگ امریکا علیه ایران از آنها کشته گرفته یا خواهد گرفت و تا پایان تابستان حتی بیشتر! این وضعیت بار دیگر نشان داد که تغییر اقلیم تهدیدی مربوط به آینده نیست؛ همین الان دارد کشته می‌گیرد.بر اساس گزارش سال ۲۰۲۵ انستیتوی انرژی بریتانیا، میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای ایران از یک میلیارد تن فراتر رفته و از نظر حجم انتشار، پس از چین، آمریکا، هند و روسیه، در جایگاه پنجم جهان قرار گرفته است.این در حالی است که ترکیه با اقتصادی حدود ۴.۵ برابر و آلمان با اقتصادی حدود ۱۳ برابر اقتصاد ایران، هر دو با جمعیتی نزدیک به ایران، تقریباً نصف ایران گازهای گلخانه‌ای منتشر می‌کنند.تنها در یک دهه‌ی اخیر، انتشار گازهای گلخانه‌ای در ایران حدود ۳۰ درصد افزایش یافته است.بیش از دو دهه تحریم، و تشدید آن در یک دهه‌ی اخیر با خروج ترامپ از برجام در ۲۰۱۸، فرسودگی زیرساخت‌ها، استفاده از فناوری‌های قدیمی، محدودیت در همکاری با شرکت‌ها و نهادهای بین‌المللی، کمبود سرمایه‌گذاری در انرژی‌های پاک، محدودیت در توسعه‌ی انرژی هسته‌ای، قیمت‌گذاری نادرست انرژی، شدت بالای مصرف و راندمان پایین صنایع، همگی در شکل‌گیری این وضعیت سهم داشته‌اند.آتشی که سال‌ها در ایران روشن مانده، دیگر فقط دامن ایران را نمی‌گیرد؛ دود آن به چشم همه‌ی جهان می‌رود.۱۰ تیر ۱۴۰۵http://t.me/MohammadHossein_Ghiasi