اکبر عبدی؛ کمدین یک جامعه‌ی تراژیکانقلاب ۱۳۵۷ ایران، انقلابی ایدئولوژیک بود که از همان آغاز، زمینه‌س

اکبر عبدی؛ کمدین یک جامعه‌ی تراژیکانقلاب ۱۳۵۷ ایران، انقلابی ایدئولوژیک بود که از همان آغاز، زمینه‌ساز تراژدی‌های سیاسی و اجتماعی شد. این انقلاب با طرد شاه آغاز شد؛ موضوعی که در سلسله یادداشتهای «پدرکشی سیاسی» به تفصیل درباره‌ی آن نوشته‌ام.تقریباً همه‌ی انقلاب‌های کلاسیک، دوره‌های طولانی خشونت، جنگ داخلی، جنگ خارجی و تنش‌های شدید سیاسی را تجربه کرده‌اند. جامعه‌ی ایران نیز هنوز از این چرخه فاصله نگرفته و امروزه با چهارمین جنگ خارجی خود روبه‌روست.در چنین فضایی، هنر نمایش فقط سرگرمی نیست؛ بازنمود روان اجتماعی یک ملت است. هم تصویری از جامعه ارائه می‌دهد و هم بر روحیه و روان جمعی آن اثر می‌گذارد.در جوامعی که بار سیاست و ایدئولوژی بر زندگی روزمره سنگینی می‌کند، کمدی فقط وسیله‌ای برای خنداندن نیست؛ راهی برای حفظ تعادل روانی، کاهش اضطراب و بازسازی امید نیز هست.از این منظر، کمدی اکبر عبدی را باید یکی از مهم‌ترین پدیده‌های فرهنگی پس از انقلاب دانست. او فقط مردم را نمی‌خنداند؛ در جامعه‌ای که زیر فشار جنگ، بحران و تنش‌های سیاسی زندگی می‌کرد، خنده را به بخشی از سازوکار تاب‌آوری اجتماعی تبدیل کرد.اکبر عبدی از معدود هنرمندانی بود که تقریباً همه‌ی نسل‌های زنده با او ارتباط برقرار می‌کردند؛ از سالمندان هشتادساله تا کودکان دبستانی.شاید راز ماندگاری او همین باشد؛ آثارش یادآور این حقیقت‌اند که جامعه‌ی ایران، حتی در تراژیک‌ترین فصل‌های تاریخ خود، هرگز توانایی خندیدن و ادامه دادن را از دست نداده است.او رفت، اما خنده‌ای را که به یک جامعه‌ی خسته آموخت، در حافظه‌ی جمعی ایرانیان باقی گذاشت.۲ مرداد۱۴۰۵http://t.me/MohammadHossein_Ghiasi