بازگشت به تفاهم‌نامهوقتی ترامپ از نابودی زیرساخت‌های ایران حرف می‌زند، شما را نمی‌دانم به چه فکر می‌

بازگشت به تفاهم‌نامهوقتی ترامپ از نابودی زیرساخت‌های ایران حرف می‌زند، شما را نمی‌دانم به چه فکر می‌کنید؛ اما من به آن نوجوان نازنینی فکر می‌کنم که همین حالا در آی‌سی‌یو در کماست. با دستگاه نفس می‌کشد. پزشکان نشانه‌هایی از بازگشت تدریجی او به زندگی دیده‌اند و خانواده‌اش ثانیه‌ها را می‌شمارند. اگر برق قطع شود، امید هم خاموش می‌شود.برای بعضی‌ها «زیرساخت» فقط یک کلمه است؛ اما پشت این کلمه، بیمارستان است، آی‌سی‌یو است، دستگاه تنفس است، دیالیز است، اتاق عمل است و جان انسان‌هایی که هیچ نقشی در جنگ ندارند.وقتی رئیس‌جمهور پزشکیان از بازگشت به تفاهم‌نامه سخن می‌گوید، من پیش از هر چیز به این فکر می‌کنم که شاید این یعنی برق آن آی‌سی‌یو قطع نشود؛ یعنی آن نوجوان فرصت دوباره‌ای برای زندگی پیدا کند.آنهایی که از ادامه‌ی جنگ سخن می‌گویند، آیا لحظه‌ای هم به این بیماران، به کودکان، به سالمندان و به خانواده‌هایی که میان مرگ و زندگی معلق مانده‌اند فکر می‌کنند، یا فقط ایدئولوژی خود را می‌بینند؟من هم ترامپ را می‌شناسم و می‌دانم چه نقشه‌هایی در سرش است‌ اما شورای عالی امنیت ملی نیز این واقعیت‌ها را بهتر از من و شما می‌داند. با همین محاسبات، تفاهم‌نامه را تصویب کرده و به تأیید رهبر جمهوری اسلامی رسیده است.می‌توان با این تصمیم موافق یا مخالف بود، اما نمی‌توان از یک سو تهدید به نابودی زیرساخت‌های کشور را نادیده گرفت و از سوی دیگر مدعی دلسوزی برای مردم بود.جنگ، پیش از آنکه سربازان را بکشد، برق آی‌سی‌یو را قطع می‌کند.۱۲ مرداد ۱۴۰۵http://t.me/MohammadHossein_Ghiasi