تناقض‌های بی‌پایان ترامپترامپ ابتدا گفت تنگه‌ی هرمز را باز می‌کنم و ۲۰ درصد ارزش هر محموله‌ی نفتی را برمی‌دارم. تنها ۲۴ ساعت بعد، موضعش تغییر کرد و گفت کشورهای خلیج فارس همان مبلغ را در آمریکا سرمایه‌گذاری خواهند کرد. همین عقب‌نشینی نشان می‌دهد که شعار با واقعیت‌های ژئوپلیتیک تفاوت دارد.از همان ابتدا هم منطق «۲۰ درصد» محل سؤال بود. تنگه‌ی هرمز صرفاً یک آبراه نیست؛ یکی از حساس‌ترین گلوگاه‌های انرژی جهان است و امنیت آن بدون در نظر گرفتن نقش ایران، پایدار نخواهد بود. این واقعیتی است که با شعار تغییر نمی‌کند.از سوی دیگر، اگر هدف آمریکا بهره‌برداری بیشتر از درآمد نفت کشورهای منطقه است، هرگونه جنگ فراگیر با ایران می‌تواند زیرساخت‌های انرژی کل خلیج فارس را در معرض تهدید قرار دهد. نتیجه‌ی چنین سناریویی نه درآمد بیشتر، بلکه شوک نفتی، جهش قیمت انرژی و بحران در اقتصاد جهانی خواهد بود.تناقض دیگر اینجاست که ترامپ گفته است با آرام شدن اوضاع ایران، قیمت نفت تا ۵۰ دلار ارزان می‌شود. اگر آمریکا واقعاً به دنبال تسلط بیشتر بر منابع انرژی منطقه باشد و به آن دست یابد، چرا باید نفت را آن‌قدر ارزان کند که رقبای اقتصادی‌اش مانند چین، هند، ژاپن و کره جنوبی بیشترین سود را ببرند؟ و اگر تنش‌ها ادامه پیدا کند، اساساً چه مبنایی برای پیش‌بینی نفت ارزان وجود دارد؟به نظر می‌رسد فاصله‌ی میان شعارهای سیاسی و واقعیت‌های بازار انرژی بسیار بیشتر از آن چیزی است که در سخنرانی‌ها گفته می‌شود. ژئوپلیتیک را نمی‌توان با شعار اداره کرد و بازار جهانی نفت نیز از قواعد اقتصاد و موازنه قدرت تبعیت می‌کند، نه از آرزوهای سیاستمداران.۲۵ تیر ۱۴۰۵http://t.me/MohammadHossein_Ghiasi