جنوب سرزمین حماسه استچند ماه پیش، وقتی بخشی از اپوزیسیون ایرانی آشکارا از ترامپ و نتانیاهو می‌خواستن

جنوب سرزمین حماسه استچند ماه پیش، وقتی بخشی از اپوزیسیون ایرانی آشکارا از ترامپ و نتانیاهو می‌خواستند به ایران حمله کنند، در تلگرام و فیس‌بوک چند یادداشت نوشتم و هشدار دادم که جنگ، یک جراحی دقیق و محدود نیست. آمریکا و اسرائیل اگر به ایران حمله کنند، میان حکومت و مردم، نظامی و غیرنظامی، پیر و جوان، کودک و بزرگسال تفاوتی قائل نخواهند شد. هدف هر جنگی، در هم شکستن زیرساخت‌ها، اقتصاد، امنیت و توان یک کشور است؛ نه حمایت از مردم آن.آن روز، مطابق انتظار، با موجی از حمله، تمسخر و توهین روبه‌رو شدم. عده‌ای تصور می‌کردند هرکس با حمله‌ی خارجی مخالف است، حتماً مدافع جمهوری اسلامی است؛ در حالی که مخالفت با جنگ، قبل از هر چیز، دفاع از ایران و مردم ایران است.چند روز پیش نیز پس از انتشار سه یادداشت درباره‌ی آیت‌الله خامنه‌ای و مراسم تشییع او، دوباره با همان فضای تخریب، توهین و قضاوت‌های شتاب‌زده مواجه شدم؛ تا جایی که انتشار مطالبم در فیس‌بوک را متوقف کردم. با این حال، هر جا حتی یک جمله در دفاع از تمامیت ارضی ایران یا در نقد اهداف قدرت‌های متجاوز می‌نویسم، باز همان واکنش‌ها تکرار می‌شود.گاهی از خودم می‌پرسم منشأ این خشم چیست؟ مخالفت با جمهوری اسلامی؟ شیفتگی به قدرت‌های خارجی؟ ترس؟ یا ناتوانی در تفکیک میان «نقد حکومت» و «دفاع از وطن»؟نکته‌ی عجیب‌تر این است که امروز، همان افرادی که دیروز از حمله‌ی نظامی دشمن استقبال می‌کردند، در سراسر فضای مجازی برای قربانیان جنگ در جنوب مرثیه می‌سرایند و از ویرانی و کشتار ابراز اندوه می‌کنند. اگر این اندوه صادقانه است، باید پذیرفت که جنگ از همان لحظه‌ی آغاز، جان مردم عادی را هدف می‌گیرد و هیچ موشکی میان موافق و مخالف حکومت تمایز قائل نمی‌شود.اشتباه کردن طبیعی است؛ اما نادیده گرفتن گذشته و نپذیرفتن مسئولیت مواضع پیشین، نه به فهم واقعیت کمک می‌کند و نه مانع تکرار همان خطاها می‌شود.من همچنان معتقدم که می‌توان منتقد سرسخت جمهوری اسلامی بود، اما هم‌زمان با هرگونه تجاوز نظامی به ایران نیز مخالفت کرد. وطن، متعلق به هیچ حکومت و جناحی نیست؛ متعلق به همه‌ی ایرانیان است.سخن آخر؛جنوب، سرزمین حماسه است؛ مرثیه را برای قضاوت‌های دیروزتان بخوانید.۲۶ تیر ۱۴۰۵http://t.me/MohammadHossein_Ghiasi