چرا مسعود پزشکیان متفاوت است؟در راهبرد ۲۰ ساله‌ی سیاست خارجی آمریکا، جنگ با ایران جایگاهی نداشته است. اقدام ترامپ برخلاف این راهبرد بود. نتیجه‌اش را هم دید.حسن روحانی در دولت بایدن با امریکا مذاکره کرد و به روایت نزدیکان آن دولت، توافق آماده‌ی امضا شده بود اما ظاهرا از او خواستند آن را برای دولت بعد بگذارد که مرحوم رئیسی بود.بعدها بارها به نوعی پشیمانی از سوی حسن روحانی و نزدیکان او اظهار شد که اگر قرار بود دولت بعدی این را امضا نکند کاش ما امضا می‌کردیم. آب رفته به جوی باز نمی‌گردد. در سیاست فرصت را که از دست دادی، دیگر به دست نمی‌آید!دولت بعدی، دولت مرحوم رئیسی بود. شواهد و قرائنی چند حاکی از آن است که خود آن مرحوم مایل به امضای توافق بوده است. اما در عین حال ظاهرا موانع یا ملاحظاتی وجود داشته است که نگذارد آن توافق امضا شود. نوعی خوش‌بینی افراطی هم در این سوی ماجرا دیده می‌شد. مثلا عده‌ای می‌گفتند منتظر زمستان سخت اروپا باشیم تا توافق بهتری امضا کنیم.اما این همه‌ی ماجرا نیست. در آمریکا هم تردید جدی در دولت بایدن وجود داشت. اساسا عده‌ای معتقد بودند بایدن در دوره‌ی اول ریاست‌جمهوری‌اش این توافق را امضا نمی‌کند چون انتخابات دور دوم را می‌بازد و این خلاف قول و وعده‌ی انتخاباتی‌اش بود. نهایتا بایدن هم چوب را خورد و هم پیاز را. هم توافق را امضا نکرد و هم انتخابات بعدی را از دست داد.مسعود پزشکیان، نه اشتباه روحانی را کرد و نه خود را به دست خوش‌بینی‌های افراطی سپرد که مرحوم رئیسی را به اشتباه کشاندند. از آن طرف ترامپ هم برخلاف بایدن، زمان‌شناسانه تصمیم سریع و جدی و قاطع گرفت و نان را به تنور چسباند.در سیاست، گاهی اصل ماجرا نه متن توافق، بلکه تشخیص زمان مناسب برای امضای آن است. این بار به نظر می‌رسد هر دو طرف آن زمان را تشخیص دادند. این بود که توافق امضا شد.۲۹ خرداد ۱۴۰۵https://t.me/MohammadHossein_Ghiasi