فوتبال علیه دشمنفوتبال بیش از آن که ما فکر می‌کنیم سیاسی است.ایرانیان ساکن لس‌آنجلس نشان دادند که هم

فوتبال علیه دشمنفوتبال بیش از آن که ما فکر می‌کنیم سیاسی است.ایرانیان ساکن لس‌آنجلس نشان دادند که همان دغدغه‌های ایرانیان داخل کشور را دارند؛ دغدغه‌ی اعتلای نام ایران.در ایران، هنگام جنگ مردم ماندند. به خیابان آمدند، زیر پهپاد و موشک شعار دادند یا دست‌کم با سکوت خود دشمن را مأیوس کردند.ایرانیان لس‌آنجلس هم پیامی همدلانه از غربی‌ترین شهر جهان به وطن فرستادند.در جام جهانی قطر، ایران در برابر انگلیس تحقیر شد. مسابقه در بحبوحه‌ی اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» برگزار می‌شد.ما ایرانی‌ها استاد خودزنی هستیم؛ اگرچه، مثل استاد اسدی، اغلب قلب رؤوفی هم داریم. در آن روزها، اپوزیسیون سیاسی در تضعیف روحیه‌ی بازیکنان تیم ملی کم نگذاشت.بازیکنان به گنجشککان بی‌پناهی می‌ماندند که در سیاه‌سرمای زمستان، حتی یک نارون خشک هم شاخه‌ای نداشت تا بر آن بنشینند.مازوخیسمِ بخشی از ایرانیان، به جان تیم افتاده بود؛ همان‌ها که هنگام بمباران ایران به‌وسیله‌ی اسرائیل و آمریکا، شادی و پایکوبی می‌کردند.اما این بار فوتبال علیه دشمن بود. ایرانیان لس‌آنجلس چنان حضوری از خود نشان دادند که در تصور نمی‌گنجید؛ گویی تیم ایران در ورزشگاه آزادی بازی می‌کند.تیم فوتبال از فولاد و بتن ساخته نشده است. بازیکنان انسان‌اند و در برابر تشویق و حمایت، می‌توانند کارهای بزرگی انجام دهند که انجام دادند.«فوتبال علیه دشمن» نام کتابی از سایمون کوپر است که عادل فردوسی پور ترجمه کرده و نشر چشمه منتشرش کرده است.۲ تیر ۱۴۰۵t.me/MohammadHossein_Ghiasi