جهان برای چه کسی می‌گرید؟۱. چند روز قبل عمو پورنگ مادرش را از دست داد. مراسم ترحیم، بسیار شلوغ شد. خ

جهان برای چه کسی می‌گرید؟۱. چند روز قبل عمو پورنگ مادرش را از دست داد. مراسم ترحیم، بسیار شلوغ شد. خانم‌های زیادی آمده بودند تا به او تسلیت بگویند. آیا رنج‌دیده‌تر از او در این سرزمین نبود؟۲. چند شب قبل برنامه‌ی « فوتبال۳۶۰» عادل فردوسی‌پور از دسترس خارج شد ( تعلیق ریجستری). عادل مقابل دوربین بغض کرد. در شبکه‌های اجتماعی، روشنفکر و غیرروشنفکر از او دفاع کردند. آیا ستمدیده‌تر از او نبود؟۳. این روزها در برنامه‌های جام جهانی فوتبال، خداداد عزیزی یکی از چهره‌های ثابت تحلیل بود. آیا فوتبال‌دان‌تر از او وجود ندارد؟این، دنیای رسانه است؛در رسانه، کسانی بیشتر دیده می‌شوند که شناخته‌شده‌تر باشند، اعتماد عمومی را به دست آورده باشند، احساسات مخاطب را برانگیزند و بتوانند روایت جذابی خلق کنند.فرض کنید خبری منتشر شود که دونالد ترامپ می‌خواهد ایران را با بمب اتم هدف قرار دهد، میلیون‌ها نفر را بکشد و، ضمناً، آنجلینا جولی را هم به قتل برساند!احتمالاً بسیاری خواهند پرسید: «چرا آنجلینا جولی؟»چرا؟چون آنجلینا جولی برای مردم چهره‌ای آشناست. سال‌ها با فیلم‌هایش یک رابطه‌ی شبه‌اجتماعی شکل گرفته است. مغز انسان نسبت به اعداد، بی‌حس‌تر از چهره‌هاست. از سوی دیگر، حضور نام او در چنین خبری غیرمنتظره است و مغز ما، که در روند تکامل آموخته به رخدادهای غیرعادی حساس باشد، به آن واکنش بیشتری نشان می‌دهد.در جنگ اخیر نیز روایت کودکان میناب در جهان بازتاب گسترده‌ای یافت؛ زیرا قربانیان کودک بودند، محل حادثه مدرسه بود و روایت، چهره، نام و داستان داشت.هر رسانه‌ای، رسمی یا غیررسمی، هرگاه از روایت‌های انسانی، شخصی و تصویری استفاده کرده، اثرگذاری بیشتری داشته است و هرگاه به آمار، بیانیه و کلی‌گویی بسنده کرده، تأثیر کمتری بر افکار عمومی گذاشته است.اگر این سازوکار را فهمیده‌ایم، باید یک نتیجه‌ی مهم هم بگیریم؛در جنگ روایت‌ها، آمار به‌تنهایی افکار عمومی جهان را تکان نمی‌دهد؛ انسان‌ها تکان می‌دهند.اگر می‌خواهیم جهان نسبت به رنج مردم ایران حساس شود، نباید فقط از تعداد کشته‌ها، حجم ویرانی یا خسارت‌های اقتصادی سخن بگوییم. باید داستان انسان‌ها روایت شود؛ نام‌ها، چهره‌ها، خانواده‌ها، آرزوهای ناتمام، کودکی که دیگر به مدرسه بازنگشت، پزشکی که هنگام درمان جان باخت، آتش‌نشانی که هنگام نجات دیگران کشته شد یا مادری که در یک لحظه همه‌ی زندگی‌اش را از دست داد.روایت، جایگزین حقیقت نیست؛ روایت، حقیقت را برای انسان‌ها قابل لمس می‌کند.هر ایرانی می‌تواند یک راوی باشد؛ با ثبت دقیق واقعیت، انتشار عکس و فیلم معتبر، معرفی قربانیان با حفظ کرامت آنان و روایت زندگی انسان‌هایی که جنگ سرنوشتشان را تغییر داده است.در دنیای امروز، گاهی یک روایت صادقانه و انسانی، بیش از هزار بیانیه و میلیون‌ها عدد، وجدان جهانی را بیدار می‌کند.گاهی سرنوشت یک جنگ را نه فقط موشک‌ها، بلکه روایت‌ها نیز رقم می‌زنند.۳۱ تیر ۱۴۰۵http://t.me/MohammadHossein_Ghiasi