غم شکست در فوتبالغم شکست در فوتبال زود فراموش می‌شود. این از ویژگی‌های دنیای رسانه است. از زمانی که تلویزیون اختراع شد، انسان‌ها همان‌گونه که سریع مشهور شدند، سریع‌تر نیز به فراموشی سپرده شدند.اما بعضی لحظه‌ها و نام‌ها تا دهه‌ها در تاریخ می‌مانند.فوتبال شاید مهیج‌ترین نمایشی باشد که تلویزیون به خانه‌های ما آورده است. هیجان آن معمولاً زود فروکش می‌کند، اما در همان لحظه چنان قدرتمند است که میلیون‌ها انسان را همزمان شاد یا غمگین می‌کند.شاید راز جذابیت فوتبال در این باشد که بازنمایی نمادینی از تنازع بقاست؛ صحنه‌ای که در آن انسان‌های سالم‌تر، باهوش‌تر و توانمندتر شانس بیشتری برای موفقیت دارند. این میل به رقابت و تماشای رقابت، یادگاری از دوران شکارچی ـ گردآورنده بودن انسان است که همچنان در لایه‌های عمیق ذهن ما باقی مانده است.تلویزیون این رقابت نمادین را جهانی کرده است. بازیکنانی که نود دقیقه بی‌وقفه می‌دوند، تکل می‌زنند و دریبل می‌کنند، گویی توانایی‌هایی را به نمایش می‌گذارند که اجداد شکارچی ما برای بقا به آن نیاز داشتند.شاید به همین دلیل است که فوتبال ما را برای نود دقیقه، به عصر پارینه‌سنگی بازمی‌گرداند؛ به روزگاری که موفقیت در شکار، مایه‌ی جشن قبیله بود و ناکامی، اندوهی جمعی می‌آفرید. غم شکست در فوتبال نیز شاید پژواکی مدرن از همان اندوه کهن باشد.۶ تیر ۱۴۰۵http://t.me/MohammadHossein_Ghiasi