محکومیت دوباره‌ی یک نویسندهاگر بپذیریم که رهبری فقید احتمال وقوع یک رویارویی بزرگ با آمریکا و اسرائی

محکومیت دوباره‌ی یک نویسندهاگر بپذیریم که رهبری فقید احتمال وقوع یک رویارویی بزرگ با آمریکا و اسرائیل را جدی می‌دانست، بسیاری از تصمیم‌های سال‌های پایانی عمر او معنای متفاوتی پیدا می‌کنند. انعقاد تفاهم‌نامه‌های راهبردی با چین و روسیه، گشودن باب آشتی و همکاری با عربستان با میانجی‌گری چین و نیز تلاش برای کاهش برخی شکاف‌های داخلی را می‌توان در همین چارچوب تحلیل کرد. از این‌رو به نظر می‌رسید فرایند انتخابات ریاست‌جمهوری به‌گونه‌ای مدیریت شد که امکان مشارکت نسبی مردم فراهم شود و حاصل آن، انتخاب دکتر مسعود پزشکیان بود.از نگاه من، انتخاب پزشکیان هم برای بخشی از بدنه‌ی اجتماعی داخل کشور و هم با توجه به تحولات منطقه، به‌ویژه در قفقاز و مناسبات با ترکیه، انتخابی مناسب بود.همان‌گونه که پیش‌تر نوشته‌ام، به گمانم آیت‌الله خامنه‌ای نیم‌نگاهی نیز به دوره‌ی گذار داشت و از این منظر، فردی مانند پزشکیان که دست‌کم در افکار عمومی با فاصله گرفتن از رانت و قدرت‌طلبی شناخته می‌شود، می‌توانست گزینه‌ای قابل قبول باشد.در دوره‌ای که آقای پزشکیان وارد رقابت‌های انتخاباتی شد، دو نفر بیش از دیگران در عرصه‌ی رسانه اثرگذار بودند؛ عباس عبدی و محمدجواد ظریف. هر دو قدرت رسانه را به‌خوبی می‌شناسند و از آن بهره می‌گیرند. اکنون هر دو از عرصه‌ی رسمی کنار رفته‌اند.عباس عبدی نویسنده‌ای با ذهنی فعال، خلاق و چندبعدی است. او به‌تنهایی به اندازه‌ی یک هیئت تحریریه یادداشت و مقاله تولید می‌کند. در دوره‌ی انتخابات، نوشته‌هایش را با دقت می‌خواندم و به‌گمانم در شکل‌گیری فضای رسانه‌ای و تشویق بخشی از جامعه به مشارکت در انتخابات، نقشی مهم داشت. سهم او در پیروزی پزشکیان، دست‌کم از نگاه من، قابل انکار نیست.اما سرانجام از میان هزاران کلمه‌ای که نوشت، یک جمله موجب شکایت از او و روزنامه‌ی متبوعش شد. توضیحات بعدی نیز مانع صدور حکم نشد و او بار دیگر محکوم شد.هنوز نمی‌دانم مجازات دقیق او چیست. اگر محرومیت از نوشتن بخشی از این حکم باشد، او پیش‌تر نیز پس از وقایع خونبار دی‌ماه سکوت را برگزیده بود؛ گویی آن تصمیم شخصی، اکنون رنگ و بوی مجازات قضایی گرفته است.من آن سکوت را نپسندیدم. به باور من، کسی که با قلم خود برای بازگرداندن مردمِ دل‌زده از صندوق رأی، به مشارکت سیاسی تلاش کرده است، از نظر اخلاقی مسئولیت دارد که در ادامه‌ی مسیر نیز کنار همان پروژه بایستد؛ حتی اگر منتقد عملکرد دولت باشد. البته مطمئنم برای سکوت خود دلایلی داشته که از آن بی‌خبرم، اما دعوت مردم به مشارکت، مسئولیتی نیست که با پایان انتخابات خاتمه یابد.سال‌ها بود که رفتار حاکمیت در قبال انتخابات، به‌ویژه پس از دوره‌ی دوم ریاست‌جمهوری حسن روحانی، برای بسیاری روشن شده بود. با این حال، کسانی مانند عباس عبدی همچنان به امکان اصلاح از مسیر صندوق رأی امیدوار ماندند؛ همان امیدی که گوته درباره‌اش گفته است:«آن کس که زنده است، محکوم است که امیدوار باشد.»اکنون این نویسنده‌ی امیدوار، بار دیگر محکوم شده است.۲۶ تیر ۱۴۰۵http://t.me/MohammadHossein_Ghiasi