با وجود هزار انتقاد ریز و درشتی که به دولت روحانی وارد می دانم من از رایم به روحانی پشیمان نیستم. بل

با وجود هزار انتقاد ریز و درشتی که به دولت روحانی وارد می دانم من از رایم به روحانی پشیمان نیستم. بلکه روز بروز به درستی تصمیم و نوشته هایم راسخ تر می شوم. ما به یک دولت کارآمد و مقتدر، خردمند و خردگرا، و برخوردار از اقبال ملی و بین المللی نیازمندیم. چه اینکه تا هر میزان دولت ایران به این شاخص ها نزدیکتر شود، به همان اندازه برای ملک و ملت بهتر خواهد بود.دولت خردگرای خردمند، ساخته و پرداخته و آماده در سوپرمارکت نیست تا یک عدد از آن را تهیه کنیم. این را باید خودمان بوجود بیاوریم و از آن مراقبت کنیم و اشکالات و اشتباهاتش را تصحیح کنیم. و در کار و بست زندگی قرارش دهیم.برای داشتن یک دولت مردمسالار باید زحمت کشید و رنج برد و کار کرد. اگر غربی ها به ظاهر، راحت و بی دغدغه به نظر می رسند چون رنجشان را کشیده اند و نهادشان را بنیان گذاشته اند و اکنون ازین کارخانه ی ساخته شده نگاهبانی و مراقبت می کنند تا برایشان رفاه و سلامتی و امنیت را تولید کند. و اگر این نهاد آسیب دید و این کارخانه از کار افتاد، اصلاح و نوسازی اش می کنند و با کسی هم تعارف ندارند.بیایید نگرش مان، زندگی مان، دولت مان، برنامه هایمان را از حالت بخت آزمایی و لاتاری و قمار و رویابافی و خیال پردازی خارج کنیم. بیایید عالمانه برنامه بریزیم. راههایی را در دولتداری برویم که دنیای مدرن قبلا تجربه کرده و جواب گرفته. اینهایی که برای درمان ترک کف پا روغن گل بنفشه را نسخه می کنند که داخل ناف بریزید و رویش را چسب بزنید ترک پا خوب می شود، از اینها در سیاست فراوان هستند. وقتی در پزشکی که جزو علوم دقیقه است و همه چیزش حساب و کتاب دارد و اثر درمان غالبا مشخص و واضح و عینی است، به دوربین زل می زنند و این ترهات را به زبان می آورند، حساب کنید در سیاست که علم و هنری به غایت سیال است، چه میدانی برای تاخت و تاز دارند و چه نسخه های وحشتناکی می پیچند. تاثیر یک نسخه در سیاست (که اصطلاحا به آن استراتژی می گویند) سالها بعد معلوم می شود. کما اینکه امروز جامعه ی ما محصول راهبردهایی است که نسخه هایش را در دهه های پیشین پیچیده اند.بیایید با این زیست جاهلانه و بعضا ابلهانه، برای همیشه وداع کنیم. سرنوشتمان را به دست هرکسی نسپریم. نسبت به اتفاقات جامعه مان عالمانه و تخصصی نگاه کنیم و فعالانه مداخله نماییم. بیایید علم جدید و خرد بشری را به رسمیت بشناسیم. بیایید در فضای سایبر(مجازی) گفتگوهای هدفمند ملی را شکل دهیم تا کم کم بتوانیم جامعه و کشور را بر پایه ی خردمندی ملی استوار سازیم. تا وقتی زلزله می آید گیج نشویم. پریشان و آشفته نگردیم. وقتی خشکسالی می شود، مثل بدبختها و بیچاره ها به نظر نرسیم. و نیز امروز که سرمایه گذاری خارجی رواج یافته، سالها بعد نگوییم فلان سباست اشتباه بود یا فلان کاری بهتر بود و ندانستیم.کشوری که تمام پهنه اش روی خط زلزله است. کشوری که دچار خشکسالی ممتد شده است. کشوری که آبهای زیرزمینی اش در عرض چهل سال نابود شده است. کشوری که هوای شهرهای بزرگش آلوده و سرطان زا شده است. کشوری که با وجود درآمد افسانه ای هشت ساله میلیونها فقیر و گرسنه و بیکار دارد. کشوری که دور تا دورش پایگاه نظامی آمریکا مستقر است. کشوری که سه همسایه ی اتمی دارد( روسیه، اسرائیل، پاکستان) کشوری که رژیم حقوقی دریاچه ی مازندرانش نابسنده است. کشوری که در جنوب آن رژیم های مزدور و مزور برخلاف خواست مردمانشان، هر روز یک توطئه ای در کار می کنند. و... در چنین کشوری کدام نظریه پرداز رضایت می دهد که دولتی ضعیف و ناتوان و مالیخولیایی بر سرکار بیاید. مثلا بگوید، بگذارید دولت مرکزی تضعیف شود تا دموکراسی به جلو رود. که چکار کند؟ آنهایی که به جای انتقاد جدی و مصلحانه، دولت روحانی را تخریب می کنند خدمتگزار این ملت نیستند که اگر بودند راه جایگزین را نشان می دادند.ورای تخریب دولت روحانی هیچ آینده ی قابل محاسبه ای پیش روی ملت نیست. کسانی که جز این می گویند، رویا می پردازند و قمار می کنند. یک رویاپرداز قهار، هشت سال بر این دولت حاکم بود. ارکان حکومت همه پشتیبانش بودند. هشتصد میلیارد دلار پول نقد در دست داشت. چه کرد؟https://t.me/mohammadhosseinghiasi