پایان روزشمار کودتای ٢٨ مردادپرونده «روزشمار کودتای ۲۸ مرداد» با بازگشت محمدرضا شاه پهلوی به ایران د

پایان روزشمار کودتای ٢٨ مردادپرونده «روزشمار کودتای ۲۸ مرداد» با بازگشت محمدرضا شاه پهلوی به ایران در ۳۱ مرداد ۱۳۳۲ به پایان رسید؛ اما آنچه در این روزشمار دنبال کردیم، در واقع پایان یک ماجرا نبود، بلکه آغاز بررسی یکی از مهم‌ترین نقطه‌عطف‌های تاریخ معاصر ایران بود.در این چند روز، تلاش کردیم ۲۸ مرداد را نه به‌عنوان یک حادثه منفرد در یک روز، بلکه به‌عنوان فرایندی چند هفته‌ای ببینیم؛ فرایندی که از کشمکش‌های سیاسی، اختلافات درون نهضت ملی، بحران نفت و فشار اقتصادی آغاز شد و در نهایت به دخالت سازمان‌یافته قدرت‌های خارجی، فعال شدن شبکه‌های سیاسی و نظامی داخلی، عملیات تبلیغاتی، استفاده از نیروهای خیابانی و سرانجام ورود ارتش به صحنه انجامید.در طول این روزشمار دیدیم که کودتا یک‌باره و در صبح ۲۸ مرداد از آسمان نازل نشد. از هفته‌ها و ماه‌ها پیش نشانه‌های آن در تهران و شهرستانها دیده می‌شد: دیدارهای محرمانه کرمیت روزولت با شاه، تلاش برای جلب فرماندهان ارتش، آماده‌سازی فرمان عزل مصدق و انتصاب زاهدی، سازمان‌دهی نیروهای سیاسی مخالف دولت و تلاش برای ساختن یک فضای روانی علیه دولت ملی.اسناد بعدی دولت آمریکا نیز اصل دخالت سازمان‌یافته آمریکا و بریتانیا را دیگر به یک «فرضیه» محدود نمی‌کنند. اسناد رسمی منتشرشده از سوی وزارت خارجه آمریکا، از طرحی برای برکناری مصدق و جایگزینی دولتی تحت رهبری شاه و نخست‌وزیری زاهدی سخن می‌گویند و نقش CIA در هماهنگ کردن نیروهای مخالف مصدق، از جمله بخش‌هایی از روحانیت، را ثبت کرده‌اند. اما اگر بخواهیم همه تقصیر را به گردن خارجی‌ها بیندازیم، بخش مهمی از واقعیت را از دست داده‌ایم.کودتا بدون زمینه داخلی و بدون همکاری بخشی از نیروهای سیاسی، نظامی و اجتماعی ایران نمی‌توانست به چنین نتیجه‌ای برسد. اشتباهات سیاسی، جاه‌طلبی‌ها، اختلافات درون نهضت ملی، بریدن برخی نیروهای سابقاً همراه مصدق از دولت، همکاری بخشی از دربار و ارتش و همراهی برخی گروه‌های سیاسی با طرح براندازی، به مداخله خارجی امکان موفقیت داد.به بیان دیگر، دخالت خارجی شرط مهم پیروزی کودتا بود، اما خیانت، فرصت‌طلبی، اشتباه محاسباتی و شکاف‌های داخلی نیز زمین را برای آن آماده کرد. پژوهش‌های تاریخی نیز در کنار نقش آمریکا و بریتانیا، بر اهمیت نیروها و شکاف‌های داخلی در سقوط دولت مصدق تأکید کرده‌اند. و شاید یکی از مهم‌ترین درس‌های این پرونده همین باشد: هیچ قدرت خارجی به‌تنهایی نمی‌تواند یک جامعه را از مسیر سیاسی خود خارج کند، مگر آنکه در داخل کشور نیروهایی پیدا شوند که حاضر باشند برای رسیدن به قدرت، استقلال سیاسی و قواعد بازی دموکراتیک را قربانی کنند.۲۸ مرداد از این جهت فقط شکست یک دولت نبود. ضربه‌ای بود به تجربه مشروطه‌خواهی، حاکمیت قانون، ملی‌گرایی مستقل و تلاش برای انتقال قدرت از مسیر نهادهای انتخابی. پژوهش‌های تاریخی، کودتا را نقطه عطفی در بازگشت حکومت اقتدارگرا و عقب‌نشینی روند دموکراتیک ایران می‌دانند. پیامدهای آن نیز به ۲۸ مرداد ختم نشد. پس از کودتا، شاه به‌تدریج قدرت خود را متمرکزتر کرد و فضای سیاسی مستقل محدود شد. همین تجربه سرکوب و بسته‌شدن راه‌های مشارکت سیاسی، در شکل‌گیری بحران‌های سیاسی دهه‌های بعد و سرانجام انقلاب ۱۳۵۷ نیز بی‌تأثیر نبود. البته تاریخ را نمی‌توان با یک خط مستقیم از کودتا به انقلاب توضیح داد؛ اما رابطه میان کودتا، اقتدارگرایی بعدی و فرسایش مشروعیت سیاسی سلطنت، در بخش مهمی از ادبیات تاریخی مورد توجه قرار گرفته است. اما شاید مهم‌ترین نتیجه‌ای که باید از این پرونده گرفت، نه حسرت گذشته، بلکه فهم مسئولیت امروز باشد.نهضت ملی ایران به ما یادآوری می‌کند که استقلال بدون دموکراسی می‌تواند به اقتدارگرایی منتهی شود و دموکراسی بدون استقلال نیز در برابر فشار قدرت‌های خارجی آسیب‌پذیر خواهد بود. جامعه‌ای که می‌خواهد آزاد و مستقل باشد، به هر دو نیاز دارد: حاکمیت مردم در داخل و حفظ استقلال تصمیم‌گیری در برابر قدرت‌های خارجی.