آنقدر نشنیدی که کم‌کم واژه بی‌تاثیر شددستان مردان داس شد، زلف زنان زنجیر شدما هرچه باید را به امّیدِ نجاتت گفته‌ایمخود را به کر بودن زدی، فریادمان تصویر شدآئینه‌ات ماییم اگر دیدارِ خویشت آرزوستکوری مکن، ما را ببین، دریاب خود را، دیر شد!در حسرتِ آنکه بفهمی گیرِ کارِ خویش رانسل از پی نسل آمد و پیش از جوانی پیر شداز سینه‌ی ما اینکه با هر بازدم پر می‌کشدمی‌شد نفس باشد، ولیکن آهِ دامن‌گیر شدچیزی به غیر از واژه در دست و دهان ما نبودبستی دهان و دستِ ما را، گفتگو با تیر شد......#محمدرضا_طاهری @mohammadrezataheri