کاش خودمان بودیم کاش خودواقعی مان را حبس نمیکردیم کاش هر از چند گاهی فرصت بروز به شخص خودمان با تمام ویژگی های منحصر به فرد خودمان را میدادیم در دنیای امروز چه کسی خودش هست؟ همه مثل هم نظر ها مثل هم دیدگاه ها مثل هم نگرش ها مثل هم چه شد منحصر به فرد بودن ؟ چه شد خاص بودن چه می‌شد درک میکردیم فشار تحمل و سنگینی نقاب تمام انرژی خلاقه مارا میخورد؟اصلا چه می‌شد اگر پیانو ادای گیتار را درمیاورد؟چه می‌شد اگر درختانِ کاج، در حسرتِ برگ‌های پهنِ بلوط، سوزن‌هایشان را می‌ریختند و برای همیشه عریان و بی‌ثمر می‌ماندند؟ فاجعه‌ی جهانِ امروز ما، سکوتِ سازهای ناکوک نیست؛ فاجعه، ارکسترِ عظیمی است که در آن میلیاردها انسان دقیقاً یک نتِ تکراری و ملال‌آور را می‌نوازند و با افتخار، نامش را «هماهنگی» و «تمدن» گذاشته‌اند. ما خودِ واقعی‌مان را در مسلخِ حقیرانه‌ی «تایید شدن» قربانی کرده‌ایم. از ترسِ طرد شدن توسط گله، نقاب‌هایی به چهره زده‌ایم که حالا دیگر با گوشت و استخوانمان پیوند خورده‌اند و کندنشان، خونریزی به همراه دارد.امروز وقتی در آینه خیره می‌شویم، نه یک انسانِ منحصر‌به‌فرد با زخم‌ها، تاریکی‌ها و رویاهای دست‌نیافتنی، بلکه صرفاً انعکاسی از الگوریتم‌ها و انتظاراتِ محیط را می‌بینیم. ما تبدیل به کپی‌های رنگ‌ورورفته‌ای از یکدیگر شده‌ایم که در یک چرخه‌ی باطل، تکرارِ مکررات می‌کنیم. اصالت، تاوان دارد. خاص بودن و خود بودن، شجاعتی بی‌رحمانه می‌طلبد که در بازارِ ارزانِ شبیه‌سازیِ آدم‌ها، به شدت نایاب شده است. اگر پیانو ادای گیتار را درمی‌آورد، جهان برای همیشه از شکوهِ کوبش بر کلاویه‌ها محروم می‌شد؛ درست همان‌طور که امروز، هستی از شکوهِ حضورِ واقعی و دست‌نخورده‌ی «ما» محروم مانده است.باید بپذیریم که پنهان شدن پشتِ نقابِ تشابه، امنیت نمی‌آورد، بلکه مرگِ تدریجیِ روح است. وقت آن رسیده که این سمفونیِ دروغین و گوش‌خراش را متوقف کنیم. باید جرات کنیم و صدای شاید نخراشیده اما «واقعیِ» خودمان باشیم؛ حتی اگر بهای آن، بر هم زدنِ آرامشِ پوشالیِ این دنیای همسان‌ساز و ایستادن در لبه‌ی پرتگاهِ تنهایی باشد. تنها در آن لبه است که می‌توان پروازِ واقعی را تجربه کرد.مهند رضوی