🔴 عروسی خون و راهبرد هزینه‌زا کردن جغرافیا✍سهند ایرانمهردر کوهستک سیریک، موشکی به خانه‌ای خورد که د

🔴 عروسی خون و راهبرد هزینه‌زا کردن جغرافیا✍سهند ایرانمهردر کوهستک سیریک، موشکی به خانه‌ای خورد که در آن مردم برای عروسی دور هم جمع شده بودند و تاکنون نزدیک به پنجاه نفر از جمله زن و کودک کشته و زخمی شده‌اند. از هم‌اکنون سخن از عمدی و غیرعمدی بودن این حمله آغاز شده است اما باید‌ پذیرفت، پس از جنایت لامرد و میناب پذیرفتن غیرعمدی بودن ماجرا تن به بلاهت می‌زند.سیریک، لامرد و میناب در یک چیز مشترکند و آن این است که در هر سه مورد، با جغرافیایی روبه‌رو هستیم که برای معادله نظامی ایران و آمریکا اهمیت ویژه‌ای دارد یعنی در جنوب ایران، سواحل مکران و در نهایت جزیی از منظومه تنگه هرمزند.آمریکا به‌صراحت از حمله به رادارها، پدافند هوایی، مراکز ارتباطی و قابلیت‌های دریایی ایران سخن گفته است، یعنی همان شبکه‌ای که امکان کنترل تنگه هرمز را برای ایران فراهم می‌کند بنابراین محدوده این شبکه یعنی هدف نظامی برای محدود کردن توان ایران اما اگر در کنار این اهداف نظامی، غیرنظامیان نیز عمداً در معرض حمله قرار گیرند، معنای عملیات تغییر می‌کند زیرا هزینه انسانی به عنوان کاتالیزور تخریب توان نظامی محاسبه شده است. اینجاست که سخنان ترامپ قابل تامل می‌شود که می‌گوید:«من موضع فعلی‌مان را خیلی بیشتر می‌پسندم، با کنترل تقریباً کامل بر تنگه هرمز و در حالی که اقتصاد آنها کاملاً در حال فروپاشی است، این روند اجتناب ناپذیر است» او‌ در ادامه می‌پرسد:«مردم ایران چه زمانی قرار است قیام کنند و بجنگند؟». این‌جمله یعنی در راهبرد ترامپ سه هدف به یکدیگر وصل شده‌اند،فشار نظامی، فشار اقتصادی و فشار سیاسی.از این منظر، جنایت اخیر حامل این پیام روشن است که آمریکا می‌خواهد صریح‌تر از گذشته به ایران نشان دهد فاصله میان «هدف نظامی» و «زندگی غیرنظامی» در جغرافیای جنگ، مانعی در برابر آتش آمریکا و آن خفگی، فقط خفگی اقتصادی نیست؛ خفگی جغرافیایی و تعمیم «عمق و وسعت آسیب‌پذیری» به مجموعه‌ای متشکل از اهداف نظامی، اقتصادی و انسانی است.یعنی اگر آمریکا بتواند از فاصله دور، شبکه‌ای را که ایران برای اعمال قدرت در هرمز به آن نیاز دارد، مرتباً هدف بگیرد، دیگر لازم نیست برای از کار انداختن یک قابلیت نظامی، الزاماً خود آن قابلیت را نابود کند بلکه تلاش خواهد کرد محیطی را که آن قابلیت در آن معنا پیدا می‌کند، ناامن و پرهزینه کند تا حالتی از « تغییر اثرگذار محاسبه» را ایجاد کند. مزیت این روش، از منظر راهبردی آمریکا، این است که ساحلی که زمانی بخشی از عمق راهبردی ایران در معادله هرمز بود، می‌تواند به جغرافیایی آسیب‌پذیر تبدیل شود؛ جغرافیایی که هزینه‌های نظامی، اقتصادی و انسانی در آن به یکدیگر ضریب می‌دهند.در این صورت، آمریکا برای تضعیف قدرت ایران در هرمز لزوماً به کنترل خود تنگه یا اشغال خاک ایران نیاز ندارد؛ کافی است کل فضای ساحلی و حتی تجمعات انسانی غیرنظامی را ناامن و پرهزینه کند، به‌گونه‌ای که حتی زندگی در این‌مناطق نیز هزینه ایجاد کند. اگر در مرحله نخست هدف، نابودی تجهیزات نظامی و کاهش توان سخت‌افزاری ایران بود، در مرحله بعد می‌توان با ناامن‌کردن جغرافیا، «قابلیت استفاده» از همان تجهیزات را نیز کاهش داد؛ یعنی مسئله فقط این نباشد که ایران چه تعداد رادار، موشک یا مرکز ارتباطی در اختیار دارد، بلکه این باشد که تا چه اندازه می‌تواند بدون تحمیل هزینه سنگین به محیط پیرامون، از آنها استفاده کند. در چنین نگاهی، قرار است خود جغرافیا به بخشی از میدان فشار و‌میدان فشار به تغییر محاسبات منجر شود.