‍ موجیم که از پا نِمی ‌نِشینیمکوهیم که اُستوار و سَرفَرازیم.......شوکَتِ غُرورِ بَختیاریکُردِ جان بر کف و حَماسه سازیمخاکِمان به خون آغِشتِه گَشتهقلبِمان زِ تازیان پُر اَز غَمدستِ اهریمنِ بَد،سِگال و رَذل.....می‌بُریم به تیغِ گیو و گُستَهم....با غروری اَز هَخامَنِش؛با صَلابَت چون پورِ اَشکانرو به صَف ،هایِ دُشمَنبا شُکوهِ ، عَصرِ ساسان؛کُرد و لُر ، لَک و گیل و مازَنتات و تُرک و فارس و تُرکَماندست در دست؛ سویِ دُشمَنسیستانی و شیرِ بَلوچان،سَر به سَر هَمه تا جَنگِ آخِراز مَدرِسه تا دانِشگاهدانِشگَهِ.... تِهران؛ جاوِداناین شُعارِ ماست؛ جاوید؛ شاهتا که پَس گیرَد ایران راخون؛ می‌دَهَد دانِشگاهدانِشگَه تِهران؛ جاوِداندستها به هَم ، جاوید، شاه#سرود_دانشگاه_تهران#شعر:#محمدحقیقی#اجرا:#علیرضا_صوفی@mohhaghi