📌 من به کلمات بدهکارم ▫️قسط بیست و ششم⭕️ بُزی که دلم را بُردروایت یک قربانیِ نافرجام عید قربان رسید

📌 من به کلمات بدهکارم ▫️قسط بیست و ششم⭕️ بُزی که دلم را بُردروایت یک قربانیِ نافرجام عید قربان رسیده بود و من نتوانسته بودم چیزی بخرم. به هر جا که سر زدم، به در بسته خوردم. از شما چه پنهان! درِ بسته چه عرض کنم! همه روسیاهی‌ها برمی‌گشت به این‌که پول کافی دمِ دست نداشتم. خلاصه با هزار مصیبت توانستم یک بُزی سیاه‌رنگ، به تناسب پولم، بخرم.در راهِ آمدن به خانه به این فکر می‌کردم که چه دلیلی برای توجیه داشته باشم. عین کفِ دستم می‌دانستم که خانم، همین که از دمِ در وارد شویم، داد و بی‌داد به راه خواهد انداخت و خواهد گفت: «این دیگه چیه! می‌خواستی نخر!»درِ ماشین را باز کردم و بز را نشاندم روی صندلی جلویی. تمام ته‌مایه‌های جیبم برایش ته کشیده بود؛ خب باید هم برای این کار به من حق می‌دادند.میانِ دنده عوض کردن و لایی کشیدن و ترمز زدن‌ها، مدام با خودم تمرین می‌کردم که وقتی رسیدم به خانه چطور زن را قانع کنم که پشیمانی به بار نیاورد. وقتی تمام نقشه‌ها و پلن‌هایم ناپخته بود، قید همه‌چیز را زدم و با خودم گفتم که هر چه بادا باد؛ واقعیت را برایش توضیح می‌دهم.رسیدم دمِ خانه و القصه خانم هم از ماجرا بویی برد و خدا را شکر هیچ غُری هم نزد. بز را گرفت و بست پایِ درخت توتِ حیاط و گفت که فردا سلاخی‌اش می‌کنیم.حالا از بز برایتان بگویم. از هرچه شانس نیاورده بودم، به عوض از خوشگلی و شنگولیِ بز خوش‌شانس بودم. باور کنید آدم دلش می‌خواست دو تا چشم دیگر از همسایه قرض بگیرد و یک‌راست بنشیند و یک دل سیر بز را تماشا کند. این طرف و آن طرف می‌پرید و حتی دختر کوچولوی من عاشقش شده بود.روزِ موعود فرا رسید. طنابِ بز را باز کردم و بردمش بیرون و به تیرِ چراغ برق بستم که مثلاً بروم چاقو و آلات قتاله را بیاورم. چند لحظه بعد با چاقویی در دست و یک لگن آب در دستی دیگر برگشتم، ولی ای کاش برنمی‌گشتم. وقتی رسیدم، دیدم بز از سرِ اتفاق دارد به گوسفندی که همسایه زده بود زمین تا برای ذبح آماده‌اش کند، زارزار نگاه می‌کند. دو سه قدم به عقب برگشتم تا ببینم آخر این قصه چه می‌شود. بزِ سیاه با حسرت عجیبی به گوسفند نگاه می‌کرد. دیگر همان بزِ شاد و خوشگل نبود. گوش‌های افتاده‌ای داشت و خبری از جست‌وخیزهای پرانرژی نبود. گوسفندِ همسایه را که سر بریدند، بز یک‌هویی نشست و تکان نخورد.ماجرا که تمام شد، یک حرکتی به خودم دادم و دو سه قدمی جلوتر رفتم تا کارِ بز را تمام کنم. نزدیکِ بز که رسیدم، بیچاره بز چنان با حسرتی نگاهم کرد و با صدای گرفته‌ای گفت: «ب ب ب ب ع» که دلم به حالش سوخت. قیدِ بز را زدم. چاقو را انداختم زمین و رفتم سه‌چهار کیلو گوشت گوساله خریدم و آمدم.فردای آن روز رفتم و بز را زیرِ قیمت فروختم.🔻🔻🔻@mohsen_parastari