بخش دوم مقاله⬆️اگر بهای این راهبرد، گسترش فقر، فرسایش سرمایه اجتماعی، عقب‌افتادن توسعه، تخریب زیرساخ

بخش دوم مقاله⬆️اگر بهای این راهبرد، گسترش فقر، فرسایش سرمایه اجتماعی، عقب‌افتادن توسعه، تخریب زیرساخت‌ها و تضعیف ظرفیت اقتصادی کشور باشد، باید پذیرفت که حتی ایستادگی موفق در میدان نظامی هم می‌تواند به یک شکست راهبردی تبدیل شود. قدرت ملی، زمانی معنا پیدا می‌کند که بتواند امنیت را به ثبات، ثبات را به توسعه و توسعه را به رفاه و امید اجتماعی تبدیل کند.در شرایط فعلی، مهم‌ترین سرمایه ایران، کیفیت استفاده از دارایی‌های راهبردی خود است. تنگه هرمز، برجسته‌ترین نمونه این دارایی‌هاست. اما ارزش هرمز در این است که جهان همواره احتمال بسته شدن آن را در محاسبات خود لحاظ کند. بازدارندگی، محصول ابهام کنترل‌شده است، نه مصرف هیجانی یک اهرم ژئوپلیتیکی. دارایی‌های راهبردی، زمانی قدرت می‌آفریند که کمتر مصرف شود و بیشتر در محاسبات طرف مقابل حضور داشته باشد. این نکته از آن جهت اهمیت دارد که ژئوپلیتیک نیز مانند اقتصاد، قانون استهلاک دارد. جهان منتظر ایران نخواهد ماند. هرچه زمان بگذرد، مسیرهای جایگزین انرژی، خطوط لوله، بنادر جدید، ذخایر راهبردی و کریدورهای ترانزیتی توسعه خواهند یافت. اگر ایران نتواند مزیت جغرافیایی خود را به یک مزیت شبکه‌ای تبدیل کند، بخشی از ارزش ژئوپلیتیکی خود را به تدریج از دست خواهد داد.قدرت آینده ایران نباید بر توان ایجاد اختلال در تجارت جهانی استوار باشد و باید بر جایگاهی بنا شود که حذف ایران از شبکه انتقال انرژی، تجارت و ترانزیت منطقه، برای دیگران پُرهزینه و ناممکن باشد. مکران، بنادر جنوبی، کریدور شمال ـ جنوب، اتصال به عراق، آسیای مرکزی و دریای عمان، زیرساخت‌های قدرت ملی ما در قرن بیست‌ویکم‌اند. تجربه دو دهه گذشته، یک درس روشن پیش روی ما گذاشته که دارایی‌های راهبردی، زمانی ارزش‌آفرین است که در دراز مدت به موتور توسعه تبدیل شود، نه آنکه در میدان تقابل در كوتاه مدت مستهلک شود. اکنون زمان بازآرایی حکمرانی است.منبع: سازندگی