کان جوان در جست و جو بد هفت سالاز خیال وصل گشته چون خیالسایهٔ حق بر سر بنده بودعاقبت جوینده یابنده ب

کان جوان در جست و جو بد هفت سالاز خیال وصل گشته چون خیالسایهٔ حق بر سر بنده بودعاقبت جوینده یابنده بودگفت پیغامبر که چون کوبی دریعاقبت زان در برون آید سریچون نشینی بر سر کوی کسیعاقبت بینی تو هم روی کسیچون ز چاهی می‌کنی هر روز خاکعاقبت اندر رسی در آب پاکجمله دانند این اگر تو نگرویهر چه می‌کاریش روزی بدرویسنگ بر آهن زدی آتش نجستاین نباشد ور بباشد نادرستآنک روزی نیستش بخت و نجاتننگرد عقلش مگر در نادراتکان فلان کس کشت کرد و بر نداشتو آن صدف برد و صدف گوهر نداشتبلعم باعور و ابلیس لعینسود نامدشان عبادتها و دینصد هزاران انبیا و ره‌روانناید اندر خاطر آن بدگماناین دو را گیرد که تاریکی دهددر دلش ادبار جز این کی نهدبس کسا که نان خورد دلشاد اومرگ او گردد بگیرد در گلوپس تو ای ادبار رو هم نان مخورتا نیفتی همچو او در شور و شرصد هزاران خلق نانها می‌خورندزور می‌یابند و جان می‌پرورندتو بدان نادر کجا افتاده‌ایگر نه محرومی و ابله زاده‌ایاین جهان پر آفتاب و نور ماهاو بهشته سر فرو برده به چاهکه اگر حقست پس کو روشنیسر ز چه بردار و بنگر ای دنیجمله عالم شرق و غرب آن نور یافتتا تو در چاهی نخواهد بر تو تافتچه رها کن رو به ایوان و کرومکم ستیز اینجا بدان کاللج شومهین مگو کاینک فلانی کشت کرددر فلان سالی ملخ کشتش بخوردپس چرا کارم که اینجا خوف هستمن چرا افشانم این گندم ز دستو آنک او نگذاشت کشت و کار راپر کند کوری تو انبار راچون دری می‌کوفت او از سلوتیعاقبت در یافت روزی خلوتیجست از بیم عسس شب او به باغیار خود را یافت چون شمع و چراغگفت سازندهٔ سبب را آن نفسای خدا تو رحمتی کن بر عسسناشناسا تو سببها کرده‌ایاز در دوزخ بهشتم برده‌ایبهر آن کردی سبب این کار راتا ندارم خوار من یک خار رادر شکست پای بخشد حق پریهم ز قعر چاه بگشاید دریتو مبین که بر درختی یا به چاهتو مرا بین که منم مفتاح راهگر تو خواهی باقی این گفت و گوای اخی در دفتر چارم بجو