درباره بازداشت فرزندان کاظم صدیقیاین حجم‌ از تمجید از قوه قضاییه را قبلا هم دیده‌ایم. در زمان جناب ص

درباره بازداشت فرزندان کاظم صدیقیاین حجم‌ از تمجید از قوه قضاییه را قبلا هم دیده‌ایم. در زمان جناب صادق لاریجانی و محکوم شدن رحیمی و مهدی هاشمی و... مدام و مکرر از فسادستیزی آن جناب می‌گفتند، اما به‌دلیل فعالیت رییس قوه قضاییه به‌مثابه یک کنش‌گر و فعال سیاسی، شائبه اراده سیاسی نیز به‌وضوح دیده می‌شد. در نهایت و بعد از کنار رفتن او از ریاست قوه، در زمانی که عیسی شریفی قائم مقام قالیباف یا محمود سیف از یاران حسین طائب در حال محاکمه شدن بودند و اخبار محدودی از آنها منتشر می‌شد، اکبر طبری (از حلقه صادق لاریجانی) این‌بار آن‌چنان در رسانه لجن‌مال شد تا سیدابراهیم رییسی به‌عنوان قهرمان مبارزه با فساد یا به‌قول کیهان: «ابراهیم بت‌شکن» معرفی شود.به‌هرحال در ماجرای بازداشت فرزندان کاظم صدیقی هم می‌توانیم مانند برخی از اهالی رسانه در آن دوران‌ها، به یک لذت زودگذر مشغول باشیم و ذوق‌زده شویم، اما به‌جای این‌ها پیشنهاد می‌کنم به دو نکته توجه کنیم.۱. باید بین «بازداشت موقت»، «محاکمه» و «محکومیت» تفکیک کرد. معمولا افراد وقتی بازداشت می‌شوند جامعه و سیاستمدار آن را به‌عنوان جرم در نظر می‌گیرد، در حالی که نه بازداشت موقت و نه محاکمه به‌معنای مجرم بودن نیست. وقتی چنین تلقی غلطی از سوی سیاستمدار ایجاد شود، سیاستمدار ذی‌نفع محکوم شدن متهم خواهد بود، در حالی که ممکن است از نگاه قاضی یا واقعیت ماجرا، متهم مجرم نباشد یا جرمش به اندازه محکومیتش نباشد.۲. تا وقتی که محاکمه علنی به‌معنای واقعی کلمه نباشد (نه علنی از جنس گزارش‌های کذایی آمنه‌سادات!) اراده سیاسی با کمک رانت‌های رسانه‌ای می‌تواند هر کاری که می‌خواهد انجام دهد. اتهام را علنی کند و رسیدگی را غیرعلنی تا آنچه خودش می‌خواهد محقق شود. محکومیت در چنین دادگاه‌هایی، چون قابل ارزیابی نیست و شائبه اراده سیاسی را دارد، فاقد ارزش است.