رهبر فقید، ۵۹۸ را با وصف جام زهر و قبول کامل مسئولیتش پذیرفت. رهبر شهید برجام را به‌صورتی پذیرفت که اگر موفق می‌شد در نتیجه آن شریک بود و اگر ناموفق می‌شد در آن مسئولیتی نداشت. اما رهبر جدید به‌نحوی بیانیه داده است که گویا از طرفی با جام زهر مواجه بوده و از طرف دیگر مسئولیت و شراکتی در قبال نتیجه آن نخواهد داشت. از این حیث موضع ایشان، رویکرد سومی محسوب می‌شود.عبارت «علی‌الاصول» را که در کلام ایشان آمده، یا باید بیانگر مخالفت اعتقادی ایشان بدانیم و یا آن را در سطح یک مخالفت تاکتیکی تحلیل کنیم.در صورت دوم، طبیعتا نظر ایشان با شبکه انتصابات فعلی که با محوریت قالیباف انجام شده، هماهنگ است، ولی به دلیل ریسک عدم نتیجه و بازگشت جنگ، صلاح ندیده‌اند تا تمام مقامات کشور، دلباخته توافق تلقی شوند و این کنش را انتخاب کرده‌اند.در صورت اول، مدیریت کشور در دست شبکه‌ای قدرتمند است و در واقع، استدلال یا نیروی ایشان در برابر آن شبکه ضعیف است.در هر دو صورت، این یعنی تصمیم به توافق با آمریکا، قدرت بیشتری در کشور دارد و معادله جنگ، از طرف ایران قابل کنترل است.از این حیث، دور از انتظار نیست که به‌زودی با بیانیه‌ای دیگر (یا اتفاقی نظیر آن) این شور و شعفی که در گروهی از انقلابی‌هایی که احساس می‌کنند تصورشان مبنی‌بر «تنهایی رهبر» درست از آب درآمده، مهار شود. یک فعال سیاسی تعبیر جالبی داشت؛ «سیاستمدار گاهی دو قدم به جلو و یک قدم به عقب می‌رود، اما در نتیجه، یک قدم به جلو رفته است.» در غیر این صورت، نزاع بین نیروهای انقلابی به رویارویی بسیار خطرناکی خواهد رسید.