من نمی‌گم رهبر فعال ما یشاء‌ست. کسی که دکه هم اداره کنه تصمیمش تحت‌تاثیر عوامل مختلف شکل می‌گیره، نه طبق میل شخصی خودش. به‌هرحال بخش مهمی از مدیریت، مربوط به مدیریت ذی‌نفعانه، اما چه در مصوبات مجمع تشخیص مصلحت نظام و چه در مصوبات شورای عالی امنیت ملی، رویکردی در برخی وجود داره که این‌ها رو سازوکار‌هایی جدا از رهبری نظام ترسیم کنه و این خلاف واقعه.در اصل ۱۷۶ قانون اساسی که سال ۱۳۶۸ اضافه شد و شورای عالی امنیت ملی رو رسما به ساختار حقوقی ایران اضافه کرد، نوشته شده: «مصوبات شورای عالی امنیت ملی پس از تأیید مقام رهبری قابل اجراست.» یا مجمع تشخیص مصلحت نظام جایگاه مشورت به رهبر رو داره و این رهبره که نهایتا حکم حکومتی می‌ده، فقط طبق قانون قرار شده از مجمع هم مشورت بگیره، نه اینکه موظف باشه عینا طبق اون مشورت عمل کنه. این رو قبلا مفصل شرح دادم.