آقای خامنه‌ای مدافع بسیاری از نمادهای دهه‌شصت (اشغال سفارت آمریکا، عزل بنی‌صدر، جنگ، حکم اعدام سلمان رشدی و...) است، اما سیاستش این بوده تا از تکرار مشابه آنها جلوگیری کند، چون بسیاری از آن وقایع گران تمام شدند. حتی از نگاه من، یک دلیل مهم که اصلاح‌طلبی و تحول‌خواهی در درون سیستم (اعم از اصلاح‌طلبان حزبی، جریان احمدی‌نژاد، عدالتخواهان و...) همواره شکست خورده، این بوده که صریحا یا ضمنا تلاش کرده‌اند با «بازگشت به گفتمان امام خمینی» رهبر فعلی را نقد کنند، در حالی که رهبر فعلی خودش بسیاری از سیاست‌های پرهزینه آن دوران را در عمل کنار گذاشت تا بقای سیستم را تضمین کند.به‌طور مشخص، گروهی که در یک انتخابات با مشارکت حداقلی از اصلاح‌طلبان شکست خورده، تلاش می‌کند تا با بنی‌صدرسازی از پزشکیان، شرایط کنار گذاشتن او از قدرت را تسهیل کند و در رسانه‌هایش بغض و نفرت عجیبی تولید می‌کند، این در حالی است که عزل بنی‌صدر در سال ۱۳۶۰ منجر به شاید امنیتی‌ترین سال جمهوری اسلامی شد. با اینکه شخص آیت‌الله خامنه‌ای سال ۶۰ در مجلس برای آن عزل ۱۴ دلیل ذکر کرده بود و آن ادله به‌راحتی بر دیگران نیز قابل تطبیق است، اما حاضر به تکرار آن در هیچ دوره دیگری نشد.نکته جالب اینکه مطابق اصل ۱۱۰ قانون اساسی رهبری می تواند بعد از حکم دیوان عالی کشور بر تخلف رییس جمهور، وی را از سمتش عزل کند، یعنی حتی بدون استیضاح مجلس نیز این اختیار وجود دارد، اما آقای خامنه‌ای به‌سمت این گزینه حرکت نمی‌کند و به‌گمانم ناشی از تجربه سال ۶۰ است.فارغ از این مطلب، از نگاه من مسعود پزشکیان هم مانند ابراهیم رییسی است. این بندگان خدا اساسا فاقد پیچیدگی‌های لازم برای یک سیاستمدارند که حب‌وبغض خاصی نسبت به آنها معنا داشته باشد تا چه رسد به بنی‌صدرسازی از آنها برای عزلشان.