‏⁧🔴 کیوان خسروانی⁩، معمار، طراح، پژوهشگر و از چهره‌های تأثیرگذار در شکل‌گیری زبان مدرن طراحی در ایر

‏⁧🔴 کیوان خسروانی⁩، معمار، طراح، پژوهشگر و از چهره‌های تأثیرگذار در شکل‌گیری زبان مدرن طراحی در ایران، در ۸۸ سالگی از جهان رفت.🔻 خسروانی از آن دسته هنرمندانی بود که سنت ایرانی را نه به‌عنوان چیزی متعلق به موزه‌ها و گذشته، بلکه به‌عنوان ماده‌ای زنده برای ساختن آینده می‌دید. باور داشت صنایع‌دستی ایران نباید در موزه‌ها خاک بخورد، بلکه باید دوباره به جریان زندگی بازگردد. برای همین سال‌ها روستا به روستا و شهر به شهر ایران را گشت تا شیوه‌های بافت، چاپ و تزئین پارچه و هنرهای سنتی را از نزدیک بشناسد؛ از ابریشم اسکو و قلمکار اصفهان گرفته تا سوزن‌دوزی بلوچستان، زری‌بافی و هنرهایی که در آستانه فراموشی بودند.او تلاش می‌کرد این میراث را از شکل سنتی و ایستا خارج کند و با زبان طراحی معاصر پیوند بزند؛ رویکردی که در معماری، طراحی داخلی، مد و حتی نورپردازی او نیز دیده می‌شد.خسروانی بنیان‌گذار فروشگاه «نامبر وان»، از نخستین بوتیک‌های مدرن ایران، بود؛ فضایی که بخشی از فعالیت آن به استفاده از تولیدات محلی و منسوجات ایرانی اختصاص داشت. بعدها، به پیشنهاد شهبانو فرح پهلوی و با همکاری مهرمنیر جهانبانی و پری ذوالفقاری، حدود ۱۳ سال بر استفاده از ظرفیت صنایع‌دستی ایران در طراحی لباس‌های رسمی و فاخر کار کرد.حاصل این تلاش، مجموعه‌ای از لباس‌ها بود که در آنها تکنیک‌ها و منسوجات سنتی ایران وارد پوشش رسمی دربار شد؛ تلاشی برای اینکه هنر دست ایرانی نه در ویترین، بلکه در متن زندگی معاصر دیده شود.در دهه ۱۳۵۰ خورشیدی، هم‌زمان با برنامه‌های گسترده‌تر برای احیای صنایع‌دستی ایران، خسروانی و جهانبانی از جمله کسانی بودند که می‌کوشیدند میان حفظ مهارت‌های سنتی و زبان طراحی مدرن پیوند برقرار کنند. اهمیت کار او نیز دقیقاً در همین نقطه بود: سنت را تکرار نمی‌کرد، بلکه آن را دوباره تفسیر می‌کرد.خسروانی معماری را در دانشگاه تهران و نزد هوشنگ سیحون آموخت و معماری بخش مهمی از کارنامه حرفه‌ای او را تشکیل داد. مهمانسرای نایین و کتابخانه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در گود زنبورک‌خانه از جمله آثار او هستند. در معماری او نیز مانند طراحی لباس و دکوراسیون داخلی، سنت ایرانی بیشتر یک منبع الهام و یک زبان طراحی بود تا مجموعه‌ای از نشانه‌های تزئینی.او در سال‌های پایانی زندگی در پاریس اقامت داشت و سرانجام، پس از سال‌ها زندگی و کار، از دوستانش خداحافظی کرد و به مرگی خودخواسته چشم از جهان فرو بست.کیوان خسروانی فقط یک معمار یا طراح نبود؛ بخشی از حافظه زنده ایران معاصر بود. نسلی از هنرمندان و طراحانی که ایران را پیش از انقلاب از نزدیک تجربه کرده بودند و خاطرات دست‌اولی از بخش مهمی از تاریخ فرهنگی و اجتماعی کشور در سینه داشتند.او مهربان و خوش‌مشرب بود و در عین حال، نگاهش به هنر و میراث ایرانی جدی، مدرن و جلوتر از زمانه خود بود.یادش گرامی باد؛یاد مردی که می‌خواست هنر ایرانی را از موزه بیرون بیاورد و دوباره به زندگی بازگرداند.‏⁧🔴 کیوان خسروانی⁩، معمار، طراح، پژوهشگر و از چهره‌های تأثیرگذار در شکل‌گیری زبان مدرن طراحی در ایران، در ۸۸ سالگی از جهان رفت.🔻 خسروانی از آن دسته هنرمندانی بود که سنت ایرانی را نه به‌عنوان چیزی متعلق به موزه‌ها و گذشته، بلکه به‌عنوان ماده‌ای زنده برای ساختن آینده می‌دید. باور داشت صنایع‌دستی ایران نباید در موزه‌ها خاک بخورد، بلکه باید دوباره به جریان زندگی بازگردد. برای همین سال‌ها روستا به روستا و شهر به شهر ایران را گشت تا شیوه‌های بافت، چاپ و تزئین پارچه و هنرهای سنتی را از نزدیک بشناسد؛ از ابریشم اسکو و قلمکار اصفهان گرفته تا سوزن‌دوزی بلوچستان، زری‌بافی و هنرهایی که در آستانه فراموشی بودند.او تلاش می‌کرد این میراث را از شکل سنتی و ایستا خارج کند و با زبان طراحی معاصر پیوند بزند؛ رویکردی که در معماری، طراحی داخلی، مد و حتی نورپردازی او نیز دیده می‌شد.خسروانی بنیان‌گذار فروشگاه «نامبر وان»، از نخستین بوتیک‌های مدرن ایران، بود؛ فضایی که بخشی از فعالیت آن به استفاده از تولیدات محلی و منسوجات ایرانی اختصاص داشت. بعدها، به پیشنهاد شهبانو فرح پهلوی و با همکاری مهرمنیر جهانبانی و پری ذوالفقاری، حدود ۱۳ سال بر استفاده از ظرفیت صنایع‌دستی ایران در طراحی لباس‌های رسمی و فاخر کار کرد.حاصل این تلاش، مجموعه‌ای از لباس‌ها بود که در آنها تکنیک‌ها و منسوجات سنتی ایران وارد پوشش رسمی دربار شد؛ تلاشی برای اینکه هنر دست ایرانی نه در ویترین، بلکه در متن زندگی معاصر دیده شود.در دهه ۱۳۵۰ خورشیدی، هم‌زمان با برنامه‌های گسترده‌تر برای احیای صنایع‌دستی ایران، خسروانی و جهانبانی از جمله کسانی بودند که می‌کوشیدند میان حفظ مهارت‌های سنتی و زبان طراحی مدرن پیوند برقرار کنند. اهمیت کار او نیز دقیقاً در همین نقطه بود: سنت را تکرار نمی‌کرد، بلکه آن را دوباره تفسیر می‌کرد.خسروانی معماری را در دانشگاه تهران و نزد هوشنگ سیحون آموخت و معماری بخش مهمی از کارنامه حرفه‌ای او را تشکیل داد. مهمانسرای نایین و کتابخانه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در گود زنبورک‌خانه از جمله آثار او هستند. در معماری او نیز مانند طراحی لباس و دکوراسیون داخلی، سنت ایرانی بیشتر یک منبع الهام و یک زبان طراحی بود تا مجموعه‌ای از نشانه‌های تزئینی.او در سال‌های پایانی زندگی در پاریس اقامت داشت و سرانجام، پس از سال‌ها زندگی و کار، از دوستانش خداحافظی کرد و به مرگی خودخواسته چشم از جهان فرو بست.کیوان خسروانی فقط یک معمار یا طراح نبود؛ بخشی از حافظه زنده ایران معاصر بود. نسلی از هنرمندان و طراحانی که ایران را پیش از انقلاب از نزدیک تجربه کرده بودند و خاطرات دست‌اولی از بخش مهمی از تاریخ فرهنگی و اجتماعی کشور در سینه داشتند.او مهربان و خوش‌مشرب بود و در عین حال، نگاهش به هنر و میراث ایرانی جدی، مدرن و جلوتر از زمانه خود بود.یادش گرامی باد؛یاد مردی که می‌خواست هنر ایرانی را از موزه بیرون بیاورد و دوباره به زندگی بازگرداند.