فقیرِ درویشی حامله بود، مدّت حمل بسر آورده و مر این درویش را همه عمر فرزند نیامده بود.گفت: اگر خدای عز ّو جل مرا پسری دهد، جز این خرقه که پوشیده دارم هر چه در ملک من است ایثار درویشان کنم.اتفاقاً پسر آورد و سفره درویشان به موجب شرط بنهاد.پس از چند سالی که از سفر شام باز آمدم به محلت آن دوست برگذشتم و از چگونگی حالش خبر پرسیدم.گفتند به زندان شحنه دَر است.سبب پرسیدم.کسی گفت: پسرش خمر خورده است و عربده کرده است و خون کسی ریخته و خود از میان گریخته، پدر را به علت او سلسله در نای است و بند گران بر پای.گفتم: این بلا را به حاجت از خدای عزّوجل خواسته است!(این بلا را خودش با دعا از خدا خواسته بود).سعدی