ترانه ی سپیدمثل تک درختی که بالای تپه سدلم تُی بارون و میشناسه و بسمث جاده هایی که متروکه موندنچشام انتظارو تا اینجا کشوندنمنم پمپ بنزین بی استفادهیه روزی میگفتن بهم ماهِ جادهحالا حتی قده دو تا بوق و چشمکبه یادم نبودن سوارو پیادهمث عابرایی که مقصد گریزنتوی جاده هایی که دیوونه خیزنشدم مثل رودا که دنبال سدننمیخوان برن تا به دریا بریزنیه مش خاک و وا کن رو در روی توفاننگا کن به اون ذره گردی که میرهمن اون گرد ریزم که حل شد توی بادهمونجوری گم میشه مردی که میرهمث تابلوهای تو جاده نبینمهمونم که بودم هنوزم همینمیه جا بند نمیشم تا روزی بمیرمدلم راه نمیره درک من که میرم#مجتبی_سپید