تمام این مدت را خارج از خود زیستمالبته چه زیستنی.. بیشتر ریختن بودآنچنان خارج از خود که گویی خوارج ا

تمام این مدت را خارج از خود زیستمالبته چه زیستنی.. بیشتر ریختن بودآنچنان خارج از خود که گویی خوارج از اسلام..افسردگی بختکی است که تنها در زمان خفتن تنهایت می گزارد.درست در زمانی افسار قلم از دستانم رها شد که قصد سواری بر روی اسب ضمیر خود را کرده بودم..یعنی آنقدر درونم ترسناک است که هرچه نزدیک می شوم ناخود آگاهم من را به بیرون تر پرتاب می کند؟برای خودشناسی زیادی خودم نبوده ام..!به نظر این حقیر کنش های روزمره این چنین است که گویا وکیل خود هستی و نوشتن و تفکر من باب خویش به این معناست که قاضی خودت شده ای..گویا صلاحیت این قضاوت را ندارم.برای رسیدن به معنی همه چیز را پشت سر گذاشته ام، همه کس را..در این کشور گویی نود میلیون صفر یک اعشار و سپس من!زمانی بر روی کاغذ گرد و خاک و هنری رندانه نمایان می کردم که نود میلیون صفر در مقابل من قرار داشتند، به من معنی می دادند و ارزش..اما اکنون که همراه با هارمونی نت های باخ عزیز در طول تاریخ روانه شدم تا با پیش زمینه ای درست در این نقطه که هستم برسم،قاصدک خیال پس از نیمه شب بر خلاف سوی چشمانم راه خود را پیدا می کند، به سراغ معانی ای می رود که بیشترین قرابت را با کلمات محصور شده پشت ذهن اینجانب داشته باشند تا شاید کمی در افکار متواری صدق شوند، افکاری که بی نقص تر و پویا تر از یک اسب عرب پرش را آموخته اند!اما خب این آسیب های نامرئی ماحصل مرقوم شدن روح یک نویسنده بر روی کاغذ است، شاید شمایلش برای خواننده زیبا باشد اما اثر موثر آثار ما بر لطافت روان است...مانند شفق های قطبی که حاصل برخورد طوفان های خورشیدی بر ضعیف ترین قسمت جو و لایه اوزون می باشند.گویا درد می سازد آنچه چشم های مارا خیره و حواس مارا معطوف می کند!این چاردیواری بی صفا حین باران با توجه به قلب تپنده و پای رونده من خیابان ترین خیابان هاست..محیط های بی اهمیت آهن ربای مسائل مهم هستند، وقتی چشم سر بیکار شود نگاه دل به اسرار درون روشن می شود.دریافتم تا جامه درد به تنم نباشد مهیای مهمانی نوشتن نمی توانم بشوم، آرامش تضاد عجیبی با فعالیت قلم من دارد، تمام این فعل و انفعالات در پس خودآگاه شکل می گیرد و آنقدر باید در سکوت به دنبال آن بگردم که تقریبا آنچه خود می نامم را دور بزنم.@mokhabat | مخبط