ترک شیرازیچرا آن ترک شیرازی، بدست آرد دل ما را،که تا بخشم بخارا را وَ یا روح و سر و پا را.ک

ترک شیرازیچرا آن ترک شیرازی، بدست آرد دل ما را،که تا بخشم بخارا را وَ یا روح و سر و پا را.کجا دلداده بخشیده به یارش جان و روح و سر،نشانم ده در این عالم چنین مجنون شیدا را.همه گویند میبخشم، ولی حرف و غزل هست آن،نباید کرد ای یاران، دگر این ادّعاها را.بُوَد آیینه ی یکتا جمال یار خوش سیما،ز زیبایی ِ او زیبا ببینی روی زیبا را.همان یک خالق عالم به زیبا داده زیبایی،که هر زیبا بود آیت همان خلّاق یکتا را.بَوَد او مالک مال و منال و جسم و روح ما،نباشد در وجود ما برای حفظ شان یارا.نِیم من مالک چیزی، همه هستی ِمن از اوست،چه سود از بخششم بر او، که دارد کل دنیا را.به مالک بخشش ازمالش کجامعنی دهد آخر؟نباید زد دگر بر هم چنین معنای اهدا را.فقط یک عاشق صادق، شناسم اندر این عالم،کند دیوانه ایثارش، خردمندان ِ دانا را.نبخشیده به یارخود، که عودت داده در راهش، تمام ِ نعمت ِ خالق، امانتهای زیبا را.ابولفضل آن یل ِ لشکر ، علی اکبر، علی اصغر،سر و دست و دل و پیکر، ز پیکر کل اعضا را.چو آمد روز عاشورا بگفت ای ربّ ِ بی همتا،زنم با خون در این صحرا بر عهدم مهر ایفا را.تویی خالق تویی ناصر تویی حافظ تویی ضامن،سپردم دست تو یا رب بنات آل طاها را.هم آن شمشیروتیر ازتو هم این جان وتن وپیکر،به جانم میخرم یکسر مصیبتهای عظما را.انا العطشان انا المظلوم انا العاشق انا المجنون،تو هستی مالک روحم که من هم خود، توام یارا.چنان در مقتل خونین فنا شد در وجود یار،نمود از عرش حق برتر ز خون خود مصلّی را.ولیکن زنده در سجده بریدند از بدن سر را،زدند آخر به سر نیزه سر خونین مولا را.نگاهش روی آن نیزه بسوی راس اکبر بود،پریشان می نمود آن سر دل مجنون لیلا را.به سر نیزه نماز او، به لب راز و نیاز او،دو چشم نیمه باز او خجل میکرد عیسی را.چو سر خواند آیه قرآن زدندش سنگ بی دینان،پریشان بود و کرد الوان به خون زلف چلیپا را.حسین است او شه خوبان، چراغ راه گمراهان،چگونه من کنم وصف آن، عزیز ِ قلب ِ زهرا را🌷🌷🌷محبین الحسن ع