گر جــملهٔ آفاق همه غم بگـــرفت بیغم بود آنکه عشق محکم بگرفت یک ذره نگر که پای در عشق بکوفت وان ذره جهان شد که دو عالم بگرفت🍃🍃 @molana_shamsمولانا در این رباعی می‌گوید اگر سراسر جهان را اندوه فرا بگیرد، کسی که عشق حقیقی را با تمام وجود در آغوش کشیده باشد، در ژرفای وجودش اسیر آن غم نخواهد شد. مقصود او از عشق، دلبستگی‌های زودگذر نیست؛ بلکه عشقی است که انسان را به حقیقت، خداوند و سرچشمهٔ هستی پیوند می‌دهد.در بیت دوم، مولانا از «ذره» سخن می‌گوید؛ ذره‌ای که قدم در راه عشق می‌گذارد. همین ذرهٔ کوچک، در پرتو عشق چنان وسعت می‌یابد که گویی دو عالم را در بر می‌گیرد. این همان راز بزرگ عرفان است: انسان تا زمانی که در مدارِ «من» می‌چرخد، محدود و کوچک است؛ اما وقتی در عشق الهی قدم می‌گذارد، مرزهای وجودش فرو می‌ریزد و ظرفیتی بی‌کران پیدا می‌کند.پیام مولانا این است که عشق، غم را همیشه از زندگی حذف نمی‌کند؛ بلکه انسان را آن‌قدر بزرگ می‌کند که غم دیگر بر او چیره نمی‌شود. دلِ عاشق، به جای آنکه زیر بار رنج بشکند، آن‌قدر وسعت می‌یابد که اندوه در اقیانوس وجودش رنگ می‌بازد.@molana_shams