ایا نزدیک جان و دل چنین دوری روا داری به جانی کز وصالت زاد مهجوری روا داری گرفتم دانه تلخم نشاید کش

ایا نزدیک جان و دل چنین دوری روا داری به جانی کز وصالت زاد مهجوری روا داری گرفتم دانه تلخم نشاید کشت و خوردن را تو با آن لطف شیرین کار این شوری روا داری تو آن نوری که دوزخ را به آب خود بمیرانی مرا در دل چنین سوزی و محروری روا داری اگر در جنت وصلت چو آدم…مولانا در این ابیات حالِ انسانی را توصیف می‌کند که حقیقت، خدا یا معشوقِ مطلق را شناخته و طعم نزدیکی او را چشیده است، اما اکنون خود را در فراق و دوری می‌یابد.در نگاه عرفانی، هجران و رنجی که مولانا از آن سخن می‌گوید، نماد وضعیت انسان در این جهان است. انسان در اصل از عالم معنا و قرب الهی آمده و اکنون در دنیا احساس غربت می‌کند. این احساس کمبود، دلتنگی، جست‌وجو و ناآرامی، همان «درد فراق» است که مولانا بارها از آن سخن گفته است.از سوی دیگر، غزل نشان می‌دهد که رنج‌های عاشق بیهوده نیستند. معشوق با همین دوری و انتظار، عشق را عمیق‌تر می‌کند. گویی هجران خود بخشی از راه وصال است؛ زیرا اگر جدایی نباشد، شوق دیدار نیز پدید نمی‌آید.در پایان، مولانا به «شمس» می‌رسد؛ نمادی از خورشید حقیقت. این پایان‌بندی نشان می‌دهد که همهٔ این شکایت‌ها در نهایت به ستایش و تسلیم ختم می‌شوند. مولانا از رنج خود می‌گوید، اما در عمق سخنش به حکمت و رحمت معشوق ایمان دارد.@molana_shams