ایا نزدیک جان و دل چنین دوری روا داریبه جانی کز وصالت زاد مهجوری روا داریگرفتم دانه تلخم نشاید کشت و خوردن راتو با آن لطف شیرین کار این شوری روا داریتو آن نوری که دوزخ را به آب خود بمیرانیمرا در دل چنین سوزی و محروری روا داریاگر در جنت وصلت چو آدم گندمی خوردممرا بی‌حله وصلت بدین عوری روا داریمرا در معرکه هجران میان خون و زخم جانمثال لشکر خوارزم با غوری روا داریمرا گفتی تو مغفوری قبول قبله نوریچنین تعذیب بعد از عفو و مغفوری روا داریمها چشمی که او روزی بدید آن چشم پرنورتبه زخم چشم بدخواهان در او کوری روا داریجهان عشق را اکنون سلیمان بن داوودیمعاذالله که آزار یکی موری روا داریتو آن شمسی که نور تو محیط نورها گشته‌ستسوی تبریز واگردی و مستوری روا داری @molana_shams