آپولون، پسرِ زئوس، و یکی از ایزدانِ بزرگِ اولمپ، چنگی به اورفه هدیه داد.نوای سازِ اورفه از این چنگِ ایزدی، آن‌چنان دل‌انگیز بود که رودها از جریان باز می‌ماندند، صخره‌ها در پیِ او روان می‌شدند، و درختان، شاخ و برگِ خویش را از خشاخش باز می‌داشتند.اورفهٔ خوش‌نواز، به اوریدیس دل باخت و با او ازدواج کرد. در این میان، چوپانی به زنِ جوانِ او نظر داشت. در روزی شوم، که اوریدیس از این چوپان می‌گریخت، ماری او را گزید و زن، جان باخت.اورفه، دیوانه از اندوه، از زئوس اجازهٔ رفتن به جهانِ مردگان را گرفت تا همسرش را بازگرداند. او راهیِ جهانِ مردگان شد، و با نوای سحرانگیزِ سازِ خود، برای لحظه‌ای دیوانِ دوزخ را آرام ساخت؛ و همسرش را از چنگِ مرگ رهانید. امّا گریز از جهانِ مرگ، شرطی داشت: اورفه نباید پیش از رسیدن به جهانِ زندگان، به چهرهٔ اوریدیس بنگرد.هنگامی که آن دو به آستانهٔ دوزخ رسیدند، اورفه، یک آن، سر برگرداند تا یقین پیدا کند که همسرش در پیِ او می‌آید. و به این ترتیب، اوریدیس را برای همیشه از دست داد.اورفه، تنها و بی‌یار و غرق در ماتم، به زمین بازگشت. او، وفادار به همسرِ از دست رفته‌اش، عشقِ زنانِ سرزمینش را به هیچ گرفت.زنان، رنجیده از این تحقیر، او را پاره‌پاره کردند، و سرش را در رود افکندند.آه اورفهٔ چنگ‌نواز! اینک سرِ بریده‌ات در چنگِ آن رودِ خروشانی است که نوای سازت، از جنبشش باز می‌داشت. دنیا همین است. @molanatarighat