دستی که بر صحیفه رقم زد نشان منآمیخت داستان تو با داستان منباد بهار کز سر زلف تو می‌وزیدبا گل نوشت ن

دستی که بر صحیفه رقم زد نشان منآمیخت داستان تو با داستان منباد بهار کز سر زلف تو می‌وزیدبا گل نوشت نام تو را بر خزان منای آفتاب من! که به لطف تو بی‌نیازاز ماه و از ستاره شده آسمان منبگشای سینه تا بدمد چون دو قرص ماهبا هم امید تازه و بخت جوان منمن ماهی‌ام تو آب، تو خاکی و من گیاهیعنی همه به جان تو بسته‌ست، جان منکاری بکن که عمر فراقت به سر رسدتا سر نیامده‌ست در این غم، زمان منیارای بی‌تو زیستنم نیست، بیش از اینتاب غم تو بیشتر است، از توان منگو باد شام آخر من، شام وصل توای بوسه‌ات شراب و دهان تو نان منآه ای نسیم آمده از جلگه‌های شعر!ای باعث شکفتگی واژگان من‌!هنگامه می‌کند سخنم در حدیث عشقوا کرده تا کلید تو، قفل زبان منحسین منزوی @molanatarighat