🔴محمد عرب!✍ رحیم قمیشیمحمد، عرب بود. نه اینکه فامیلش عرب باشد!عراقی‌ها به او می‌گفتند «محمد عربستان

🔴محمد عرب!✍ رحیم قمیشیمحمد، عرب بود. نه اینکه فامیلش عرب باشد!عراقی‌ها به او می‌گفتند «محمد عربستانی»، یعنی محمد خوزستانی!او تا چندین ماه خودش را به عراقی‌ها فارس‌زبان معرفی کرده بود. مأموران از عرب‌ها انتظاراتی داشتند که محمد نمی‌توانست برآورده کند. انتظار داشتند برایشان اخباری از بین اسرا بیاورند، و محمد نمی‌خواست.اما سرانجام محمد لو رفت.یادم نیست چطور عراقی‌ها فهمیدند او عرب است، اما کتک‌های خیلی زیادی پس از آن خورد.محمد یک پایش را در موقع اسارت از دست داده بود. نگهبان‌ها برای اینکه شکنجه‌اش کنند، روی زخم همان پای قطع‌شده‌اش شلاق می‌زدند.یک‌بار در اردوگاه اسمش را خواندند. ماشینی آمده بود تا او را ببرد بغداد، استخبارات.اسم استخبارات لرزه بر تن هر کدام از ما می‌انداخت.محمد را برای چندین هفته بردند آنجا.وقتی برگشت، ده کیلو وزن کم کرده بود و تا دو هفته با هیچ‌کدام از ما حرف نمی‌زد.بعدها کمی از دردهای دلش را گفت. چیزهایی که در باور نمی‌گنجیدند و نمی‌شود آنها را نوشت.حدس زده بودند او عراقی باشد. اگر این موضوع ثابت می‌شد، اعدامش صددرصد بود.ولی محمد ایرانی‌تر از ما بود؛ از همان عرب‌های دلیری که حاضرند جانشان را برای ایران‌شان بدهند.محمد عرب ما، تازه عقد کرده و اسیر شده بود. آن زمان اکثر عرب‌های خوزستان، هنوز بیست سال‌شان نشده، متأهل می‌شدند. از بخت بدِ محمد، او کمی بعد از عقد، اسیر شده بود.با همان بیان زیبا و با خنده‌ می‌گفت:«من هنوز خوب خانمم رو ندیده بودم که اسیر شدم.»او حق داشت که با طولانی شدن اسارتش بگوید:«چهره همسرم بکلی از یادم رفته»ما فکر می‌کردیم شوخی می‌کند.تا روزی که با تبادل اسرا به ایران رسید.با همان لهجه عربی‌اش تعریف می‌کرد:«اومدم خونه، مادرم بغلم کرد، خواهرم بغلم کرد، دیدم یه خانم جوان، همین‌جوری نگاهم می‌کنه! خجالت کشیدم، اما خانمه وقتی دید به او محل نمی‌گذارم، آمد و تنه‌ای به من زد.»آن وقت‌ها فکر می‌کردیم یک نگاه ممکن است ما را به جهنم ببرد، چه برسد به تنه!تازه حجابش هم برای او کامل نبود و به قول محمد، گلوبند طلاش معلوم بود.محمد از تنه آن خانم عصبانی شده و به او گفته بود:«خانم، لطفاً رعایت کنید!»و خانم، که صبرش تمام شده بود، سرش داد زده بود:«دیوانه! من خانمت هستم.»محمد باور نکرده بود.آن خانم، خیلی خوشگل بوده!می‌گفت:«تا جایی که یادم می‌آمد، همسرم معمولی بود، ولی حالا این خانم بیشتر شبیه فرشته‌ها بود.»محمد از کجا می‌دانست فرشته‌ها چه شکلی هستند را، من نمی‌دانم!محمد می‌خندید و تعریف می‌کرد:«بخدا هر کی دیگه رو هم می‌گفتن خانمت هست، باور می‌کردم! ما چند ماه بیشتر با هم نبودیم. ولی این خانم جدیدی که می‌گفت من همونم، واقعاً خوب بود!»خواهرهایش به او خندیده بودند. مادرش به او خندیده بود.هر چه خانمش به او نزدیک‌تر می‌شد، محمد باز فاصله می‌گرفت. می‌ترسید بگویند شوخی کردیم!او به فاصله کمی، از وسط کتک‌خوردن‌ها و شکنجه‌ها، با همان پای ناقصش، یک زلیخا دیده بود، که برایش چشمک می‌زد!بالاخره محمد هم دلش را به دریا زده و رفته بود دست او را گرفته بود.دختر چقدر خوشحال شده بود.محمد چهار سال مفقود بود.دختر تمام آن سال‌ها را صبر کرده بود، شاید او زنده باشد.محمد یک پایش را از دست داده بود؛ دختر اصلاً به رویش نمی‌آورد.محمد فراموشش کرده بود.ولی او محمد را کامل به یاد داشت.و چقدر هنوز دوستش داشت.«محمد! چقدر لاغر و خوش‌تیپ‌تر شده‌ای عزیزم.محمد! می‌دانستم برمی‌گردی.می‌دانستم به‌خاطر من، مقاومت می‌کنی.می‌دانستم شکنجه‌ها تو را از پا درنمی‌آورند.تو حتماً همه‌اش یاد من بودی!»و محمد الکی فقط سرش را تکان داده بود، یعنی که همین‌طور بوده...مبادا این خانم زیبا پشیمان شود!محمد و خانمش الان چند فرزند دارند و چندین نوه.تمام این سال‌ها محمد جرأت نکرده به خانمش بگوید در اسارت چهره‌اش را بکلی فراموش کرده بوده.جرأت نکرده به او بگوید فکر کرده آن خانم مزاحمش است.جرأت نکرده بگوید خانمِ بعد از اسارتش، قشنگ‌تر از آن بوده که فکر می‌کرده.زندگی قشنگی دارند.با همه ناملایمات می‌سازند.پسرش بیکار است.فقط گاهی زنگ می‌زند:«رحیم! هنوز کاری برای پسرم پیدا نکردی؟ من براش زن گرفتم، ولی هنوز بیکاره!»و بلافاصله می‌خندد:«می‌دونم بچه‌های خودت هم بیکارن.اصلاً اکثر جوان‌ها بیکارن.جنگ که دوباره شد، خیلی‌ها هم که کار داشتن، بیکار شدن.چه می‌شود کرد!راستی رحیم!نه‌خوبه زنده موندیمبه بچه‌هامون بگیم نگران نباشنآخرشهمه‌چی درست می‌شه!»پی‌نوشت:من مشخصات کامل دوستم را ننوشتم؛ یک وقت همسرش از او دلگیر نشود.خودش خواست، می‌نویسم.🌸☘https://t.me/joinchat/TJl6M8fp9ZJiuaww