يا فارِسَ الْحجاز اَغِثْناشرط اوّل... شرط اول، " سَلبِ اُمّید " از سِوای مهدی اَستپس بداند هر که می‌

يا فارِسَ الْحجاز اَغِثْناشرط اوّل... شرط اول، " سَلبِ اُمّید " از سِوای مهدی اَستپس بداند هر که می‌گوید گدای مهدی است:انقطاع از غیرِ مهدی،" وصلْ " دنبالش بُوَدمتّصل، آنکه دعای او دعای مهدی اَستدوری از او مُردگی، در مُردگی، در مُردگیستزندگی، در زندگی، دولت‌سرای مهدی اَستجسم و روحش، نقطه‌ی ثِقل است بر بَطن و عَلَنپهنه‌ی گیتی، طُفیلِ خاک پای مهدی اَستمثل جدّش می‌کند با چاهِ غربت، دردِ دلکیست آنکس که انیس گریه‌های مهدی اَست!؟هیچ کس، جز او بهار و شادیِ ايّام نيستمرهم ِ آلام ِ مَردُم در دوای مهدی اَست" انتظارِ بر فرج " با نشر عصيان، جور نیستبی‌حیاییّ و رِبا، نَقض ِ رضای مهدی اَستنانِ بعضی‌‌هاست در غيبت، طبیعی هست که...فکر و کابوس شبِ آنها، لِوای مهدی اَستزلفمان با هر چه و هر که، گِره خورده جز اوغافليم از اينكه این عالَم، براى مهدى اَستچه دعایی!؟ تا نباشی" نا اُميد " از غیرِ او نا اُميد از ماسوا، حاجت‌روای مهدی اَستاز دلِ این نا اُمیدی بَس، " اُمید " آید بُرون" فائز " آنکه خواهش‌‌اَش تنها، هوای مهدی اَستحالِ مضطر را فقط مضطر بيابد در، یقین...آنکه دارد ندبه و غم، آشنای مهدی استدر " دعا "، در " انتظارِ بر فَرَج " ، در " اضطرار "شرط اول، " نا اُمیدي " از سِوای مهدی اَست..