⚔️ داستان امروز📚 نگهبان بذور امید: حماسه نیکولای واویلوف📖 قسمت چهارم🏷 حماسه محاصره لنینگرادپیشرفت داستان:🟩🟩🟩🟩⬜️ 4/5#داستان_003#قسمت_4❄️ دیوار‌های تاریک زندان دورافتاده ساراتوف، نیکولای واویلوف را در آغوش کشیده بودند؛ جایی که حکم مرگش تنها به ده سال حبس تغییر یافته بود، اما خارج از آن می‌له‌های آهنین، جهانی در آتش می‌سوخت. با یورش ناگهانی نیرو‌های نازی، حلقه محاصره بر گردن لنینگراد تنگتر می‌شد. سرما و گرسنگی مانند هیولایی بی‌رحم به جان شهر افتاده بود و صدها هزار انسان در می‌ان برف و خیابان‌های یخزده جان می‌دادند.در همین حال، در تالار‌های خاموش موسسه گیاهشناسی، پنجره‌ها با تخته پوشانده شده بودند تا تاریکی، گنجین‌های بزرگتر از تمام طلا‌های کشور را از چشم بمبافکن‌ها پنهان کند. 🏢 درون موسسه، اتاق‌های بایگانی مملو از کیسه‌های کنفی پر از گندم‌های طلایی، برنج‌های نادر، دانه‌های روغنی و سیبزمینی‌های شگفتانگیزی بود که واویلوف از پنج قاره جهان گرد آورده بود.دانشمندان و پژوهشگران وفادار موسسه، با چهرههایی استخوانی و چشمانی گودافتاده، در می‌ان این ثروت عظیم غذایی قدم می‌زدند. 🌱 سوز سرما تا عمق استخوان نفوذ می‌کرد و صدای قاروقور شکم‌ها در راهرو‌های خالی می‌پیچید. یکی از دستیاران جوان با صدایی لرزان گفت: «استاد واویلوف به ما آموخت که این بذور، حق نسل‌های آینده است.🌱 اگر ما امروز آنها را بخوریم، سفره‌های فردا برای همیشه خالی خواهد ماند.» همه سر به نشانه تایید فرود آوردند؛ آنها سوگندی سکوتآمیز خورده بودند تا با جان خود از آینده بشریت محافظت کنند. 🕯️ روز‌ها به سختی می‌گذشتند و سایه مرگ بر سر موسسه سنگینتر می‌شد. دانشمندان بر روی کیسه‌های گندم و برنج می‌خوابیدند، بوی عطر دانه‌های مغذی را استشمام می‌کردند، اما دست به هیچ جعب‌های نمی‌زدند.مردم در خیابان‌های بی‌رونی بر اثر گرسنگی بر زمین می‌افتادند و جان می‌سپردند، و درون ساختمان نیز یکی پس از دیگری، پژوهشگران برجسته در کنار توده‌های بی‌نظیر مواد غذایی بر اثر سوءتغذیه شدید از پا می‌افتادند. آنها در می‌ان تنها غذا می‌مردند تا حیات علمی دنیا نپوسد. هیچ قفلی شکسته نشد و هیچ کیس‌های گشوده نگردید.🥀 تالار بخش غلات بسیار سرد بود و تنها صدای باد زمستانی از می‌ان شکاف پنجره‌ها به گوش می‌رسید. الکساندر، یکی از زبدهترین همکاران موسسه، با تنفس‌های کوتاه و بریدهبریده پشت میز کارش نشسته بود. بدنش توان ایستادن نداشت و سرمای جانکاه، حواسش را کند کرده بود. با دستی خشکیده و بی‌رمق، قوطی محتوی آخرین نمونه‌های برنج نایاب را به سمت سینه کشید.نگاهش به جعبه‌های دستنخورده اطراف افتاد؛ گنجین‌های که با خون دل جمعآوری شده بود. یکی از بزرگترین متخصصان برنج موسسه، در حالی که لرزان بر روی صندلی خود افتاده، آخرین کیسه بذر نایاب را در آغوش می‌فشارد و چشمانش را برای همیشه می‌بندد.📖 قسمت قبل:#داستان_003#قسمت_3📖 قسمت بعد:#داستان_003#قسمت_5🔥 ادامه این داستان را در قسمت بعد دنبال کنید...📖 اگر این داستان برایتان جذاب بود، آن را برای دوستانتان بفرستید تا آنها هم این روایت واقعی را بخوانند.🆔 @monyms