⚔️ داستان امروز📚 نگهبان بذور امید: حماسه نیکولای واویلوف📖 قسمت دوم🏷 سایه شیادپیشرفت داستان:🟩🟩⬜️⬜️⬜️ 2/5#داستان_003#قسمت_2🌱 قفسه‌های چوبی موسسه گیاهشناسی لنینگراد تا سقف از قوطی‌های فلزی و شیشه‌های کوچک پر شده بود. نیکولای واویلوف با انگشتانی که رد سال‌ها کاوش در پنج قاره را بر خود داشت، روی یک جعبه تازه دست کشید. ⚡️ بیش از دویست هزار نمونه بذر نادر، از گندم‌های وحشی کوهستان‌های افغانستان تا دانه‌های فراموششده جنگل‌های آمازون، در این تالار بزرگ خفته بودند تا فردا روزی جهان را از چنگال قحطی نجات دهند.نگاه نیکولای پر از امید بود، اما در بی‌رون از تالار‌های آرام پژوهش، هوای شوروی رو به تیرگی می‌رفت. ✉️ با تثبیت قدرت استالین، حکومت نیازمند معجزاتی سریع و بی‌درنگ بود تا شکست برنامه‌های اشتراکیسازی کشاورزی را پنهان کند. ❄️ در همین روز‌های پرالتهاب، نام دهقانی کمسواد و جاهطلب به نام تروفیم لیسنکو بر سر زبان‌ها افتاد.او با ادعاهایی عجیب و دهانپرکن مدعی شد که علم ژنتیک و قوانین وراثت تنها خرافاتی غربی و سرمایهداری هستند. ⚡️ لیسنکو در جلسات حزب با فریاد مدعی می‌شد که می‌تواند با روش‌های ابداعی خود، درختان لیمو را در یخبندان سیبری بارور سازد و گندم بهاره را در دل زمستان سخت به ثمر بنشاند. این شعار‌های پوچ اما نویدبخش، دقیقاً همان چیزی بود که رهبر شوروی برای اثبات برتری ایدئولوژی خود بر طبیعت به آن نیاز داشت.📜 لیسنکو به سرعت از پشتیبانی بی‌دریغ استالین برخوردار شد و کرسی‌های قدرت را یکی پس از دیگری فتح کرد. او در سخنرانی‌های شورانگیز خود، دانشمندان واقعی را خائنانی خواند که در آزمایشگاه‌های عاجگون خود وقت تلف می‌کنند. نیکولای واویلوف که نمی‌توانست نابودی پایه‌های علم را ببیند، در برابر این موج جهل ایستاد.⚡️ او در محافل علمی با ارائه اسناد و مدارک دقیق آزمایشگاهی گفت: «ما می‌توانیم یک دانشمند را بسوزانیم، اما حقایق علمی هرگز در آتش نمی‌سوزند.» اما صداقت علمی واویلوف در برابر ماشین تبلیغاتی حکومت، صدایی ضعیف بود. ⚠️ سایه ترس بر سر جامعه علمی شوروی پهن شد. لیسنکو و همپیمانانش شروع به حذف فیزیکی و سیاسی رقبای خود کردند.هر گیاهشناس یا ژنتیکدانی که به روش‌های شبهعلمی لیسنکو اعتراض می‌کرد، شبانه با اتهام خرابکاری و وابستگی به بی‌گانگان دستگیر و روانه سیاهچال‌ها می‌شد. همکاران نزدیک واویلوف یکی پس از دیگری ناپدید می‌شدند و دفتر کار نیکولای تحت نظر ماموران امنیتی قرار گرفت، اما او همچنان از پذیرفتن دروغ‌های لیسنکو سر باز می‌زد.🏛️ سرانجام روز مواجهه فرا رسید. واویلوف را به کاخ کرملین احضار کردند. راهرو‌های بلند و تیره کاخ در سکوتی سنگین فرو رفته بود و صدای گام‌های دانشمند در فضای خالی می‌پیچید. او وارد اتاق کار بزرگ رهبر شوروی شد. 💔 استالین پشت میز بلوطی خود نشسته بود، چپقش را دود می‌کرد و بدون آنکه از جای خود بلند شود، چشم‌های سرد و نافذش را به واویلوف دوخت.سکوتی مرگبار بر اتاق حاکم شد، تا اینکه استالین چپق را از دهان برداشت و با لحنی یخزده پرسید: «چرا پژوهش‌های شما هنوز نانی بر سفره مردم شوروی نگذاشته است؟»📖 قسمت قبل:#داستان_003#قسمت_1📖 قسمت بعد:#داستان_003#قسمت_3🔥 ادامه این داستان را در قسمت بعد دنبال کنید...📖 اگر این داستان برایتان جذاب بود، آن را برای دوستانتان بفرستید تا آنها هم این روایت واقعی را بخوانند.🆔 @monyms