⚔️ داستان امروز📚 رویای نسوز: حماسه چارلز گودیر📖 قسمت دوم🏷 دیوانه لاستیکیپیشرفت داستان:🟩🟩⬜️⬜️⬜️ 2/5#داستان_005#قسمت_2🚪 در خیابان‌های برفی و سرد کنتیکت، زمزمه‌های مردم پشت سر مردی که آرام گام برمیداشت تمامی نداشت. ⚡️ اهالی شهر با اشاره دست او را به یکدیگر نشان می‌دادند و می‌گفتند: «اگر مردی را دیدید که کت، کلاه و کفش لاستیکی پوشیده اما آهی در بساط ندارد، او گودیر است!» چارلز پس از آزادی از سلول نمور زندان بدهکاران، به جای آنکه به تجارت ورشکستهاش بازگردد، تمام هم و غم خود را وقف ماد‌های چسبناک و متعفن کرده بود.او آشپزخانه محقر خانه را به آزمایشگاهی پر از دود و بوی زننده تبدیل کرد؛ جایی که پختوپز غذا جایش را به جوشاندن شیره درختان داده بود. 🧪 بوی زننده اسید نیتریک و گوگرد فضای کوچک خانه را پر کرده بود و از در و پنجره‌ها به بی‌رون نفوذ می‌کرد. همسایه‌ها دائم شکایت می‌کردند و چارلز را دیوان‌های می‌پنداشتند که سلامت بقیه را به خطر انداخته است.⚡️ اما او بی‌توجه به نیشخند‌ها، ساعت‌ها بالای سر ظروف داغ می‌ایستاد، مواد شیمیایی مختلف را با لاستیک خام ترکیب می‌کرد و امید داشت که روزی این ماده شکننده را رام کند. ⚡️ کلاریسا، همسر صبورش، با چهر‌های رنگپریده و دستانی لرزان، سرفه می‌کرد و سطل‌های خاکستر را بی‌رون می‌برد، اما تاریکی فقر هر روز سنگینتر از روز قبل بر سقف خانهشان سایه می‌افکند.❄️ زمستان سخت فرارسید و فقر به اوج دردناک خود رسید. هیزمی برای گرم کردن خانه وجود نداشت و سفره خانواده روز‌ها خالی می‌ماند. تغذیه نامناسب و سرمای سوزان، سرانجام فاجعه بارآورد؛ چند فرزند خردسال چارلز یکی پس از دیگری در اثر بی‌ماری و سرما از دنیا رفتند. غم مرگ فرزندان، چون آواری سنگین بر روح چارلز فرود آمد.⚡️ او کنار پیکر بی‌جان کودکانش زانو زد و گریست. اهالی شهر او را مقصر می‌دانستند، اما چارلز در می‌ان اشک‌هایش نجوا می‌کرد که اگر اکنون دست از تلاش بردارد، تمام این رنج‌ها و قربانی شدن فرزندانش بی‌پاسخ و بی‌معنا خواهد ماند. 📚 با وجود کمر خمیده از داغ فرزندان، اشتیاق سوزان برای کشف راز لاستیک در وجود چارلز خاموش نشد.وقتی آخرین سکه‌ها هم تمام شد و هیچ بازرگانی حاضر به دادن اعتبار به او نبود، چارلز نگاهی به چهره معصوم فرزندان باقیماندهاش انداخت. ⚡️ با دستانی لرزان، کتاب‌های درسی آنها را جمع کرد، به آغوش کشید و به بازار برد تا با فروش آنها مقداری گوگرد و مواد شیمیایی تازه بخرد. پسرش با چشمانی پر از اشک گفت: «پدر، نان می‌خواهیم، نه گوگرد!» اما چارلز با صدایی بغضآلود پاسخ داد: «پسرم، این مواد همان چیزی است که روزی آبروی ما را بازمیگرداند.»🌨️ در یک شب برفی و توفانی، وقتی صدای زوزه باد در خانه می‌پیچید، فضای آشپزخانه دوباره از دود خفهکننده گوگرد پر شد.ناگهان صبر کلاریسا به پایان رسید. او با فریادی آکنده از درد و ناامیدی، به سمت ظروف مواد شیمیایی هجوم برد، آنها را یکی پس از دیگری برداشت و به حیاط پر از برف پرت کرد. 💔 ظرف‌ها بر زمین افتادند و مواد سیاهرنگ روی برف‌های سپید پخش شدند. کلاریسا با چهر‌های اشکآلود و صدایی که از شدت خشم و غم می‌لرزید داد زد: «دیگر بس است چارلز!تو بچههایمان را از ما گرفتی! اگر همین امشب دست از این جنون برنداری، من و بقیه بچه‌ها برای همیشه این خانه را ترک می‌کنیم!»📖 قسمت قبل:#داستان_005#قسمت_1📖 قسمت بعد:#داستان_005#قسمت_3🔥 ادامه این داستان را در قسمت بعد دنبال کنید...📖 اگر این داستان برایتان جذاب بود، آن را برای دوستانتان بفرستید تا آنها هم این روایت واقعی را بخوانند.🆔 @monyms