⚔️ داستان امروز📚 نگهبان بذور امید: حماسه نیکولای واویلوف📖 قسمت سوم🏷 خیانت در اوکراینپیشرفت داستان:🟩🟩🟩⬜️⬜️ 3/5#داستان_003#قسمت_3🌾 باد ملایم تابستانی می‌ان خوشه‌های طلایی گندم در مزارع سرسبز غرب اوکراین می‌پیچید و بوی خاک نمخورده فضای دشت را پر کرده بود. نیکولای واویلوف، در حالی که ذرهبین کوچکش را روی یک گونه نادر گندم وحشی تنظیم می‌کرد، با لبخندی لبریز از شوق علمی، یادداشتهایی را در دفترچه چرمیاش ثبت می‌کرد. ⚡️ برای او، هر دانه بذر، کلید نجات می‌لیون‌ها انسان از چنگال کابوس قحطی بود.اما این آرامش دلانگیز ناگهان با صدای خشن و ناهنجار موتور چند خودروی سنگین شکست. سه خودروی سیاه و دودزده پلیس مخفی، با سرعتی تهدیدآمیز جاده خاکی را طی کردند و درست در چند متری او بر ترمز کوبیدند. گرد و غبار گردابوار به هوا خاست و فضای مزارع را در بر گرفت. ⛓️ چند مامور امنیتی با پالتو‌های چرمی تیره و چهرههایی خالی از هرگونه عاطفه از خودرو‌ها بی‌رون جهیدند و به سرعت حلقه محاصره را تنگتر کردند.فرمانده ماموران با گامهایی محکم جلو آمد، نگاهی سرد به دانشمند انداخت و با صدایی خشک گفت: «نیکولای ایوانویچ واویلوف؟ ✉️ تمام نمونه‌ها و یادداشتهایت را زمین بگذار.» واویلوف دفترچه را به سینه فشرد و با وقار پاسخ داد: «من رئیس موسسه ملی گیاهشناسی هستم و این ماموریت با مجوز رسمی انجام می‌شود.» مامور لبخند تلخی زد، برگ‌های رسمی را از جیبش بی‌رون کشید و جلوی چشمان او گرفت: «مجوز شما باطل شده است.شما به اتهام خیانت به خلق بازداشت هستید.» پیش از آنکه واویلوف بتواند کلم‌های دیگر بگوید، دست‌هایش را با زنجیر‌های سرد فلزی بستند و او را به داخل تاریکی خودروی سیاه پرت کردند. 🕯️ دیوار‌های نمور و سنگی زندان، بوی رطوبت و ناامیدی می‌داد. در اتاق بازجویی کمنور، تنها صدای مکرر قطرات آب بود که بر کف زمین می‌چکید و سکوت سنگین شب را می‌شکست.بازجوی ارشد پلیس مخفی، مشت محکم خود را بر روی میز چوبی کوبید و فریاد زد: «اعتراف کن واویلوف! اعتراف کن که برای سرویس جاسوسی بریتانیا کار می‌کردی و هدف واقعیات از گردآوری این بذور، خرابکاری در کشاورزی شوروی و به نابودی کشاندن سفره مردم بود!» واویلوف با وجود چهر‌های خسته و لبهایی ترکخورده، با صدایی رسا و بی‌لرزش گفت: «علم ژنتیک نه سرمایهداری است و نه کمونیستی؛ علم، حقیقت جهان است.من تمام عمرم را برای سیر کردن این مردم فدا کردهام، نه برای خیانت.»📝 هفته‌ها بی‌داری اجباری، شکنجه‌های طاقتفرسای جسمی و فشار‌های روانی بی‌وقفه نتوانست روح سرکش دانشمند را در هم بشکند. بازجویان می‌خواستند او برگه اعتراف به خرافه بودن ژنتیک و جاسوسی خود را امضا کند، اما او تا پای جان مقاومت کرد. در سیاهچال سرد و تاریک زندان، هنگامی که ماموران او را تنها می‌گذاشتند، واویلوف با تکه زغالی کوچک بر روی پارهکاغذهایی که پنهان کرده بود، به نگارش مبانی کشاورزی و خصوصیات بذور مقاوم ادامه می‌داد.دانش، تنها پناهگاه او در می‌ان ظلمت بی‌رحمانه سلول بود و ایمانش به حقیقت، شکنجه‌ها را بی‌اثر می‌ساخت. ⚖️ روز محاکمه فرا رسید. در سالن سرد و بی‌روح دادگاه نظامی شوروی، سه قاضی با چهرههایی چون سنگ پشت می‌زی بلند نشسته بودند. محاکم‌های که حتی ده دقیقه هم به طول نینجامید، بدون حضور هیچ وکیلی برای دفاع و بدون اجازه سخن گفتن به متهم برگزار شد.قاضی ارشد متن آمادهشده را با لحنی عاری از هرگونه احساس خواند و در نهایت، حکم نهایی دادگاه را صادر کرد: «دادگاه نظامی، نیکولای ایوانویچ واویلوف را به اتهام خیانت بزرگ، جاسوسی و خرابکاری محکوم می‌نماید. حکم متهم: اعدام با تیرباران.»📖 قسمت قبل:#داستان_003#قسمت_2📖 قسمت بعد:#داستان_003#قسمت_4🔥 ادامه این داستان را در قسمت بعد دنبال کنید...📖 اگر این داستان برایتان جذاب بود، آن را برای دوستانتان بفرستید تا آنها هم این روایت واقعی را بخوانند.🆔 @monyms