برای اینکه یک مردمی را به زانو در بیاورند، اول استقلالش را می‌دُزدند؛ و برای اینکه استقلالِ یک مردمی را بتوانند بدزدند، آن مردم را به خود مُحتاج می‌کنند. با این احتیاجِ وامانده است که آدم خودش را از دست می‌دهد، خوار و زَبون می‌شود و به غیرِخودی وابسته می‌شود؛ و نوکر می‌شود، و می‌شود مثلِ کفشِ پای آنها، مثل نی سیگارِ آنها و حتی مثل تیغه‌ی شمشیر آنها که وقتی لازم باشد گردنِ برادر خود، گردنِ زن و فرزند خود را هم می‌زند!- محمود دولت‌آبادی -کلیدر، فرهنگ معاصر، ج۶، ص۱۴۹۳@moobtala