فانوس‌های روایتدی‌ماه، متنی‌ست‌ که اصل و فرعش‌، امتداد و ابتدای یکدیگر‌ند. حاشیه‌های این متن به تنها

فانوس‌های روایتدی‌ماه، متنی‌ست‌ که اصل و فرعش‌، امتداد و ابتدای یکدیگر‌ند. حاشیه‌های این متن به تنهایی هم اصل است و هم درد. از هر کجا به این متن وارد شوی، مشامت را بویی یکسان‌ از خون و نفس پر خواهد کرد و بر شانه‌هایت به یک اندازه سنگین فرود خواهد آمد. تصمیم با مخاطبِ تاریخ است. آیا می‌خواهی بخشی از حقیقت باشی؟ حالا که آمده‌ای می‌خواهی با چشمان باز بر جهان چشم ببندی یا با کوری خام؟ دلتنگی از خاک را به چه بهایی به جان خواهی خرید؟و رسیدن به آن را به چه بهایی خواهی فروخت؟واژه‌ها، فانوس‌های گمشده‌ در اقیانوس‌اند. گمشدگانی که تا با چشمی، چشم در چشم می‌شوند، تکه‌ای از حقیقت را به تماشاگر می‌بخشند‌ و بار دیگر بخشی از موج‌ها ‌ می‌شوند. واژه‌ها که بُرندگی‌شان، سر انگشتان آدمی را نمی‌بُرد اما روح را شرحه‌شرحه می‌کند، هم دهان حقیقت‌اند، هم مونس محبوس‌شدگان‌ و هم ارتش مظلومان.نوشتن، سلاح گرم و دقیقی‌ست که نشانه را در زمانی درست و مکانی به‌جا، خواهد گرفت و شلیک خواهد کرد.بر مزار جاویدنامی‌، سوگواران یک صدا می‌خواندند: از ما حتی یک نفر باقی‌ بماند، آن یک نفر راوی خواهد ماند.پس تا واژه هست،فانوسی بر موجی شناور خواهد ماند.#محمد_مرکبیان@morakabian