«تن و جان فدای سپهبَد کنم طلسم و دلِ جادُوان بشکنمهر آنکس که زنده‌ست از ایرانیانبیارم، ببندم کمر بر میان.»جاویدنام بهنام ایزدینمی‌شود هزاران نفر را در خیابان‌ها و بیمارستان‌ها کشت و انتظار داشت که همه به زندگی عادی بازگردند. دیگر هیچ‌چیز عادی نیست. نه خندیدن، همان خنده‌ی پیشین است و نه اندوه و سوگواری، همان معنای گذشته را دارد.آن ماه‌هایی که ایران را در خفقان ارتباطی و در زیر سایه‌ی سرکوب نگاه داشته بودند و مردمانی آزاده را در کوچه‌ها و خیابان‌ها به گلوله می‌بستند، همه‌چیز داشت آرام‌آرام از شکل عادی خود خارج می‌شد؛ بوی خون بر تنِ درختان شهرها می‌نشست، رؤیاها به کابوس‌های دنباله‌دار بدل می‌شدند و تاریخ، بر برگی تازه، حماسه‌ی رشادت ملتی را بر پیکر ایران می‌نوشت.حماسه‌ای شکوهمند و لبریز از اندوه.#محمد_مرکبیان@morakabian«تن و جان فدای سپهبَد کنم طلسم و دلِ جادُوان بشکنمهر آنکس که زنده‌ست از ایرانیانبیارم، ببندم کمر بر میان.»جاویدنام بهنام ایزدینمی‌شود هزاران نفر را در خیابان‌ها و بیمارستان‌ها کشت و انتظار داشت که همه به زندگی عادی بازگردند. دیگر هیچ‌چیز عادی نیست. نه خندیدن، همان خنده‌ی پیشین است و نه اندوه و سوگواری، همان معنای گذشته را دارد.آن ماه‌هایی که ایران را در خفقان ارتباطی و در زیر سایه‌ی سرکوب نگاه داشته بودند و مردمانی آزاده را در کوچه‌ها و خیابان‌ها به گلوله می‌بستند، همه‌چیز داشت آرام‌آرام از شکل عادی خود خارج می‌شد؛ بوی خون بر تنِ درختان شهرها می‌نشست، رؤیاها به کابوس‌های دنباله‌دار بدل می‌شدند و تاریخ، بر برگی تازه، حماسه‌ی رشادت ملتی را بر پیکر ایران می‌نوشت.حماسه‌ای شکوهمند و لبریز از اندوه.#محمد_مرکبیان@morakabian