.«ایرانی، ایرانی است.»چرا یک مهاجر هنوز حق دارددرباره ایران حرف بزند؟اگر کمی از موضوعات ایدئولوژیک و گروه‌بندی‌های سیاسی فاصله بگیریم، می‌توان گفت ایرانیان، چه در داخل کشور و چه در خارج، دارای خواست‌هایی مشابه‌اند: امنیت و ثبات اجتماعی و اقتصادی، آینده‌ای روشن برای فرزندانشان و زندگی در کشوری آباد، آزاد و قابل احترام.هم‌صدایی و هم‌دلی، دو سوی یک ترازوند. نمی‌توان یکی را نادیده گرفت و فقط به دیگری چسبید. تعادل، به حضور هر دو نیاز دارد.ایرانیان داخل کشور، با وجود همه‌ی فشارها و محدودیت‌ها، همچنان تلاش می‌کنند صدای خواسته‌هایشان را به جهانیان برسانند. ایرانیان خارج از کشور نیز با آن‌ها هم‌دلی عمیقی دارند؛ چون بسیاری‌شان زخم‌خورده‌ی همان ساختارهایی‌اند که آن‌ها را وادار به ترک میهن کرده است.این هم‌دلی، پلی می‌شود برای هم‌صدایی؛ راهی برای رساندن صدای داخل ایران به جهان، بدون سانسور و خفقان.در همین نقطه، تفرقه‌افکنان ظاهر می‌شوند؛ از گروه‌های سیاسی مختلف گرفته تا کسانی که از شکافِ میان ایرانیان سود می‌برند. حمله به مردم داخل هزینه دارد، اما حمله به ایرانیانِ خارج آسان‌تر است. اولین استدلالشان معمولاً این است: «آن‌ها بیرون از ایران‌اند و نباید حرف بزنند.»این ادعا، هر شکلی که بگیرد، پوچ است.مهاجرت برای بخش بزرگی از ایرانیان انتخابی آزاد نبوده است. بسیاری نه ثروتمند بودند و نه صرفاً دنبال فرصت‌های بهتر؛ بلکه کسانی‌‌اند از طبقه‌ی متوسط که تحت فشار اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی مجبور به ترک میهن خود شده‌اند.برای آنان، مهاجرت امتیاز نبود؛ هزینه‌ای سنگین بود: شروع دوباره از صفر، فشار مالی، از دست دادن شبکه‌ی دوستان و خانواده، غربت، اضطراب، افسردگی، دوری از میهن و عزیزانشان و زندگی با هویتی دوگانه.زیر سؤال بردن مشروعیت این دسته از مهاجران با جملاتی مثل «آن‌ها دیگر ایرانی نیستند»، «اگر خارج زندگی می‌کنی، حرف نزن» یا «مشکلات داخل را درک نمی‌کنی»، نه‌تنها بی‌معنی، که خطرناک است؛ چون درنهایت، فقط به سود کسانی تمام می‌شود که از همبستگیِ ایرانیان هراس دارند.حقیقت این است که مهاجرت، پنجره‌ای تازه به انسان می‌دهد. مهاجر حالا می‌تواند آنچه را که دوست داشته، آنچه که او را آزرده، و ریشه‌ی مشکلات را از زاویه‌ای دیگر ببیند. به همین دلیل، تحولات ایران هنوز هم مستقیماً بر جان و دل او تأثیر می‌گذارد.مهاجر ایرانی، همچنان ایرانی است و همان انسانی‌ست که پیش از ترک سرزمینش بوده. فقط حالا از زاویه‌ای دیگر به ایران نگاه می‌کند؛ و این می‌تواند امری مثبت باشد.در هم‌صدایی و هم‌دلی، داشتن چشم‌اندازهای متفاوت و دیدی کامل‌تر، به آگاهی جمعی کمک می‌کند. دقیقاً به همین دلیل است که حکومت و تفرقه‌افکنان تلاش می‌کنند پیوند میان ایرانیان داخل و خارج را قطع کنند.به سادگی می‌توان گفت:ایرانی، ایرانی است.و هر کسی که خواهان آزادی و آبادی ایران باشد، سهمی در این هم‌صدایی و هم‌دلی دارد؛ چه در داخل کشور باشد، چه در خارج.تا زمانی که پنجره‌ای رو به ایران در برابر ما باز باشد، در یک مسیر قرار داریم.#محمد_مرکبیان @morakabian