پیش از اتفاقات دی‌ماه خبر رسید که مجموعه‌ ‌شعری از من در جایزه‌ی ادبی «مرام المصری» برگزیده شده و قر

پیش از اتفاقات دی‌ماه خبر رسید که مجموعه‌ ‌شعری از من در جایزه‌ی ادبی «مرام المصری» برگزیده شده و قرار است به چاپ برسد. تصمیم داشتم صبر کنم تا کتاب منتشر شود و بعد، از آن بنویسم.اما ناگهان آن‌قدر اندوه بر سرم آوار شد که یادم رفت شاعرم.حالا که چندین هفته از انتشار کتاب و روزهای رونمایی گذشته، کتاب به دستم رسید.مردد بودم؛ آیا باید از کتاب گفت؟ آیا مهم است که مجموعه‌ شعرم حالا در گوشه‌ای از این جهان، به زبانی دیگر منتشر شده است؟ آیا خوشحالم؟ نمی‌دانم.خوشحال بودن یا نبودنم آن‌قدر در اندوه ایران گره خورده است که دیگر نمی‌توانم تشخیص دهم سهم شادی‌ام چقدر است.اما اگر به واژه‌ها به چشم جریانی زنده نگاه کنم، اگر باور داشته باشم که انسان، فانی است و آنچه می‌ماند واژه است، آن‌وقت می‌توانم بگویم خوشحالم.در نهایت، این واژه‌هایند که از ما به جا می‌مانند؛ روایت روزهایی که زیسته‌ایم، روایت آنچه دیده‌ایم و آنچه بر ما گذشته است. مگر شاعر چیست، جز راوی روزگار خویش؟ ما با واژه‌ها، تاریخِ زمانه‌مان را ثبت می‌کنیم. می‌آییم و می‌رویم، اما شاید آن‌ها اندکی بیشتر دوام بیاورند.مجموعه‌ شعرم، این واژه‌های کوچک را، تقدیم می‌کنم به جاویدنامان دی‌ماه و به همه عزیزانی که در خیابان‌های ایران به زبان شیرین فارسی فریاد زدند: «پاینده باد ایران.»پی‌نوشت: این مجموعه، گزیده‌ای از اشعار و نوشته‌‌های ده سال گذشته است که توسط سرکار خانم ساناز ساعی دیباور به فرانسوی برگردانده و با نقاشی‌های هنرمند گرامی ایرانی‌ـ‌فرانسوی، آقای پاتریک نوایی، همراه شده است.#محمد_مرکبیان#کتاب #ترجمه⁩@morakabian