«مرا نیز تا جان بود در تنمبکوشم که پیمان تو نشکنم.»جاویدنام جلیل میلانلوییفراموشی خطرناک است و شاید خطرناک‌تر از فراموشی، عادت به رنج است. گذر زمان که در خود پادزهری پنهان دارد، آدمی را کمک می‌کند تا رنج را که به هر شکل به او تحمیل شده است، کمتر حس کند.در مسیر این فرایند که ما ناخودآگاه به رنج ایران و آن قتل‌عام فجیع در روزگارمان عادت می‌کنیم، اعدام‌ها در جریان است. احکام سنگین برای بازداشت‌شدگان از سوی دادگاه‌های جمهوری اسلامی تعیین می‌شود و شرایط خانواده‌های جاویدنامان سخت‌تر می‌شود. می‌دانم که حق هیچ ایرانی‌ای آنچه بر سرمان آمده نیست. اما گریزی از این فجایع نیست و باید روایت حقیقت ایران را همچنان چون هفت ماه گذشته بر صدر روایات نگه داریم. صدای آنهایی که به خیابان‌ها رفتند و جانشان را برای ایران و ایرانی فدا کردند، نباید خاموش شود.هزاران نفر چون جلیل میلانلویی که در ویدیو مشاهده کردید، به خیابان‌ها رفته‌اند و هرگز به خانه بازنگشته‌اند. در فردای آزادی، هرکدام از ما که حضور داشته باشیم، تا ابد مدیون این عزیزان هستیم و وظیفه‌ی ملی و انسانی ما تا آن روز باید حفظ روایت و فریاد خواستشان باشد.جلیل میلانلویی، چهل‌وهفت ساله، در ۱۸ دی‌ماه، در شهر اسفراین، به ضرب گلوله دشمنان ایران به‌شدت زخمی شد و همان شب جان باخت. ایشان مدیر بانک رسالت و مدرس دانشگاه علوم پزشکی بود. بیش از هفت ماه است که دو دختر ایشان، با رنج نبود پدر شریفشان زندگی می‌کنند.نمی‌شود فهمید سیاستمداران چه در سر دارند،اما یک چیز روشن است:حکومتی که با مردمش چنین می‌کند، ماندنی نیست.#محمد_مرکبیان@morakabian