هر بار یکی دلم رو می‌شکنه، با خودم می‌گم این آخرین باره.میگم دیگه قرار نیست مثل قبل باشم.از این به ب

هر بار یکی دلم رو می‌شکنه، با خودم می‌گم این آخرین باره.میگم دیگه قرار نیست مثل قبل باشم.از این به بعد کمتر حرف میزنم، کمتر اهمیت میدم، کمتر دل می بندم، با خودم قول میدم یه نسخه ی سردتر از خودم بسازم؛نسخه ای که هیچ کس نتونه دوباره بهش آسیب بزنه.ولی چند روز که می گذره دوباره همون آدم قبلی میشم.دوباره با همه میخندم، دوباره با حوصله گوش میدمدوباره برای آدم‌ها وقت میذارم، دوباره از ته دل مهربونم... انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.يه وقتایی از خودم می‌پرسم چرا هیچ وقت یاد نمیگیرم؟چرا هر بار بعد از این همه درد، باز هم همون آدم سابق میشم؟بعد می فهمم شاید مسئله این نیست که یاد نمی گیرم...مسئله اینه که قلبم هنوز بلد نیست شبیه آدمایی بشه که باعث این زخما شدن.درد، منو برای به مدت ساکت میکنه... ولی هیچ وقت نمیتونه مهربونیم رو ازم بگیره.زندگی بارها سعی کرده ازم یه آدم سرد، بی تفاوت و بدبين بسازه؛ ولی هر بار آخرش دوباره به همون آدمی برمی گردم که با یه لبخند حالش خوب می‌شه،با یه گفت وگوی ساده دلش گرم میشه و هنوز باور داره آدم های خوب تموم نشدن.شاید از بیرون شبيه ضعف به نظر بیاد...ولی به نظرم، بزرگترین قدرت اینه که بعد از این همه زخمی که از آدمها خوردی، هنوز نذاری هیچ کدومشون، قلبت رو شبیه قلب خودشون کنن🤍