همیشه آدم هایی که جواب در آستین دارندبرایم عجیب بودندنه که بلد نباشم من هم جواب بدهم، نه! اما من بیش

همیشه آدم هایی که جواب در آستین دارندبرایم عجیب بودندنه که بلد نباشم من هم جواب بدهم، نه! اما من بیشتر اوقات حرف راآنقدر مزه مزه می کردم تا اصلا بحث تمام می شد و آدمِ روبرویم می‌رفت ولی من هنوز داشتم با خودم کلنجار می‌ رفتمکه چرا سکوت کردم وقتی می توانستمجواب دندان شکنی بدهم!اما با گذر زمان فهمیدم آدم هایی که هیچ مرزی ندارند ومی توانند در لحظه جواب دندان شکن بدهند؛ آدم هایی هستند که به هیچ چیز جز برنده شدنشان در بحث فکر نمی کنند!و دیگر برایم عجیب نبود اگر آدمی را میدیدم که می تواند هرچه دلش می خواهد بگوید و طوری رفتار کند که انگار حق، تمام قد با اوست!دیگر برایم عجیب نبود چون فهمیدم برنده ی حقیقی در بحث آدمیستکه می تواند با تنها یک جمله بحث را تمام کند، اما چیزی جلودارش می شود:شخصیتش!