از محله‌های بزرگ و پرجمعیت مشهد می‌توان به محلات احمدآباد، کوهسنگی، طبرسی، قاسم‌آباد، وکیل آباد، ملک‌آباد، رضاشهر، خواجه ربیع، التیمور، الهیه، مصلی، قلعه ساختمان، طلاب، نوغان، سناباد، سعدی و فرامرز عباسی نام برد.سنابادسَناباد دهکده‌ای بود که کاخ حمید بن قحطبه طایی در اوایل قرن سوم هجری قمری در آن قرار داشته‌است. هارون الرشید که برای سرکشی و آرام ساختن شورشیان به خراسان آمده بود در آنجا بیمار شده و او را در سرسرای این کاخ دفن کردند. بعدها با دفن علی بن موسی الرضا امام هشتم شیعیان این منطقه اهمیت بیشتری یافت و در پیوند با روستاهای اطراف مجموعاً شهر کنونی مشهد را شکل داد.(«کتابخانه طهور: مشهد». )محله نوغان محله نوغان، یکی از محله های قدیمی مشهد است. خیابان اصلی این محله به نام راسته نوغان می باشد، که کوچه هایی از آن منشعب می شود. راسته نوغان در واقع بازار اصلی این محله مشهد بوده، که در جهت شمالی جنوبی قرار داشته و انتهای شمالی آن به دروازه نوغان و انتهای جنوبی آن به چهار سوق تقاطع کوچه سیاهان و محلهٔ نوغان ختم می شده است.محله نوغان مشهد برای کسانی که در حوزهٔ تاریخ تلاش می کنند به عنوان شناسنامه مشهد محسوب می شود. محلهٔ نوغان مشهد، که ساکنان آن در سال ۲۰۲ ه.ق به عنوان تشییع کنندگان پیکر مطهر امام رضا(ع) در در دوران حکومت عباسی، از خود صلابت نشان دادند.در تاریخ شکل گیری حرم آمده است، در سال های آغازین دفن فرزند پیامبر در مشهد، زمین های اطراف حرم مطهر خالی از سکنه بود و محله نوغان، که یکی از دو آبادی معروف و معتبر توس بود، از نقاط مسکونی منطقه محسوب می شد.در پی شکل گیری و رونق مشهد، مسئولیت و ماموریت تازه ای برای این محله که نزدیکترین مکان به حرم مطهر محسوب می شد، تعریف و به اجرا در آمد. رضا رشیدیان از تاریخ پژوهان مشهدی می گوید: مشهد پس از شهادت امام رضا(ع) بنیانگذاری شد. از آن پس، ارادتمندان مولا از گوشه و کنار ایران روانه مشهد می شدند و کم کم شهر، چهره ای پر رفت و آمد پیدا کرده و نیازمند امکانات شد.وی یادآور می شود: چهار دروازه نوغان، پایین خیابان، بالا خیابان و سراب به تدریج هستهٔ اولیهٔ مشهد را پایه گذاری کردند، که دروازه و محله نوغان معروف ترین آنها بود. محسن یوسفی از قدیمی های محله نوغان مشهد می گوید: کاروانسراهای زیادی در این محله ساخته شد که همه آنها در اختیار زوار بود، کاورانسراهای پنابادی، بلغوری و گلشن از معروف ترین محل های بیتوته زوار بود، که به شکل دو طبقه احداث و اشکوبه فوقانی” طبقه بالا” آن، زوار نشین و طبقه زیرین به احشام اختصاص داشت.وی می گوید: از دورهٔ صفویه، که قهوه‌خانه ها رونق گرفتند، محلهٔ نوغان مشهد ۴ قهوه‌خانهٔ معروف داشت، که قهوه‌خانه های سید محسن، کربلایی حبیب، سید رئوف و آقا اسماعیل تا همین چندی پیش پا برجا بود.کوچه های محله نوغانمحله نوغان با قدمتی دیر پا، کتابچه ای از رسوم ناب ایرانی است. اولین کوچه های مشهد در همین حوالی شکل گرفته است. کوچهٔ چهل خانه از معروف‌ترین کوچه های محلهٔ نوغان مشهد است، در آن کوچه، که به محله درشکه چی ها معروف بود، در ۱۰۰ سال گذشته، درشکه چی های اطراف حرم زندگی می کردند.کوچهٔ پله با معماری ناب خود، که در نقاطی زیبا ۳ کوچه را با پله به هم وصل می کند، کوچه ۸ متری، که اولین محله با اسلوب معماری جدید در سدهٔ اخیر است، کوچه حمام باغ، پل سنگی، کوچه حمام حاج رستم از محله های بسیار قدیمی است، که در گذر زمانی بارها تجدید بنا شده است.امروز دیگر از آب جاری انتهای محله نوغان و چادرنشینان کوچه هاتف خبری نیست، به جای آن ساختمان های بزرگ سر بر آورده اند و صدها ساکن جدید را در خود جای داده اند. الان از مدرسه رام، که شاگرد هایش باید ۶۰ ساله باشند هم خبری نیست؛ اما دبیرستان حاج تقی تنها محل ارتقاء تحصیلی برای اندک بچه‌های درسخوان محله هنوز بر و بیا دارد. بچه‌های محلهٔ نوغان مشهد در دههٔ ۳۰ بیشتر اهل کسب و کار بودند و کمتر به ادامه تحصیل رغبت نشان می دادند و اگر شانس می آوردند چند صباحی را شبانه در اَکابر (محل یادگیری قرآن) می گذراندند.محله و خیابان نوغان مشهد امروز در حال تغییر شکل است، اگر کوناهی ادامه یابد، تا ۱۰ سال دیگر از آن همه سابقه و هویت چیزی باقی نخواهد ماند. پرسش اساسی این است که چرا محله نوغان مشهد در فهرست میراث فرهنگی قرار نگرفته حال آن که ظرفیت جهانی شدن دارد. قطعا باید تلاش کرد تا این سرمایه را به دنیا شناساند، همین امروز هم دیر نیست.( نوشته: اکرم ترشیزی  ۰۲ اردیبهشت ۱۴۰۳ )گن‌آبادبا گناباد اشتباه نشود.گن‌آباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران است. این روستا در دهستان میان ولایت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۳۱ نفر بوده‌است.