🔘پروین اعتصامی / مور و سلیمان براهی در، سلیمان دید موریکه با پای ملخ میکرد زوریبزحمت، خویش را هر سو کشیدیوزان بار گران، هر دم خمیدیز هر گردی، برون افتادی از راهز هر بادی، پریدی چون پر کاهچنان در کار خود، یکرنگ و یکدلکه کارآگاه، اندر کار مشکلچنان بگرفته راه سعی در پیشکه فارغ گشته از هر کس، جز از خویشنه‌اش پروای از پای اوفتادننه‌اش سودای کار از دست دادنبتندی گفت کای مسکین نادانچرائی فارغ از ملک سلیمانمرا در بارگاه عدل، خوانهاستبهر خوان سعادت، میهمانهاستبیا زین ره، بقصر پادشاهیبخور در سفرهٔ ما، هر چه خواهیبه خار جهل، پای خویش مخراشبراه نیکبختان، آشنا باشز ما، هم عشرت آموز و هم آرامچو ما، هم صبح خوشدل باش و هم شامچرا باید چنین خونابه خوردنتمام عمر خود را بار بردنرهست اینجا و مردم رهگذارندمبادا بر سرت پائی گذارندمکش بیهوده این بار گران رامیازار از برای جسم، جان رابگفت از سور، کمتر گوی با مورکه موران را، قناعت خوشتر از سورچو اندر لانهٔ خود پادشاهندنوال پادشاهان را نخواهندبرو جائیکه جای چاره‌سازیستکه ما را از سلیمان، بی نیازیستنیفتد با کسی ما را سر و کارکه خود، هم توشه داریم و هم انباربجای گرم خود، هستیم ایمنز سرمای دی و تاراج بهمنچو ما، خود خادم خویشیم و مخدومبحکم کس نمیگردیم محکوممرا امید راحتهاست زین رنجمن این پای ملخ ندهم بصد گنجمرا یک دانهٔ پوسیده خوشترز دیهیم و خراج هفت کشورگرت همواره باید کامکاریز مور آموز رسم بردباریمرو راهی که پایت را ببندندمکن کاری که هشیاران بخندندگه تدبیر، عاقل باش و بیناراه امروز را مسپار فردابکوش اندر بهار زندگانیکه شد پیرایهٔ پیری، جوانیحساب خود، نه کم گیر و نه افزونمنه پای از گلیم خویش بیروناگر زین شهد، کوته‌داری انگشتنکوبد هیچ دستی بر سرت مشتچه در کار و چه در کار آزمودننباید جز بخود، محتاج بودنهر آن موری که زیر پای زوریستسلیمانیست، کاندر شکل موریست پروین اعتصامی🖊@Mosaddegh_Channel 🎋@Mosaddegh_Channel 🎋