انتخاب دوستسؤالویژگی‌های دوست خوب چیست؟ به بیانی دیگر چه کسی را به دوستی بگیرم و چه کسی را به دوستی نگیرم؟دوست باید سلامت روانی داشته باشد؛ مثلا اگر دوست شخصیت اضطرابی‎ای داشته باشد و یا شخصیت وسواسی‎ای داشته باشد یا بدبین یا ناامید باشد؛ این عوالم دوستی را تحت تأثیر قرار می‎دهد. اما علاوه بر این ویژگی، دوست باید حداقل حد نصاب کمالات اخلاقی را داشته باشد. چند ویژگی بسیار مهم است که باید در دوست باشد: ۱. اگر دوست متکبر و مُتبختر و متفرعن باشد، شما در ارتباط با او نابود می‌شوید. ۲. اگر دوست‌تان حسد داشته باشد، ارتباط شما از بین می‌رود.۳. اگر علائق ناسازگاری هم با شما داشته باشد از ارتباط با او لذت نمی‌برید. مثلا وقتی گفت‌وگو در اختیار شماست به‌سمت و سویی می‌رود و وقتی گفت‌وگو در اختیار اوست به سمت و سوی دیگری می‌رود و بنابراین در دوستی باید علائق مشترک وجود داشته باشد. حتی اگر سنخ روانی متفاوت است باید لااقل علائق مشترک وجود داشته باشد. البته آدم که نباید با تمام عالم و آدم دوستی داشته باشد. دوستی چیزی نیست که دائما دامنه‎اش را گسترد. ما فکر می‌کنیم که اگر اسم ۷۰۰ نفر را در دفترچه تلفن خودمان داشته باشیم، خوب است ولی دوستی معنایش این نیست. عُلقه‌های مشترک هنری بسیار اهمیت دارند. مثلا دوستی که در تمام عمرش تا به حال رمان نخوانده است، من نمی‌توانم دوستی‎ای با او داشته باشم چون هیچ وقت نمی‎توانم راجع‌به رمان با او حرف بزنم در حالی‌که دوست کسی است که آدم بتواند با او بحث و شکوا بکند، درد و دل بکند و باورهایش را در میان بگذارد.۴. اختلاف‌نظرهای عمیق هم دوستی را از بین می‌برد. با این‌که نباید از بین ببرد ولی عملا از بین می‌برد. من اگر کسی سلامت روانی و کمال اخلاقی داشته باشد هر عقیده‌ای هم داشته باشد با او می‌توانم دوستی کنم. منتها در اکثریت قریب به اتفاق، اختلاف عقیده اگر از حدی بیشتر بشود، دوستی دوام نمی‌آورد.نکته‎ی آخر این‌که وقتی دوستی تعدادش افزایش پیدا بکند، شما حق دوستی را نمی‌توانید ادا کنید و هم شما وجدان اخلاقی‌تان رنجور می‎شود و هم او از شما می‌رنجد. وقتی شما مثلا ده تا دوست داشته باشید می‌توانید سال‌گشت تولد هر کدام را تبریک بگویید و حتی در تولدشان شرکت کنید ولی اگر ۵۰۰ تا دوست داشته باشید چنین کاری امکان‌پذیر نیست. البته فقط این نیست و بلکه این‌که شاید حتی نتوانید احوال‌شان را هم بپرسید. این دوست را می‌رنجاند. من معتقد هستم که اگر دوستان خود را گزیده کنیم خیلی بهتر از آن است که تعداد دوست‌ها زیاد بشود.من به یک نوع دوستی هم اعتراض دارم و آن دوستی‌‌هایی است که به حسب تصادف پیش می‌آیند و مثلا اگر با کسی در مجلسی سلام‌علیک کردم بخواهم به او نیز شماره تلفن بدهم و شماره تلفن‌شان را بگیرم که آن‌ها نیز بار خاطر من بشوند! که از این به بعد باید با تک‌تک آن‌ها هم سلام و تعارف داشته باشم.اگر کسی با خلوت و تنهایی خودش سر و کار داشته باشد بهتر است تا این‌که با دوستانی که این ویژگی‌ها را ندارند، دوستی داشته باشد.سؤالاستاد! شما احسان را جزو ویژگی‌های لازم یک دوست برنشمرده‌اید. آیا لازم نبود؟نه! من فکر می‌کنم اگر این ویژگی‌ها وجود داشته باشد، حتی اگر دوست، احسان آگاهانه‌ای هم به شما نکند، حضورش برای شما یک احسان است. البته اگر کسی این ویژگی‌ها را داشته باشد، آهسته‌آهسته خودش به احسان هم کشیده خواهد شد. دوستی که حتی برای من هدیه‌ای نمی‌آورد و یا مرا دعوت نمی‌کند، اگر آن ویژگی‎ها را داشته باشد، باز هم این دوستی خوب است✔️گفت و گوی شفاهی حسام شوشتری با مصطفی ملکیان☘️کانال روانشناسی مشاورفا@moshaverfa