پشیمان ز گفتار خویش کنونکه پشیمانی آمد پس از آن فزونپشیمانی: وقتی عذرخواهی با تغییر معنا پیدا می‌کند

پشیمان ز گفتار خویش کنونکه پشیمانی آمد پس از آن فزونپشیمانی: وقتی عذرخواهی با تغییر معنا پیدا می‌کندعذرخواهیِ واقعی، چند کلمه برای رفع تکلیف یا حفظ ظاهر نیست. شجاعتِ پذیرفتنِ مسئولیت است. یعنی انسان بتواند غرور خود را کنار بگذارد، بی‌آنکه بهانه‌ای بتراشد یا تقصیر را به گردن دیگری بیندازد، بپذیرد که رفتارش دل کسی را شکسته است.پشیمانیِ اصیل نیز تنها گفتنِ «متأسفم» نیست. آنجاست که آدمی دردِ آسیبی را که به دیگری زده، درک کند و این درک را به تغییرِ واقعی در رفتارش تبدیل کند. چراکه عذرخواهی با کلمات آغاز می‌شود، اما تنها با رفتار معنا پیدا می‌کند.کسی که واقعاً پشیمان است، برای اثبات پشیمانی‌اش اصرار نمی‌کند. تغییر می‌کند. شنیدن را یاد می‌گیرد، اشتباه خود را تکرار نمی‌کند، جبران می‌کند و برای بازسازی اعتمادی که از بین برده، صبورانه تلاش می‌کند.و در برابر چنین پشیمانیِ صادقانه‌ای، بخشش زیباترین شکلِ بزرگواری است. نه به معنای فراموش‌کردنِ گذشته، بلکه به معنای پذیرفتنِ فرصتی دوباره برای ساختنِ چیزی بهتر. بخشش زمانی ارزشمند است که فرصتی برای تکرارِ اشتباه نباشد. فرصتی برای تغییر باشد.چه زیبا گفته‌اند:گر خطا کردی و شرمنده شدی، عیب مکنتوبه کن، کاین درِ رحمت به روی خلق باز استگاهی یک عذرخواهیِ صادقانه می‌تواند آغازِ یک آشتی باشد؛ اما این «تغییر» است که می‌تواند آن آشتی را ماندگار کندبه راه بادیه رفتن به از نشستن باطلکه گر مراد نیابی، به قدر وسع بکوش✍🏻 ح.ح📚@moshaverlife