♦️”مصطفی” را وعده‌ داد لطفِ خدا✍عبدالله ناصریهرگز به “جبرِ تاریخی” و “تاریخ تقدیری” باور ندارم. عامل

♦️”مصطفی” را وعده‌ داد لطفِ خدا✍عبدالله ناصریهرگز به “جبرِ تاریخی” و “تاریخ تقدیری” باور ندارم. عاملیتِ انسان، روزگار و زمانِ تاریخ را می‌سازد. از سوی دیگر، هرگز نقش احتمالی خداوندِ قدّار را نسبت به گوشمالیِ انسانِ تاریخ‌ساز که در مصحفِ شریف از آن به “استدراج” تعبیر شده است، انکار نمی‌کنم؛ “وَالَّذِینَ کَذَّبُوا بِآیَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَیْثُ لَا یَعْلَمُونَ”. آنان که نشانه‌های الهی را (آزادی، عدالت، امنیت و سایر الطاف خدا) تکذیب کرده (با اقتدار، زور، آن‌ها را از انسان دریغ می‌کنند)، استدراج الهی (عذاب) را بر آنان هموار می‌کنیم.برداشت اجمالیِ نگارنده این است: خدای مقتدرترین، انسانِ حکمرانِ بر مردم را دو فرصت عطا می‌کند؛ یکی برای بازگشت به آیات و زیبایی‌های استحقاقیِ انسان و دیگری عذابِ انتقامی. هر دو مورد را در ایرانِ معاصر تجربه و مشاهده کرده‌ایم. تاج‌زاده، به عنوان عاملِ فعال در تکوینِ جمهوری اسلامی، از راه خود صادقانه برگشت و علی خامنه‌ای و کارگزارانش به راهِ باطل پای فشردند.نامه‌ی مشهورِ “پدر و مادر ما هم متهمیم” از مصطفی تاج‌زاده که پس از جنبش سبز منتشر شد، یک نامه و یادداشتِ معمولی نیست؛ یک “بازراه” جدید و نمایشِ جسورانه‌ی “توبه‌ی سیاسی” بود. به مثابه‌ی دوست و شاگردِ قدیمی در حوزه‌ی سیاست، یقین دارم “هوشِ سیاسی” و “فرصتِ خداداد” دست به هم دادند تا یک “اَبَرسیاست‌مدار”، خالصانه، طرفدار مردم و مخالفِ راهِ ولی‌فقیه شده و به سهمِ خود از مردمِ شریفِ ایران پوزش طلب کند.