#خاطرهچند سال پیش وقتی برای داستان‌های اعتیادم پژوهش می‌کردم، تصمیم گرفتم از نزدیک ببینم چقدر تصورات

#خاطرهچند سال پیش وقتی برای داستان‌های اعتیادم پژوهش می‌کردم، تصمیم گرفتم از نزدیک ببینم چقدر تصوراتم به واقعیت شبیه است، بعد از کلی پرس‌وجو فهمیدم در کدام استان می‌توانم پیدایشان کنم. بار سفر بستم. بعد از یک روز به آنجا رسیدم. عینک آفتابی‌زده، گردنبند کلفت در گردن، دستبند خاردار در دست، با یک شلوار زاپدار و تیشرت اندامی و کلاه برسر وارد آشیانه‌ی عاشقانِ دود شدم. دیدم دقیقاً عین تصوراتم بوده؛ چهره‌ها و اندام‌ها بسیار اسکلتی، خمیده و دودزده، دندان‌ها افتاده، گردن‌ها پر از انواع قارچ‌های سمی‌ و... کنار یکیشان یک رادیوی قدیمی روشن بود که فقط نویز می‌داد، انگار هیچ‌کس حواسش نبود. در حال کشیدن مواد بود، یکهو داد زدم: «های!»تا مرا دید، چشم‌هایش گرد شدند، جیغ کشید و گفت: «بچه‌ها مأمور! کلانتر محله!»چندنفرشان لنگان‌لنگان و پاهایی بی‌جان می‌دویدند و به من نگاهی می‌کردند. من هم به دنبالشان رفتم، بعد از تقریباً دو دقیقه، همان معتاد یکباره چشمانش را مالید و گفت: «ای بابا! بچه‌ها کنسله. اینکه مأمور نیست.»چندین قدم نزدیک شد و ادامه داد: «ای آقا مهندس! چرا این‌جور می‌کنی، خب بگو مأمور نیستی. هرچی زدیم پرید. حیف! چه جنسی بود. برگردیم ادامه ماجرا.»خلاصه تجربه‌ی جالبی بود. برایم خاطره‌ای ماندگار شد و تصوراتم پررنگ‌تر شدند.#مصطفی_باقرزاده ( #یزداد_آوندگار)@mostafabagherzadeh74