♦️«غرورِ مقدّس⁩» و تکرارِ ⁧«موقعیت فاو»⁩؛ وقتی پیروزی را نمی‌فروشند تا شکست را ارزان بخرند!▪️مصطفی ف

♦️«غرورِ مقدّس⁩» و تکرارِ ⁧«موقعیت فاو»⁩؛ وقتی پیروزی را نمی‌فروشند تا شکست را ارزان بخرند!▪️مصطفی فقیهی‏🔹در ما غروری هست که هم ملت را نگه می‌دارد، هم گاه، عقل را تعطیل می‌کند. ‏🔹نقدش سخت است؛ چون هر که بگوید، متهم می‌شود که عزت را انکار کرده؛ در حالی که عزت اگر زمان را نشناسد، خودش ضد عزت می‌شود.‏🔹وقتی دست‌مان بالاست، قدرت را به امتیاز تبدیل نمی‌کنیم؛ می‌گوییم یک گام دیگر. ‏🔹تاریخ همان دستاورد را چند سال بعد، از موضع ضعف، از ما پس می‌گیرد.‏🔹غیرت می‌گوید حق را ارزان نفروش.‏لجاجت می‌گوید هر معامله خیانت است.‏🔹فاجعه اما این است که لجاجت را به‌جای غیرت به مردم قالب کرده‌اند.‏🔹خرمشهر آزاد شد. امام همان نقطه را مناسب پایان می‌دید. منطقِ تنبیه، غالب شد. ‏🔹رمضان آمد؛ بصره گرفته نشد. شش سال فرسایش خریدیم.‏🔹فاو اوج قدرت بود: گلوی عراق، تهدید بصره، دست بالا. می‌شد سقف مطالبه باشد؛ کف شد. ‏🔹این سندرم فاو است: پیروزی را تمام‌شده ندیدن و باز بیشتر خواستن.‏🔹سندرم فاو یعنی از سرپل فقط حس قدرت بگیری، نه قرارداد. اسم فتح می‌ماند؛ ارزش چانه‌زنی می‌سوزد. فروردین ۶۷ فاو برگشت. جام زهر را از موضع ضعف نوشیدند، چون جام مصلحت را روز قوت ننوشیدند.‏🔹تنگه، فاو این دوره است. بازار نگران بود و طرف مقابل در تنگنا. وقت نقد کردن امتیاز بود. سقف را بالاتر بردند؛ کنترل تنگه بت شد. مسیر بدل از ساحل عمان ساخته شد. انحصار ترک برداشت. آن برگ دیگر یگانه نیست.‏🔹تأخیر نشانه صلابت نیست؛ مالیات است. هر هفته که مسیر جایگزین جا بیفتد، فردا ارزان‌تر از امروز چانه می‌زنی.‏🔹دو راه همان است که در ۶۱ و ۶۵ و ۶۷ بود: این موقعیت را به دستاورد تبدیل کردن، یا به افسانه. افسانه دلگرم می‌کند؛ دستاورد کشور را نگه می‌دارد.@mostafafaghihi