.▫️ما نباید این‌ها را تجربه می‌کردیمما نباید این‌ها را تجربه می‌کردیم. ما تلاش کردیم که این‌ها را تج

.▫️ما نباید این‌ها را تجربه می‌کردیمما نباید این‌ها را تجربه می‌کردیم. ما تلاش کردیم که این‌ها را تجربه نکنیم. ما چانه زدیم، جنگیدیم، به هر چیزی امید بستیم، به هر دری که می‌شد کوبیدیم، به هر کسی که دردمان می‌گرفت از اعتماد کردن به او، اعتماد کردیم تا شاید روزنی باشد و کار به اینجا نرسد. امّا رسید. ما جایی ایستاده‌ایم که فراتر از محتوای کتاب‌هایی است که از تاب‌آوری در رنج و بحران می‌گویند. ما جایی هستیم که نه فقط همۀ راه‌حل‌های سیاسی که اغلبِ راهکار‌های روانشناختی برای تاب‌آوردن را هم آزموده‌ایم. ما جایی ایستاده‌ایم که حق داریم بارها بپرسیم: «خب، حالا دیگر چه کار باید کرد؟». من هم مثل تو پاسخ روشنی ندارم. این تجربه هنوز آنقدر خام و در‌هم‌آمیخته و گنگ است که نمی‌توانیم درست به آن فکر کنیم. این تجربه آنقدر تازه و دردناک است که تفکیک کردن و نامگذاری کردن احساسات و قابلِ تفکّر کردن آن بی‌اندازه دشوار است. این تجربه هنوز آنقدر داغ است که نمی‌توان در دستش گرفت و شکلش داد. در این تجربۀ خامِ داغِ تازه، تنها باید زنده بمانیم. می‌دانی چرا می‌گویم باید زنده بمانیم؟ چون وقتی ذهن چیزی بیش از توانش را تجربه می‌کند و امکان تغییرش را ندارد، به دستگاه عاطفی و ادراکیِ خودش حمله می‌کند (و چیزهایی را در درون خودش می‌کشد). روان در چنین شرایطی نه عاملِ درد که عاملِ تجربه کردن ِدرد (یعنی ادراک و تفکّر خودش) را تخریب می‌کند. وقتی روان در چنین تنگنایی می‌افتد پیوندهایش را تخریب می‌کند؛ پیوندش با دیگری را (وقتی دیگری جایی برای درد او ندارد یا اندکی متفاوت فکر یا رفتار می‌کند)، پیوند ذهن و بدنش را (درست نمی‌خوابد، درست غذا نمی‌خورد)، پیوند واقعیت و خیال را (جز واقعیتِ عریان و تلخ به هیچ چیز دیگری راه نمی‌دهد)، پیوند اکنون و آینده را (و اکنونِ دردناکِ گذرناپذیری را به عنوانِ زمانی همیشگی تجربه می‌کند) و ... . ما لازم داریم (و حق داریم) این چیزها را زنده نگه داریم تا دما کمی پایین بیایید و دوباره بتوانیم فکر کنیم. ما نیاز داریم خودمان و دیگران و شناختمان را «تا جای ممکن» (چون همه‌اش دست ما نیست) زنده و سالم نگه داریم تا به وقتش از آن‌ها استفاده کنیم. ما لازم داریم تا جای ممکن با خودمان دست به یقه نباشیم، خودمان را به جای‌ دیگری نزنیم و چیزها را در درون خودمان تخریب نکنیم. ما دوباره (حتی زخمی و ناتوان) راه پیدا می‌کنیم. @TheWorldasISee