برای روزهای جنگی- جنگ، نه بازیِ ماست و نه زمینِ بازیِ ما؛ البته اثرات زیادی روی زندگی ما می‌ذاره، ول

برای روزهای جنگی- جنگ، نه بازیِ ماست و نه زمینِ بازیِ ما؛ البته اثرات زیادی روی زندگی ما می‌ذاره، ولی ما متأسفانه هیچ کنترلی روش نداریم. علاوه بر جنگ، خیلی از چیزها این روزها تحت کنترل ما نیستن؛ با این حال، عقل حکم می‌کنه که همچنان بر کنترل‌پذیرها تمرکز کنیم. بنابراین صرفاً باید تمرکزمون رو روی خودمون بذاریم و کارهایی که از دستمون برمیاد. - زمینه و بستر تغییر کرده، پس متناسب با اون ما هم باید انتظارات و خواسته‌های خودمون رو از زندگی و شرایط تعدیل کنیم. هر چی انتظارات‌مون پایین‌تر و کمتر، احتمال ناراضی‌بودن هم کمتر.- قبل‌ترها می‌شد از «اُمید» صحبت کرد. بعدتر اُمید و اُمیدواری سخت شد و جاش رو «تاب‌آوری» گرفت. بعد از اون نوبتِ «یأس فعال» شد. این روزها اما این دو مفهوم شاید بتونه به کارمون بیاد: «باختنِ رضایتمندانه» و «پایکوبی روی آوارها».- ما نمی‌دونیم اوضاع چی می‌شه؛ جنگ تا کی ادامه داره. گستردگیِ تخریب تا کجا پیش می‌ره و کیا از بین‌مون می‌رن. «پذیرش ابهام» شاید کمک‌‌کننده باشه. حتی پذیرش شرایط جدید. اصن «پذیرش» انگار شاه‌کلیده. - ما به فرض که از نجات‌یافته‌ها باشیم، باید به اندازه‌ای زنده مونده باشیم که بتونیم زندگی کنیم. بنابراین الان وقت سوگ و سرزنش نیست. تا اطلاع ثانوی فقط باید دووم‌ آورد. به هر طریقی. با هر نگرش یا روش یا ابزاری که بلدیم. مهم دووم‌آوردن و خوب دووم‌آوردنه. همین.ble.ir/mostashaar