❇️ یک روایت از آخرین روزهایی که بهرام بیضایی در ایران بود مهرداد حجتی در اعتماد نوشت:آخرین بار او را در خانه‌اش در آجودانیه دیدم. ملاقات نه چندان شادی بود. مقدمات سفرش را چیده بود. کاملا دل‌خسته بود. تئاترش از صحنه برچیده شده بود! با اینکه از آن به‌ شدت استقبال شده بود. به توقیف آثارش از همان سال ۵۸ عادت کرده بود.چریکه تارا، مرگ یزدگرد و باشو غریبه کوچک و... هنگامی که فیلمنامه شاید وقتی دیگر را نوشته بود، در جمعی به ما گفته بود: دیگر داشت فیلمسازی از یادم می‌رفت. این فیلمنامه را فقط برای اینکه اجازه بدهند فیلم بسازم، نوشتم. اما بابت همین هم آزارم دادند. بیش از ۲۰ بار مجبور به بازنویسی‌اش کردند! او صادق‌ترین هنرمند روشنفکری بود که می‌شناختم. هرگز دروغ نگفت. هرگز تملق نگفت. هرگز سر خم نکرد. او از همان ابتدا سربلند زندگی کرد، سربلند کار کرد و سربلند از دنیا رفت.  با درگذشت او، کمر هنرهای نمایشی ایران شکست. جاودانه مرد باشکوه سینما و تئاتر ایران. اسطوره‌شناسی که خود به اساطیر می‌مانست.@Motion_Picture_Love