تو مسیر شناخت آدم‌ها، هیچ راه و فرمولی نیست که بفهمی طرف واقعا آدم زندگی توعه، یا یه آدم اشتباه. تنه

تو مسیر شناخت آدم‌ها، هیچ راه و فرمولی نیست که بفهمی طرف واقعا آدم زندگی توعه، یا یه آدم اشتباه. تنها کمک کننده، نشانه شناس بودنه. اینکه نشانه‌هایی که اون ادم بهت میده رو باور کنی و جدی بگیری. اگر طرف مقابل میگه که میلی به رابطه جدی نداره، جدیش بگیر. ازدواج نمیخواد، جدیش بگیر. به عادت‌های بد شخصیتیش اشاره میکنه، جدیش بگیر. از مشکلات خانوادگیش میگه، جدیش بگیر. بهت بی احترامی میکنه، جدیش بگیر. این فانتزی که تو ذهن همه ما هست رو که برای عشق باید با خیلی چیزا جنگید و خودتو فدا کنی و غم عشق بکشی رو بریز دور. این برای زمانیه که رابطه خیلی چیزارو طی کرده باشه و سالم باشه. چون این دیدگاه به اندازه‌ی همون تصور "عوض کردن آدم‌ها" مزخرف و اشتباهه. و شناخت واقعی زمانی ممکن میشه که اجازه ندی رابطه هیجانی و سریع پیش بره.