اون تاریک ترین لحظاتشو تنهایی گذروندو تظاهر به خوب بودن حالش کرددر حالی که پر از احساسات سرکوب شده و خشم هایی بودکه سال ها در درونش حبس شده بودن…این قصه منهقصه توئهقصه ماستقصه زندگی آدمایی که یه جایی، به یه دلیلیمجبور شدن تا یاد بگیرن که احساساتشون رو سرکوب کننخشم شون رو نشون ندنغم شون رو نشون ندندردشون رو کتمان کننرنجشون رو انکار کننو از همه بدترتظاهر به خوب بودن حالشون کننحالی که از درون خرابهروحی که عمیقاً آزردستو روانی که به خاطر سال های زیادی از سرکوب احساساتآسیب خورده و با کلی زخم و رنج همچنان داره ادامه میدهاون زیاد مریض میشهزیاد به هم میریزهگاهی خیلی حساس میشهگاهی زودرنج و دل نازک میشهو خیلی از اوقات بدون دلیل ظاهری مشخصیاسترس و اضطراب و تنش داره و نگرانهاون به ظاهر خوشحالهولی در عمق وجودش یه غم عمیقی رو حس میکنهانگار که یه چیزی دائم داره وجودش رو فشار میدهانگار که یه دردی همیشه همراهشهو انگار که هیچ چیز نمیتونه حالشو واقعاً خوب کنهاون میخنده، ولی خندش از ته دل نیستاون به ظاهر شاده، طوری که انگار درونش مملو از غم نیستولی خودش میدونه که چه قدر حالش بدهچه قدر تنش داره و چه قدر از همه طرف تحت فشارهبا همه اینهااون عادت کرده به خودسانسوریعادت کرده به سرکوب احساساتشعادت کرده به نگه داشتن حرفای دلش در درون خودشو عادت کرده به رنج کشیدن بی دلیلی که این خودخوریسال هاست داره بهش تحمیل میکنهاون دوست داره آزاد و رها باشهفکرش و روحش و روانش در آرامش باشهاما تجربه این همه سال سکوت باعث شدهکه یادش بره درست زندگی کردن چه شکلیهکمتر دغدغه داشتن چه جوریهو ذهن باز و خلوت داشتن چه مدلیهاون به ظاهر قویهولی ضعف عمیقی کل وجودش رو گرفتهو فقط یک نفره که میدونه که چه طوفان و غوغایی در درونشهو اون خودشهاون آدمه منم، تویی، هرکدوم از ماییمکه خودمون و حس هامون رو سرکوب کردیمو نقش قهرمان رو بازی کردیم در حالی که نبودیمو نیستیم و اصن قرار نیست و نبوده و نباید که باشیماین داستان من و توییه که عادت کردیمبه بدرفتاری با خودمونبه سرکوب درونمون و انکار حقیقتمونولیاین میتونه داستان منوتو نباشهاین میتونه نقطه شروع تغییر باشهو این میتونه قدمی برای آگاهی باشهتا بتونیم جهت درستمون رو پیدا کنیمو راهی رو بریم که همیشه باید میرفتیماون بالاخره یاد میگیره که به خودش کمک کنهو از اونجاست که زندگیش برای همیشه تغییر میکنه@movafagh_life