هفت سالی می شد که راه نرفته بودمپزشک پرسید: این چوب ها چیست؟گفتم: فلجمگفت: آنچه تو را فلج کرده همین چوب هاستسینه خیز، چهار دست و پا قدم بردار و بیفتچوب های زیبایم را گرفت.پشتم شکست و در آتش سوزاندحالا من راه می رماما هنوز هم وقتی به چوبی نگاه می کنمتا ساعت ها، بی رمقم.«برتولت برشت»چوب های زندگی تان را دور بیاندازید.روزهای خوب در راه است...@Movafaghiat_firuzkuhi