باید صبوری را بیاموزم ز ناجوهاکوچیدن از رویای خود را از پرستوهارودِ هری در چشم‌های من خروشان استشام غریبان ریخته در بین گیسوهاخُم‌خانه‌ها در استخوان شعر می‌جوشندباید بریزم واژه‌ها را بین آموهاجز مشت خاک از من چه می‌ماند به جا؟ اکنونکه پیکر بودا خمیده روی زانوهاچون سرزمینی خسته‌ام؛ از جای برکندندحالا که آغوش مرا از بین بازوهاافسانه‌ی مرگِ معلّق بدتر از این است؟فریاد خاموشی نشسته در پرِ قوهافوّارهٔ خون آرزوهای زنی را برداز بین آب و سنگ و خاک از بین ناجوهامژگان فرامنش@mozhganfaramanesh