به این صحنه از پوست شیر دقت کنید:در بسیاری از فیلمنامه‌ها، لحظات احساسی فقط برای گریه گرفتن از تماشا

به این صحنه از پوست شیر دقت کنید:در بسیاری از فیلمنامه‌ها، لحظات احساسی فقط برای گریه گرفتن از تماشاگر ساخته می‌شوند. اما مشکل کجاست؟ وقتی این صحنه‌ها بی‌دلیل و تکراری وارد شوند، خیلی زود تأثیرشان را از دست می‌دهند.به اصل ماجرا دقت کنید:صحنه‌ی احساسی باید برآمده از دل قصه باشد. یعنی اتفاق یا رابطه‌ای در داستان شکل بگیرد که به‌طور طبیعی شخصیت را به نقطه‌ی انفجار عاطفی برساند.اگر این لحظه درست نوشته شود، مخاطب فقط تماشاگر نیست؛ او هم‌زمان همراه شخصیت گریه می‌کند، می‌لرزد، یا سکوت می‌کند.حالا اهمیتش کجاست؟چنین صحنه‌هایی باعث می‌شوند تماشاگر بیش از قبل به شخصیت‌ها نزدیک شود، دردشان را لمس کند و سرنوشت‌شان برایش حیاتی شود.مستر فیلمنامه