به این نکته در فیلمنامه‌ی «راننده تاکسی» دقت کنید:فیلمنامه به‌جای اینکه بارها به ما بگوید «تراویس آد

به این نکته در فیلمنامه‌ی «راننده تاکسی» دقت کنید:فیلمنامه به‌جای اینکه بارها به ما بگوید «تراویس آدمی منزوی‌ است»، این ویژگی را در رفتارهای مشخص او می‌سازد؛ او به آدم‌ها نزدیک می‌شود، اما بلد نیست رابطه را پیش ببرد و خیلی زود دوباره فاصله می‌گیرد.این یک تکنیک مهم در شخصیت‌پردازی است. هر ویژگی مهم شخصیت باید حداقل یک‌بار خودش را در یک انتخاب یا رفتار نشان بدهد.مثلاً اگر می‌نویسید شخصیت شما «بی‌اعتماد» است، ننویسید: «او به هیچ‌کس اعتماد ندارد.»یک موقعیت بسازید که کسی اطلاعات مهمی به او می‌دهد و شخصیت مجبور شود تصمیم بگیرد: اعتماد کند یا نکند؟اگر اعتماد کرد، چه چیزی از دست می‌دهد؟ اگر اعتماد نکرد، چه فرصتی را از دست می‌دهد؟اینجاست که ویژگی شخصیت تبدیل به درام می‌شود. هنگام بازنویسی فیلمنامه، کنار هر ویژگی مهم شخصیت از خودتان بپرسید: «کجای داستان، این ویژگی باعث می‌شود شخصیت یک انتخاب متفاوت انجام دهد؟» اگر جواب ندارید، احتمالاً هنوز آن ویژگی را وارد فیلمنامه نکرده‌اید؛ فقط درباره‌اش نوشته‌اید.