اگر شخصیت فقط رنج می‌کشد، هنوز درام عمیقی نساخته‌اید.یکی از اشتباه‌های رایج در فیلمنامه‌نویسی این اس

اگر شخصیت فقط رنج می‌کشد، هنوز درام عمیقی نساخته‌اید.یکی از اشتباه‌های رایج در فیلمنامه‌نویسی این است که نویسنده تصور می‌کند هرچه شخصیت بیشتر رنج بکشد، داستان تأثیرگذارتر می‌شود.شخصیت فقیر است، شکست می‌خورد، تحقیر می‌شود و مدام با مشکل تازه‌ای روبه‌رو می‌شود؛ اما اگر فقط این اتفاقات را تحمل کند، هنوز درام عمیقی شکل نگرفته است.رنج به‌تنهایی درام نیست؛ انتخابی که شخصیت تحت فشار انجام می‌دهد، درام می‌سازد.فرض کنید شخصیت برای نجات خانواده‌اش به پول نیاز دارد. اگر فقط ببینیم چطور تحت فشار مالی قرار می‌گیرد، مخاطب ممکن است با او همدردی کند؛ اما وقتی مجبور شود بین دروغ گفتن و از دست دادن خانواده‌اش یکی را انتخاب کند، داستان وارد مرحله‌ی دراماتیک می‌شود.چون حالا شخصیت فقط قربانی اتفاقات نیست؛ باید تصمیم بگیرد.و مهم‌تر از آن، تصمیم او باید هزینه و پیامد داشته باشد.اگر دروغ بگوید، شاید پول به دست بیاورد؛ اما اعتماد کسی را که دوست دارد از دست بدهد.اگر حقیقت را بگوید، شاید خانواده‌اش را از دست بدهد.حالا هر دو انتخاب برایش هزینه دارند.اینجاست که رنج تبدیل به درام می‌شود.در فیلم «The Pursuit of Happyness» دید. کریس با فقر، بی‌خانمانی و فشار مالی شدیدی روبه‌روست؛ اما فیلم فقط رنج او را نشان نمی‌دهد. او در دل همین فشارها مجبور می‌شود انتخاب کند، ریسک کند و برای آینده‌ی خودش و پسرش تصمیم بگیرد.اگر کریس فقط شکست می‌خورد و سختی می‌کشید، داستان بیشتر تبدیل به مجموعه‌ای از بدبیاری‌ها می‌شد. اما هر فشار او را به یک انتخاب تازه می‌رساند و هر انتخاب، پیامد خودش را دارد.