﷽ ✨برای عمل به این آیه، از کجا شروع کنم؟ 🛤️🤔«إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْأَرْحَامِ ۖ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَاذَا تَكْسِبُ غَدًا ۖ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ» 📖 #لقمان_34این آیه، تیرِ خلاص است به شقیقه‌ی توهمِ دانایی و غرورِ ما آدم‌ها. حکایتِ موریانه‌ای است که روی یک برگِ خشک، وسطِ رودخانه‌ی خروشان سوار شده و فکر می‌کند ناخدای تمامِ عالَم است! 🐜🌊 قصه، قصه‌ی پنج قفلِ سنگین بر خزانه‌ی غیب است که کلیدش فقط و فقط در جیبِ خداست. قیامت کِی می‌رسد؟ باران کِی و کجا بغضش می‌ترکد؟ در تاریکیِ مطلقِ رحمِ مادر چه بذری کاشته شده؟ فردا چه دشت می‌کنی؟ و آخرِ سر، در کدام وجب از این خاکِ پهناور جان می‌دهی؟ هیچ‌کدام را نمی‌دانی! 🤷‍♂️ خدا با این آیه، نقابِ کذاییِ «من همه‌چیز را تحت کنترل دارم» را از صورتِ عقلِ حسابگرمان می‌کشد و می‌گوید: بیدار شو، تو حتی از یک ثانیه‌ی بعدت هم خبر نداری!حرف اول اینکه؛ طنابِ خیالاتت را برای فردا، دورِ گردنِ عقلت گره نزن. 🕸️🧠آیه می‌گوید هیچ نفسی نمی‌داند فردا چه به دست می‌آورد («وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَاذَا تَكْسِبُ غَدًا»). ما مدام در حالِ دویدن روی تردمیلِ آرزوهاییم. مثلِ عنکبوتی که شب تا صبح تار می‌تند به خیالِ شکارِ مگس‌های فردا، اما ناگهان یک بادِ صبحگاهی تمامِ بافته‌هایش را با خود می‌برد. 🌬️ این دنیا و این تن، فقط یک مَرکَب است برای عبور از جاده‌ی ابتلا، اما ما به جای اینکه سوارش شویم و بگذریم، خودمان را زیرِ بارِ غصه‌ی فردای نیامده لِه کرده‌ایم. تقلا بکن، اما دلت را به نقشه‌هایی که روی آب کشیده‌ای خوش نکن. روزی‌دهنده، همان است که به وقتش بغضِ ابرهای سیاه را می‌ترکاند («وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ»). 🌧️پس:وقتی شب‌ها سرت را روی بالش می‌گذاری، از استرسِ قیمتِ دلارِ فردا و سود و زیانِ فلان معامله، خواب را به خودت حرام نکن. تلاشِ امروزت را بکن و دفترِ فردا را بسپار دستِ صاحبش. 💵📉وقتی برای آینده‌ی بچه‌ات از الان تا بیست سالِ دیگر برنامه‌ریزی می‌کنی و خودت را به آب و آتش می‌زنی تا فلان کلاسِ گران‌قیمت برود، یادت باشد تو فقط وسیله‌ای؛ توهمِ خدایی برندار که «من حتماً باید آینده‌اش را تضمین کنم». 🎒👦و دوم اینکه؛ در برابرِ تاریکیِ رازآلودِ خلقت و تقدیر، گردن‌کشی نکن. 🌱🌑خدا دست می‌گذارد روی دو تا از ملموس‌ترین چیزها: باران و رحمِ مادر. باران، همان رحمِ آسمان است و رحم، همان زمینِ حاصلخیزِ انسان. تو وقتی بذری را در دلِ تاریک و نمورِ خاک می‌کاری، چه می‌دانی قرار است از آن چه سبز شود؟ 🌳 علمِ تو فقط به پوسته‌ی ظاهریِ ماجرا می‌رسد، اما آنکه در اعماقِ ظلماتِ رحم، قطره‌ی آبی را به یک انسان با هزاران پیچیدگی تبدیل می‌کند، فقط اوست. عقلِ سالم این است که بدانی دستگاهِ سونوگرافیِ تو، فقط سایه‌ی روی دیوار را می‌بیند، نه حقیقتِ روح و تقدیرِ آن بچه را. 👶 پس با این علمِ ناقصت، برای خدا تعیین تکلیف نکن.پس:وقتی بعد از کلی دوا و درمان هنوز بچه‌دار نشده‌ای، با خدا گلاویز نشو و کفر نگو. شاید در آن تاریکیِ تقدیر، حکمتی است که اگر امروز پرده بیفتد، خودت به حالِ خودت گریه می‌کنی. 🍼❌وقتی باران نمی‌بارد یا کارها گره می‌خورد، به جای غر زدن به زمین و زمان، یک سوزن به خودت بزن؛ شاید این خشکسالی، بازتابِ همان خشکسالیِ دل‌های ما و بی‌رحمی‌هایی است که در حقِ هم می‌کنیم. آسمان هم بی‌دلیل بغض نمی‌کند. 🏜️💧و سوم اینکه؛ بندِ نافِ غرورت را با قیچیِ مرگ بِبُر. ✂️🍂آیه با یک سیلیِ محکم تمام می‌شود: هیچ‌کس نمی‌داند در کدام وجب از این کره‌ی خاکی جان می‌دهد («وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ»). ما برای همه‌چیزمان لوکیشن و آدرسِ دقیق داریم، الا خانه‌ی آخرت‌مان! فکر کن... تویی که برای مسافرتت هتلِ پنج‌ستاره رزرو می‌کنی، اصلاً نمی‌دانی فردا قرار است تنت در یک جاده‌ی خاکی بی‌نام‌ونشان بیفتد، یا روی تختِ بیمارستان، یا گوشه‌ی اتاق. 🛣️ خشتِ آخرِ این (مرکبِ بدن)، از خاکی برداشته شده که روزی به همان‌جا برمی‌گردد. مثلِ برگِ خشکی که بادِ پاییزی او را کنده و می‌برد تا در گودالی دورافتاده، خوراکِ خاک شود. پس این‌همه تعلق به میز و مقام و کینه برای چیست، وقتی حتی نمی‌دانی در کدام زمین می‌میری؟ 🌍پس:وقتی با همسایه‌ات سرِ نیم‌متر جای پارک یا مرزِ زمینِ کشاورزی دعوا می‌کنی و خون به پا می‌کنی، یادت بیاید که معلوم نیست فردا اصلاً کجای این کره‌ی خاکی قرار است خاکِ روی کفنت بشود. ارزشِ کینه گرفتن ندارد. 🚗🚧قبل از اینکه صبح از خانه بیرون بروی، با همسرت یا پدر و مادرت با قهر و دادوبیداد خداحافظی نکن. از کجا معلوم پایانی که در علمِ خدا نوشته شده، در همین شهر و خیابان نباشد؟ شاید این آخرین نگاهت باشد. 🚪👋