﷽ ✨برای عمل به این آیه، از کجا شروع کنم؟ 🛤️🤔«ذَٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّ مَا يَد

﷽ ✨برای عمل به این آیه، از کجا شروع کنم؟ 🛤️🤔«ذَٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الْبَاطِلُ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ» 📖این آیه، یک ترازوی دقیق است وسطِ بازارِ مکاره‌ی دنیا. ⚖️ بازارِ شلوغی که پر از زرق‌وبرق‌های دروغین است. مدام به ما می‌گویند این میز، این حسابِ بانکی، این تایید و به‌بهِ آدم‌ها، پناهگاهِ توست. اما قرآن خطِ بطلان می‌کشد روی همه‌ی این سراب‌ها. 🚫 می‌گوید رفیق، فقط یک حقیقتِ محکم و پابرجاست، بقیه‌اش کفِ روی آب است. اگر به غیرِ او تکیه کنی، وسطِ گردابِ ابتلا و امتحان، غرق می‌شوی. 🌊 پس باید عقلت را بیدار کنی تا فرقِ سنگِ سخت و کفِ پوچ را بفهمد و ظاهرت با باطنت کوک شود. 🧠💡گام اول؛ لنگرت را به صخره‌ی «حق» گیر بده، نه به کفِ روی سیلاب. ⚓⛰️«اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ» یعنی خدا همان صخره‌ی سخت و پابرجایِ کفِ رودخانه است. دنیا و آدم‌هایش، مثلِ آن سیلابِ گِل‌آلودی هستند که با هیاهو می‌آیند، کف می‌کنند، تنه‌ی درخت‌ها را با خودشان می‌برند، اما چند روز بعد، هیچ خبری از آن هیاهو نیست و رودخانه دوباره آرام می‌شود. 🌊🍂 اگر ریشه‌ات، اگر تعلقاتت را به این سیلاب و کف‌های روی آن گره بزنی، با اولین طوفان بُرده می‌شوی. اما اگر مثلِ خزه‌های چسبیده به سنگِ کفِ رود، به آن حقیقتِ اصیل چنگ بزنی، آب از سرت هم که بگذرد، تکان نمی‌خوری. 🌱🪨 تو باید برای کارهایت یک دلیلِ ماندگار پیدا کنی تا باطنت رنگِ حقیقت بگیرد، چرا؟ چون کاری که برای غیرِ حق باشد، مثلِ ساختنِ خانه روی ماسه‌های بادی است؛ که با یک نسیمِ بی‌محلی فرومی‌ریزد. 🌬️🏚️پس: - وقتی توی اداره کارِ یک بنده‌خدا را راه می‌اندازی، منتظرِ تشکر و کف‌زدنِ رئیس نباش؛ لنگرت را بینداز پیشِ آن کسی که حساب‌وکتابش مو لای درزش نمی‌رود. 📁🤝- وقتی به همسرت یا فرزندت محبتی می‌کنی، چرتکه نینداز که «من این‌کار را کردم، او چه کرد؟» تو برای «حق» عاشقی کن. حسابِ تو با صخره است، نه با کفِ آب. ❤️ حساب‌گرِ واقعی جای دیگری نشسته.گام دوم؛ دست از سرابِ «باطل» بشوی و مَرکبِ عقلت را در مسیرِ درست بران. 🐪🏜️«وَأَنَّ مَا يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الْبَاطِلُ» یعنی هر چیزی غیر از او، سراب است. دیده‌ای توی کویرِ نمک، آفتاب که عمود می‌تابد، زمینِ خشک از دور شبیهِ یک دریاچه‌ی خنک و نقره‌ای می‌شود؟ ☀️ بیابان‌گردِ تشنه، به امیدِ آب می‌دود، اما هرچه می‌دود، فقط خاک می‌خورد و لب‌هایش ترک‌ برمی‌دارد. 🏃‍♂️💨 باطل یعنی همین. یعنی پول، پُست، مقام و لایکِ آدم‌ها، که از دور برق می‌زنند، اما وقتی به آن‌ها می‌رسی، می‌بینی تشنه‌ترت کرده‌اند. پس نباید مَرکب تیزتکِ عقل و اراده‌ات را در مسیرِ این سراب‌ها خسته کنی. 🐎 بیخود و بی‌جهت، جانت را فدای بوته‌های خارِ غلتانی نکن که هیچ ریشه‌ای در خاک ندارند و با هر بادی به یک سو می‌روند.پس:- اگر فلان قراردادِ کاری به هم خورد یا روی ماشینِ صفرت خط افتاد، زانوی غم بغل نگیر. این‌ها سراب‌اند و ماندنی نیستند؛ غصه‌ی باطل را خوردن، هدر دادنِ سرمایه‌ی جان است. 🚗📉- اگر توی یک جمعِ خانوادگی، کسی با حرفش تحقیرت کرد، به هم نریز. تاییدِ دیگران یک بتِ پوشالی و باطل است؛ عقلت را خرجِ جنگیدن با این سایه‌های توخالی نکن. 🗣️🙅‍♂️گام سوم؛ قد بکش و از زاویه‌ی دیدِ «علیّ کبیر» به ماجرا نگاه کن. 🦅🏔️«وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ» یعنی او بلندمرتبه و بزرگ است. وقتی سوارِ تله‌کابین می‌شوی و می‌روی بالای قله، آن ماشین‌های غول‌پیکر و برج‌های سیمانیِ شهر، قدِ یک قوطی کبریت می‌شوند. دود و دمِ شهر، زیرِ پایت می‌ماند و تو فقط وسعتِ آسمانِ صاف را می‌بینی. 🚠🌤️ خدا علیّ و کبیر است. وقتی خودت را به او وصل می‌کنی، روحت بزرگ می‌شود. دیگر سرِ چیزهای کوچک و حقیرِ دنیایی، یقه‌ی خودت و دیگران را پاره نمی‌کنی. 👔❌ می‌فهمی که این غصه‌ها و درگیری‌ها، از آن بالا چقدر خنده‌دار و ریز هستند. چرا باید این کار را بکنیم؟ چون انسانی که خودش را به بی‌نهایت وصل می‌کند، از اسارتِ روزمرگی‌ها رها می‌شود و به آرامشی عمیق می‌رسد. 🧘‍♂️✨پس:- اگر همسایه‌ات سرِ جای پارک ماشین با تو جروبحث کرد، تو بزرگ‌منشی کن و بگذر. عقابِ آسمانِ بلند، با گنجشک‌ها سرِ یک دانه ارزن گلاویز نمی‌شود. 🦅🚙- وقتی مشکلی مثلِ کوه جلویت سبز شد، نترس. سرت را بگیر بالا و به خدایی تکیه کن که این کوه، پیشِ عظمتش از یک پَرِ کاه هم سبکتر است. ⛰️🪶