*نویسنده کویتی،عبدالله الجارالله:*«هنگام مرگم نگران نخواهم بود… و اهمیتی به جسد پوسیده‌ام نخواهم داد… چراکه برادران مسلمانم کار لازم را انجام خواهند داد. یعنی:لباسم را درمی‌آورند…مرا غسل می‌دهند…کفنم می‌کنند…از خانه‌ام بیرونم می‌برند…به خانه جدیدم (قبر) می‌برند…افراد زیادی برای تشییع جنازه‌ام خواهند آمد…حتی خیلی‌ها کار و قرارشان را برای دفن من لغو می‌کنند…در حالی که شاید بسیاری‌شان هیچ‌گاه به نصیحت‌هایم فکر نکرده باشند…وسایل من دور انداخته می‌شود…کلیدهایم…کتاب‌هایم…کیفم…کفش‌هایم…لباس‌هایم و …و اگر خانواده‌ام توفیق یابند، آن‌ها را صدقه می‌دهند تا به من نفعی برسد…مطمئن باشید دنیا برایم غمگین نمی‌شود…حرکت دنیا متوقف نمی‌شود…اقتصاد ادامه می‌یابد…شخص دیگری جای مرا در کار می‌گیرد…و دارایی‌هایم حلال به وارثانم می‌رسد…در حالی که من باید درباره همه آن‌هاپاسخگو باشم!چه کم و چه زیاد… حتی کوچک‌ترین چیزها…نخستین چیزی که پس از مرگ از من می‌افتد، نام من است!پس وقتی بمیرم می‌گویند: جنازه کجاست؟و نامم را صدا نمی‌زنند!وقتی می‌خواهند برایم نماز بخوانند، می‌گویند: جنازه را بیاورید!و باز نامم را نمی‌برند!وقتی شروع به دفنم می‌کنند، می‌گویند: میت را نزدیک کنید…و نامی از من نمی‌برند!بنابراین، نه نسبم فریبم دهد… نه قبیله‌ام… نه مقامم… و نه شهرت من!چه دنیای بی‌ارزشی… و چه عظیم است آنچه در پیش داریم!ای انسانی که اکنون زنده‌ای… بدان که اندوه برایت به سه گونه خواهد بود:کسانی که تو را سطحی می‌شناسند، می‌گویند: بیچاره…دوستانت… ساعاتی یا چند روزی غمگین می‌شوند… سپس به حرف و خنده بازمی‌گردند!و اندوه عمیق در خانه‌ات خواهد بود… خانواده‌ات یک هفته، دو هفته، یک ماه، دو ماه یا شاید یک سال غمگین باشند…و سپس تو را در بایگانی خاطرات می‌گذارند!داستان تو در میان مردم پایان یافت…و داستان واقعی‌ات آغاز شد…از تو جدا شد:زیبایی…مال…سلامتی…فرزند…خانه‌ها و کاخ‌ها را ترک کردی…و همسرت را نیز…و تنها چیزی که با تو ماند، عملت بود…و زندگی واقعی تازه آغاز شد!و اینجاست که باید بپرسی:از اکنون برای قبر و آخرتت چه آماده کرده‌ای؟این حقیقتی است که نیاز به تأمل دارد…پس بکوش بر:انجام واجبات…انجام نوافل (عبادات مستحبی)…صدقه پنهانی…عمل صالح…نماز شب…شاید نجات یابی…اگر اکنون که زنده‌ای، مردم را با این نوشته به یاد خدا بیندازی، اثر این یادآوری را در میزان حسناتت در قیامت خواهی یافت، ان‌شاءالله…و و یادآوری کن که یادآوری برای مؤمنان سودمند است.چرا مرده اگر بازگردد، صدقه را انتخاب می‌کند؟ چنان‌که خداوند فرمود:«رَبِّ لَوْلَا أَخَّرْتَنِی إِلَىٰ أَجَلٍ قَرِیبٍ فَأَصَّدَّقَ» (منافقون: ۱۰)و نگفت: عمره می‌رفتم… یا نماز می‌خواندم… یا روزه می‌گرفتم…علما گفته‌اند:مرده فقط صدقه را یاد می‌کند. چون اثر عظیمش را پس از مرگ دیده است!پس بسیار صدقه بدهید!@mr_sarshr_rahgozar