نثر مجموعه نیز در همین راستا قابل توجه است. نویسنده نه به زبان کاملاً امروزی پناه می‌برد و نه گرفتار تکلف نثر کهن می‌شود. او زبانی می‌آفریند که هم رنگ‌وبوی تاریخ را دارد و هم برای مخاطب امروز روان وخواندنی است. این تعادل، یکی از عوامل ماندگاری اثر است.در آستانه سالروز رحلت پیامبر اکرم (ص)، بازخوانی این مجموعه تنها مرور یک کتاب نیست؛ بازخوانی تجربه‌ای موفق در ادبیات معاصر ایران است. تجربه‌ای که نشان می‌دهد، هنوز هم می‌توان درباره پیامبر اسلام اثری داستانی نوشت که هم از نظر تاریخی معتبر باشد، هم از منظر ادبی قابل دفاع و هم برای مخاطب امروز جذاب.شاید مهم‌ترین درس «آنک آن یتیم نظرکرده» همین باشد که ادبیات دینی، زمانی ماندگار می‌شود که به جای تکرار دانسته‌ها، تجربه زیستن تاریخ را برای مخاطب ممکن کند. محمدرضا سرشار در این مجموعه، پیامبر را از قاب خشک روایت‌های تاریخی بیرون نمی‌آورد، بلکه تاریخ را چنان روایت می‌کند که خواننده خود را در متن آن احساس کند.در روزگاری که بیش از هر زمان دیگری به بازخوانی سیره نبوی نیاز داریم، چنین آثاری تنها یک محصول فرهنگی نیستند؛ آنها تلاشی برای نزدیک کردن نسل امروز به سرچشمه هویت اسلامی‌اند. «آنک آن یتیم نظرکرده» از همین رو، فقط یک مجموعه رمان نیست؛ یکی از مهم‌ترین تجربه‌های رمان‌نویسی دینی در ادبیات معاصر فارسی است؛ تجربه‌ای که نشان می‌دهد می‌توان درباره پیامبر (ص) نوشت، بی‌آنکه از شأن قدسی او کاسته شود و بی‌آنکه ادبیات، جای خود را به گزارش تاریخی بدهد.(فاطمه شریفی، جوان آنلاین، ۳ شهریور ۱۴۰۵)