باسمه تعالی سرانجام حدود ساعت ۲ بامداد امروز، پنجشنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۵، دوازدهمین برنامه‌ی زنده‌ی خوانش ک

باسمه تعالی سرانجام حدود ساعت ۲ بامداد امروز، پنجشنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۵، دوازدهمین برنامه‌ی زنده‌ی خوانش کتاب مستطاب #خون_دلی_لعل_شد، خاطرات دورانهای بازداشت، زندان، شکنجه و تبعید امام و رهبر شهید، حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی حسینی‌خامنه‌ای، در #شبکه_یک_سیما به پایان رسید.خوانش زنده کتاب در سیما، به‌مراتب دشوارتر از انجام این کار در صدا است. زیرا در رادیو، شما می‌توانید کاملا روی متن متمرکز شوید. لذا احتمال اینکه رشته کلام از دستتان بیرون برود، بسیار اندک است. در سیما اما، چون ناگزیرید به تناوب به دوربین هم نگاه کنید، و گاه که دوربین حرکت می‌کند، همراه با آن، قدری نیز سمت و سوی چهره و نگاهتان را تغییر دهید، کار، دشوارتر می‌شود. خاصه اگر متن، طولانی و پیوسته و داستانی (همراه با فراز و فرود، و تغییر نظرگاه و لحن) باشد، و مجری نیز، فقط خود شما باشید. به هر رو، هر یک از این خوانش‌ها، بخشی از برنامه تماما زنده‌ی چهارده‌ شبانه‌روزی با عنوان #تشییع_آقای_شهید_ایران از این شبکه مهم سیما بود.هر یک از بخشهایی که بنده قرائت کردم، بین ۵۰ تا ۶۰ دقیقه به طول می‌انجامید، و البته، نخستین تجربه من، در خوانش زنده کتاب در سیما بود. ضمن اینکه، به احتمال قریب به یقین، هم از نظر طول زمان هر خوانش به صورت پیوسته، و هم طول کل مطلب خوانده‌‌شده در این چهارده شب، در تاریخ سیمای جمهوری اسلامی ایران و تلویزیون قبل از انقلاب کشور، بی‌سابقه بود.خوانش در هر بخش، معمولا به سه قسمت حدودا ۱۵ تا ۱۸ دقیقه‌ای تقسیم می‌شد، و میان هر قسمت، من بین ۱ تا حداکثر ۲ دقیقه فرصت تجدید نفس و احیانا نوشیدن جرعه آبی را داشتم. هرچند، یک بار، یک‌نفس، حدود ۴۰ دقیقه خوانش متن داشتم.ساعت برنامه نیز، که حدودا بین ۱:۳۰ تا ۲:۳۰ بامداد بود، حکایت خاص خود را داشت: در این ۱۲ شب، من با خودرو شخصی به محل اجرای برنامه می‌رفتم، و به همان ترتیب نیز به منزل برمی‌گشتم. همیشه ساعت ۳ بامداد یا بیشتر، به خانه می‌رسیدم؛ و تا نماز بخوانم، حدود ۳:۳۰ بامداد بود. یعنی هیچ شبی زودتر از ساعت ۳:۳۰ سحرگاه نتوانستم بخوابم.یک سحرگاه هم که بعد از اتمام برنامه، مجبور شدم تنهایی، عازم سفری کوتاه به حومه تهران شوم.هنگام رانندگی، خواب نبودم، اما نمی‌دانم چطور متوجه نشدم که به ورودی شهر مقصد رسیده‌ام، و همچنان به حرکت ادامه دادم.بعد تعجب کردم که چرا هرچه می‌روم، نمی‌رسم. تا اینکه تابلو خوش‌آمدگویی آبادی‌ای را دیدم که بعد از شهر مقصدم بود، و تازه متوجه شدم مدتی است از شهر مقصد، عبور کرده‌ام....به هرحال، بحمدالله این کار هم، با همه اشکالهای احتمالی بنده در اجرا، که بخشی از آن نیز می‌تواند طبیعی چنین کاری (به صورت زنده) باشد، به پایان رسید.با ده برنامه متفاوتی که قبل از این ۱۲ برنامه، بعد از شهادت امام و قائد عزیزمان در شبکه‌های یک و سه‌ی سیما در مورد ایشان شرکت کردم، تا کنون جمعا توفیق حضور در ۲۲ برنامه مفصل در مورد آن حضرت را پیدا کرده‌ام؛ که بابت آن، شکرگزار خداوندم. از مدیر محترم، مخلص و واقعا ولایتمدار شبکه یک، جناب آقای مرادی، برای اینکه واسطه رسیدن من به این فیض بزرگ شدند، به‌طور ویژه تشکر می‌کنم. بعد از دو شبانه روز اخیر، که به سبب مشغله‌های شخصی، جمعا فقط فرصت ۵ ساعت خواب را پیدا کرده بودم، امروز تا حدودی توانستم استراحت کنم.@mr_sarshr_rahgozar