در زمانهای قدیم، دو همسایه بودند که هر روز با هم بحث و دعوا داشتند، یک روز با هم قرار گذاشتند که هر کدام دارویی بسازد و به دیگری بدهد تا یکی بمیرد و دیگری که میماند لااقل در آسایش زندگی کند! 🔹برای همین قرعه کشیدند که کدام یکی اول سم را بخورد.قرعه به نام همسایه دوم افتاد. پس همسایه اول به بازار رفت و از عطاری قویترین سمی که داشت را خرید و به همسایه اش داد تا بخورد.🔹همسایه دوم سم را خورد و به خانه اش رفت. از قبل به خدمتکارانش گفته بود حوض را برایش از آب گرم پر کنند و یک ظرف دوغ پر نمک هم در کنار حوض برایش فراهم کنند. او به محض اینکه به خانه رسید، ظرف بزرگ دوغ را سر کشید و داخل حوض رفت. 🔹اندکی دست و پا زد و شنا کرد و هر چه خورده بود را برگرداند و پس از آنکه معده اش تخلیه و تمیز شد، به اتاق رفت و خوابید. صبح روز بعد سالم بیدار شد و به سراغ همسایه اش رفت و گفت: من جان سالم به در بردم، حالا نوبت من است که سمی تهیه کنم و طبق قرار تو آن را بخوری.🔹او به بازار رفت و نمد بزرگی خرید و به خانه برد. خدمتکارانش را هم صدا کرد و به آنها گفت که از حالا فقط کارتان این است که از صبح تا غروب این نمد را با چوب بکوبید!🔹همسایه اول هرروز میشنید که مرد همسایه که در تدارک تهیه سم است و از صبح تا شب مواد سم را میکوبد.با هر ضربه و هر صدا که میشنید نگرانی و ترسش بیشتر میشد و پیش خودش به سم مهلکی که داشتند برایش تهیه میکردند فکر میکرد. کم کم نگرانی و ترس همه ی وجودش را گرفت و آسایشی برایش نماند. 🔹شبها ترس و دلهره خواب را از چشمانش ربوده بود و روزها با هر صدایی که از خانه ی همسایه میشنید دلهره اش بیشتر میشد و تشویش سراسر وجودش را میگرفت. هر چوبی که بر نمد کوبیده میشد برای او ضربه ای بود که در نظرش سم را مهلک تر میکرد."روز سوم خبر رسید که مرده است. او قبل از اینکه سمی بخورد، از ترس مرده بود"📝این داستان حکایت این روزهای جامعه ما است. کرونا یا هر بیماری دیگری مادامیکه روحیه ی ما شاداب و سرزنده باشد قوی نیست. "خیلی ها مغلوب استرس و نگرانی میشوند تا خود بیماری"لطفا خبرهای بد را نشر ندهیم و تلاشمان فقط آگاهی دادن در مورد پیشگیری و درمان باشد🙏 یک عزم همگانی برای عبور از این بحران لازم است. بیایید خودمان به فکر باشیم و فقط اخبار و اطلاعات درست را نشر دهیم🤝✅ برای شروع همین متن را برای دیگرانی که دوستشان داریم بفرستیم