#رمان_پدر #نویسنده_فاطمه‌سون‌آرا #قسمت دوازدهم بعد از جایش بلند شد که بهادر با عصبانیت به شازیه د

#رمان_پدر #نویسنده_فاطمه‌سون‌آرا #قسمت دوازدهم بعد از جایش بلند شد که بهادر با عصبانیت به شازیه دید و غرید وقتی یک کار را برایم میگویم برو انجام بده شازیه با ناراحتی گفت مادر جان اجازه… با داد که بهادر زد شازیه ساکت شد همه با تعجب به بهادر دیدیم پدرم اسم…#رمان_پدر #نویسنده_فاطمه‌سون‌آرا #قسمت سیزدهمشازیه گریه کنان جواب داد به الله قسم من هم نمیدانم چی شده مادر جان چند ماهی است که رفتار بهادر با من سرد شده هر قدر برایش محبت میدهم برایش توجه میکنم ولی او از من فاصله میگیرد با من درست حرف نمیزند وقتی میخواهم همرایش حرف بزنم بالایم قهر میشود چند دقیقه قبل برایش گفتم که شب به خانه ای مادرم برویم گفت من حوصله ندارم گفتم مادرم ما را دعوت کرده بد است که نرویم نمیدانم چرا به یکباره گی قهر شد و صدایش را بلند کرد مادرم با مهربانی دستی به موهایش شازیه کشید و گفت من به پدرش میگویم همرایش حرف بزند و او را نصیحت کند تو تشویش نکن در همین اثنا تقی به دروازه خورد بعد پدرم داخل اطاق شد وقتی شازیه را در حال گریه دید پرسید چی شده؟ چرا بهادر اینقدر عصبانی بود و تو چرا گریه میکنی؟ مادرم با محبت به شازیه گفت دخترم تو فعلاً استراحت کن بعد به سوی پدرم رفت و گفت بیا من همه چیز را برایت تعریف میکنم شازیه باید بخوابد پدرم و مادرم از اطاق بیرون رفتند من چند لحظه به شازیه خیره شدم بعد غمگین از اطاق بیرون شدم روزها پشت سر هم میگذشت بهادر بعد از اینکه پدرم همرایش حرف زد دیگر با شازیه بدرفتاری نمیکرد ولی هنوز هم سردی میان شان احساس میشدشکم شازیه روز به روز بزرگتر میشد مادرم میگفت چون شکم شازیه گِرد است پس حتماً طفل دختر است ولی پدرم همیشه میگفت دختر و پسر فرقی ندارد مهم این است که سالم باشد یکروز مادر شازیه به خانه ای ما آمد و از مادرم خواست به او اجازه بدهد برای دو هفته شازیه را به خانه خود شان‌ ببرند مادرم هم با خوشی شازیه را به آنجا فرستاد دو‌ هفته ای که شازیه در خانه نبود بهادر مثل گذشته با ما بگو بخند میکرد و احساس میشد از نبودن شازیه خیلی خوشحال است دو هفته گذشت آن صبح همه دور سفره نشسته بودیم و صبحانه میخوردیم که مادرم به بهادر دید و گفت امروز وقتی از وظیفه آمدی دنبال شازیه جان هم برو نان شب را آنجا خورده بعد عروسم را گرفته به خانه بیا با شنیدن این حرف مادرم چینی میان ابرو های بهادر افتاد و گفت نیاز نیست چند روزی دیگر هم خانه ای مادرش باشد مرتضی گفت من دلم به ینگه جان و مبین تنگ شده لطفاً دنبالش برو بهادر بدون‌ اینکه به مرتضی ببیند گفت پس هر کس دلش تنگ شده همان دنبالش برود پدرم گفت این چی طرز حرف زدن است ما در مورد خانم ات حرف میزنیم بهادر با بی حوصلگی گفت پدر جان من از اینکه همیشه طرف او را میگیرید خسته شده ام....ادامه دارد