بنده اصولا آدم سنگدلی هستم و به سختی اشک میریزم و باور نمیکردم از دیدن خبر مرگ بیضایی آن هم در ۸۷ سا

بنده اصولا آدم سنگدلی هستم و به سختی اشک میریزم و باور نمیکردم از دیدن خبر مرگ بیضایی آن هم در ۸۷ سالگی، بغض به گلو و اشک به چشمم بیاد. او را دوست داشتم و دارم چون از ایران میگفت و مینوشت. به نظرم بهترین کارش هم مرگ یزدگرد است که اصلا درباره گذشته نیست. یک هنرمند برای اینکه بتواند اثری چون روز واقعه بنویسد باید چنان خلوصی داشته باشد که برای لحظاتی به ملکوت اتصال یابد که اثرش بر دل بنشیند، همچنان که مرحوم فرشچیان عصر عاشورا را کشید بی آنکه دستش دست خودش باشد. می‌گویند هر نویسنده‌ای از اسطوره خودش مینویسد. قهرمانان داستانهای بیضایی همگی قهرمانانی مهجور و بیگانه در میان مردمان خویش هستند. چون نمایشنامه سه برخوانی یا تومار شیخ شرزین و... به یاد دارم زمانی که نزد دکتر بهمن نامورمطلق از گروه زبان فرانسه دانشگاه شهید بهشتی، اسطوره را تلمذ میکردم، اشاره کرد که اسطوره‌ای که بیضایی از آن مینویسد، اسطوره یهودی سرگردان است. او خودش نیز سرگردان و دور از وطن بود. آوارگی ایی که دههه تا زمان مرگش به طول انجامید. @mybookroom