-‏از آن گلوی مجروح، پژواکِ سرخِ نامش تیر خلاص حینِ تیمارِ ناتمامشاز او که کشته برگشت از آن یل پیاده

-‏از آن گلوی مجروح، پژواکِ سرخِ  نامش تیر خلاص حینِ تیمارِ ناتمامشاز او که کشته برگشت از آن یل پیادهآورد دیگری را بر گرده‌اش نهاده از گیسوی پریشان در چنگ دیو و ددها از آن نگاه پرسان در پاسخ لگد‌هااز رستخیز این خاک در دفتر اساطیر اسلوب بازوان آن آرش کمانگیراز آزمون سوزان بر پیکر سیاوشاز آن حریق بازار آن دامگاه آتشاز بیرقی که برداشت، از نغمه‌ای که سرداد از او که نیمه جان بود در کیسه‌های اجساد.. چندین سهیل آنجاست؟ چندین هزار رخسار؟تا یک به یک ببیند .. خم شد قدش از آوار .. شاید بریده باشی! از این بریده‌ تر شوبر این عفونتِ صبر، اعجاز نیشتر شوآگاه و عهده دارِ  درد معاصر خودرفت و صدای او ماند «… که نه به خاطر خود..» فردا به رغم کتمان بر داغِ سینه‌ی اوای آینه!تو داری زخمی قرینه‌‌ی او این سرزمین به جز زخم پیغامبر ندارد..او خود به مادرش گفت «دیگر پسر ندارد..»#مونا_برزویی@MyDarkWorld