بوی موهات روی بالش منلبِ مشغول در نوازش منپات آرام... رام... در رفتنفکر تو توی مغز سرکش منبینمان چند قرن فاصله استحرفم و به سکوت می‌چسبمبغضی‌ام، به گلوت می‌چسبمبغلت می‌کنم در این سرمابه «خیال» پتوت می‌چسبمتختم از خواب‌هات حامله استلختم و در خیال آبتنیبغلت می‌کنم که پیش منیبا تو لبخند می‌زنم امابغضِ در حال منفجر شدنیتا ابد گیر کرده توی گلومچشمِ زیتونی و لبِ والتّین!تلخیِ بی‌نهایتت شیرین!مانده‌ام در میان خوف و رجابا تو امّیدوارم و غمگینمثل ترس از جوابِ نامعلوممنطقِ بی‌نیاز از اثبات!ته بن‌بست‌هام راه نجات!خسته‌ام از هرآنچه که... غیر ازحس انگشت‌هام در موهاتکه به من شوق زندگی می‌دادموج در موج و زیر پا شن بودزن به آغوش یار، مومن بودهمه گفتند با تو ممکن نیست!چیزهایی که غیرممکن بودبا تو هر روز اتفاق افتاد!!عشق جز حسرت مداوم نیستبغلم کن! کسی مزاحم نیستجام خالیم به سلامتی‌اتآبجو یا شراب لازم نیستمن که از چشم‌های تو مستمشاخه‌ای در میان امواجمعشق تو کرده است تاراجممثل ماهی به آب، ماه به شببه تو و دست‌هات محتاجمتا که یک لحظه حس کنم «هستم»حرف‌ها هست و پیش تو لالمبا تو تحویل می‌شود سالممثل یک بچه از عروسک نوبا تو دیوانه‌وار خوشحالمکاش این عشق تا ابد باشدزود برگرد... بی‌خبر نگذار!چشم‌های مرا به در نگذارمن پُر از خاطرات غمگینمبغلم کن شدیدتر... نگذار ↓آخر قصه‌هام بد باشد◾️می‌پرم از میان رویاهامهیچ‌کس نیست... باز هم تنهام...می‌زنم زیر گریه‌ای خاموشخسته از هر تلاشِ نافرجامگوسفندی کنار قصّابمکلونازپام و شیشه‌ی الکلزن پایین‌پریده‌ای از پُلنصفه‌ی تیغ و شیر گاز و طنابخسته‌ام از تمامشان در کل!می‌خورم قرص و باز می‌خوابم#فاطمه_اختصاری