با لب سرخت مرا یاد خدا انداختیروزگارت خوش که از میخانه، مسجد ساختیروی ماه خویش را در برکه می‌دیدی ول

با لب سرخت مرا یاد خدا انداختیروزگارت خوش که از میخانه، مسجد ساختیروی ماه خویش را در برکه می‌دیدی ولیسهم ماهی‌های عاشق را، چه خوش پرداختیما برای با تو بودن عمر خود را باختیمبد نبود ای دوست، گاهی هم تو دل می‌باختیمن به خاک افتادم اما این جوانمردی نبودمی‌توانستی نتازی بر من، اما تاختیای که گفتی عشق را از یاد بردن سخت نیست«عشق» را شاید، ولی هرگز «مرا» نشناختی#فاضل_نظری