در مورد سفر ننوشتم. در حقیقت با وجود ثبت عکس‌هایی فوق‌العاده، هنوز سفرنامه‌ای که دوست دارم برای هرمز بنویسم را در مغزم نگه داشته‌ام. در مورد پیشرفت پایان‌نامه‌ام هم ننوشتم، برای این یکی فکر می‌کنم بهتر باشد که اینجا چیزهایی بنویسم. "پندار" را برای این ساختم که نوشته‌هایم در کلاس را اینجا بگذارم و روند پیشرفت خودم را ارزیابی کنم ولی این کار را هم نکردم. از به اشتراک گذاشتن خودم فراری‌ام، چرا؟ دلایل زیادی دارد. در مورد پایان نامه باید بگویم که بیش از آن که چیزی نوشته باشم، چیزهایی خوانده‌ام. حالا می‌دانم دراماتورژی چیست، در مورد تئاترهای رپرتوار چیزهایی خوانده‌ام و به تازگی هم کتاب‌های "تک‌گویی برای زنان" که سه جلد معاصر، مدرن و کلاسیک دارد را دست گرفته‌ام تا بفهمم بین نمایش‌نامه‌های دوران مختلف مونولوگ‌های زنانه چه تفاوت‌هایی دارند.دو پروژه پیش رو دارم. محوریت یکی "کندن" است. بهتر بگویم، می‌خوام به کندن از سوگ بپردازم. خودم کندن از سوگ را بلد نیستم، اصلا من سوگ را برچسبی دل‌آزار می‌دانم که به هیچ‌وجه از پوست آدم کنده نمی‌شود مگر این که پوست آدم کنده شود. شخصیت اصلی را مرد انتخاب کردم، چرا؟ نمی‌دانم. نمی‌فهمم چرا انقدر علاقه دارم شخصیت‌هایی که راوی آن‌ها هستم مرد باشند. در مورد تاثیر سوگ و از دست دادن در مردان چند مقاله خواندم. حالا می‌دانم که تمرکز درست حسابی ندارند، حافظه‌شان کوتاه‌تر می‌شود و سوگ را با سکوت تجربه می‌کنند چون سوگ آن‌ها چندان معتبر حساب نمی‌شود، البته بیشتر اوقات این فقط فکر آن‌هاست و نه واقعیت.سوگ‌ و سکوت برای مردها فشار عجیبی دارد، دلم برای تک تک آن‌ها به شدت سوخت اما خب در این مورد کاری از دستم برنمی‌آید جز این که تلاش کنم در این مونولوگی که می‌نویسم نشان دهم که سوگ مردانه یعنی چه. موفق می‌شوم؟ تلاش می‌کنم که بشوم.و اما پایان‌نامه اصلی، چیزی ندارم بگویم جز این که می‌خواهم خوب باشد. برایش در مورد کمدی خواندم. با "بدنمندی" یا "embodiment" بیشتر آشنا شدم و با این وجود هنوز نمی‌دانم "خوب" در ذهن من چطور قرار است کنار این طرح بنشیند. در مورد شخصیتش هم اول می‌خواستم زن باشد اما حالا می‌خواهم تعریفی از جنسیتش ارائه ندهم. شخصیت من آدمی است که با بدنش درگیر است، چرا؟ احتمالا من هم با خوانندگان بفهمم که چرا.