یه لحظه‌هایی زندگی به حدی غیرواقعی به نظری می‌رسه که فکر می‌کنم نکنه ما تصویر مواج توی آب باشیم. دوس

یه لحظه‌هایی زندگی به حدی غیرواقعی به نظری می‌رسه که فکر می‌کنم نکنه ما تصویر مواج توی آب باشیم. دوست دارم فکر کنم که این همه تلاطم زندگی دقیقا به همین خاطره و اون دنیای واقعی انقدر پیچیده نیست. اینجا خیلی پیچیده است اما وقتی به خودم می‌گم "یه لحظه وایستا" و دور و اطرافمو نگاه می‌کنم، خیلی ساده به نظر میاد. زمین خیلی ساده نیست؟ آدما چرا انقدر پیچیده‌ان پس؟ خود من، خود من چرا انقدر دنبال موی سفید تو ماست می‌گردم؟ چرا انقدر باید هرچیزی رو سوال‌پیچ کنم؟ چرا وقتی می‌شینم لب آب و عکس خونه‌های آمستردام رو می‌بینم برای یه لحظه حس می‌کنم از زمین جدام؟ نمی‌دونم. امروز به کام من نبود، مدام احساس کردم ناتوانم و این حس باعث می‌شد بخوام با دوچرخه‌ام تا لبه‌ی دنیا پا بزنم و بعد مسیرم رو ادامه بدم، از دنیا پرت بشم پایین و به همون‌جایی برسم که نمی‌دونم کجاست‌.