روز منفی دو.روی مبل دراز کشیدم و به خستگی فکر می‌کنم. آن‌قدر از اطرافیان کلماتی مثل ذوق، لذت، شروع، هیجان، خوشحالی و... شنیده‌ام که نسبت به خسته بودنم احساس شرم دارم. سعی می‌کنم بپذیرمش و بهش زمان بدم، تو سرم تکرار می‌کنم:اشکالی نداره اگر خسته باشی.از تداوم خستگی کمی می‌ترسم. می‌ترسم روزهای زیادی بخوام بگم خسته‌ام و کاری نکنم. دلم می‌خواهد پاهام رو بکشم تو بغلم و دست‌هام رو دورشون حلقه کنم، آروم خودم رو به چپ و راست تکون بدم و به هیچ چیز فکر نکنم اما صدای این شهر شلوغ تو گوشم می‌پیچه.روزهای نسبتا زیادی رو در استانبول گذروندم، شهری که دو سال و نیم پیش، سه ماه درش زندگی کردم. آن روزها شیفته کشف این شهر بودم. کوچه‌گردی‌های دوست داشتنی‌ای رو تجربه کردم و از فرصت تنها بودن در جایی ناشناخته لذت بردم. آن روزها من مثل نیل آرمسترانگ بودم و استانبول مثل ماه. این‌بار همین آشنایی با استانبول اذیتم می‌کرد، انگار دیگه اشتیاقی برای ماجراجویی نداشتم. تجربه‌های جدیدی کسب کردم، موزه رفتم و به تاریخ استانبول/قسطنطنیه/ بیزانسیون پرداختم، اما نه. این شهر آشوبی داره که دلخواه من نیست، مثلا آدم‌های زیادی دم در مغازه‌هاشون بهم می‌گن "بویرون" و من باید با حرکت سر جواب منفی خودم رو اعلام کنم. دو سال پیش این آشوب نجاتم می‌داد، بهم حس تعلق داشتن به جامعه انسانی رو می‌داد اما حالا آزاردهنده است. این روزها اگر جامعه انسانی رو توده‌ای در میانه‌ی یک مربع ببینیم، من نیاز دارم در لبه‌ی مربع بشینم. دوست دارم پاهامو آویزون کنم، به خلا زیر پام نگاه کنم و به صدایی گوش بدم که هیچ آدمی در تولیدش دخیل نبوده. نمی‌شه. من بخش کوچکی از همون توده‌‌ام، تقریبا همیشه کمی بعد از نشستن در لبه باید به جامعه آدم‌ها برگردم.دارم روز شماری می‌کنم که از استانبول پر بکشم، ولی از طرفی به نظر می‌رسه که مشتاق رسیدن به شهر دیگه‌ای هستم، شهری که دو روز دیگه قراره مدتی یک‌جانشینش بشم :)