﻿یه حال نامعلومی دارم... نه میتونم اسمش رو غم بذارم، نه خوشحالی ، فقط یه حس عجیبه که انگار یه گوشه از دلم آروم نیست نهحوصله ی حرف زدن دارم، نه سکوت جوابم رو میده دلم فقط میخواد یه جایی دور ازشلوغی دنیا بشینم و بذارم زمان،آروم آروم این همه فکر درهم رو ازذهنم عبور بده... شاید بعضی حالها قرار نیست فهمیدهبشن؛ فقط باید ازشون رد شد...!:))