﻿ساعت ۴ صبح بود... نه خوابم میبرد نه دلم میخواست به کسی پیام بدم. گوشیم رو برداشتم رفتم توی چتش...آخ

﻿ساعت ۴ صبح بود... نه خوابم میبرد نه دلم میخواست به کسی پیام بدم. گوشیم رو برداشتم رفتم توی چتش...آخرین پیامم هنوز همونجا بود«هر وقت تونستی جواب بده.»پیام رو دیده بود.ولی جواب نداده بود.عجیب اینجاست که من دیگه منتظر جوابش نبودم.... فقط دلم میخواست یه بار خودش بفهمه چقدر برای نگه داشتنش خودمو کوچیک کردم. چقدر از ناراحتی هام گذشتمچقدر گفتم «اشکال نداره»، چقدر به بی‌توجهی‌هاش فرصت دادم فقط چون میترسیدم یه روز بره. اون شب برای اولین بار چتش رو نبستم، پاکش کردم.نه چون دیگه دوستش نداشتم«چون فهمیدم دوست داشتن کسینباید باعث بشه هر شب خودمو فراموش کنم. شاید سخت ترین قسمتِ دل کندن این نباشه که دیگه دوستش نداری...این باشه که هنوز دوستش داری ولی مجبوری در اوج خواستن رهاش کنی..!:)»