درمان زیان ده یا مدیریت زیان بار؟!؟ مدتی مدیریت یکی از مراکز درمانی را بر عهده داشتم. یکی از موضوعات

درمان زیان ده یا مدیریت زیان بار؟!؟ مدتی مدیریت یکی از مراکز درمانی را بر عهده داشتم. یکی از موضوعاتی که در اورژانس برایم بسیار عجیب و در عین حال تأمل‌برانگیز بود، اصرار برخی پزشکان عمومی بالای پنجاه سال برای ادامه فعالیت در اورژانس بود؛ در حالی که با توجه به سن، تجربه و حتی محدودیت‌های موجود، انتظار می‌رفت بیشتر در درمانگاه‌ها یا بخش‌های کم‌استرس فعالیت کنند.در ابتدا تصور می‌کردم این علاقه ناشی از احساس مسئولیت یا علاقه به طب اورژانس است، اما طولی نکشید که واقعیت برایم روشن شد.در هر شیفت چهار پزشک عمومی در اورژانس حضور داشتند، اما در خودِ اورژانس تنها دو صندلی برای استقرار پزشکان وجود داشت و گاهی همان دو صندلی نیز با حضور پزشک متخصص اشغال می‌شد. در عمل، معمولاً تنها یک پزشک مشغول ویزیت بیماران بود و سه پزشک دیگر به پاویون می‌رفتند. تلخ‌تر اینکه در برخی شب‌ها، از حدود ساعت دو بامداد تا صبح، هر چهار پزشک در پاویون در حال استراحت بودند و پرستاران ناچار می‌شدند بیماران را به مراکز دیگر ارجاع دهند. نتیجه این وضعیت، کاهش شدید کارایی اورژانس، نارضایتی بیماران و افزایش شکایات مردمی بود.برای اطمینان، تصاویر دوربین‌های مداربسته و ساعات حضور پزشکان را بررسی کردم. نتیجه شگفت‌آور بود؛ به طور متوسط، هر پزشک تنها حدود پنج تا شش ساعت از یک شیفت ۲۴ ساعته را در اورژانس حضور فعال داشت و بخش عمده زمان را در پاویون سپری می‌کرد.بر همین اساس تصمیم گرفتیم تعداد پزشکان هر شیفت را متناسب با حجم واقعی کار کاهش دهیم. بلافاصله مخالفت‌ها آغاز شد. عده‌ای می‌گفتند اورژانس محیطی حساس است، نباید با نگاه اقتصادی آن را اداره کرد و استانداردهای جهانی حضور تعداد بیشتری پزشک را الزامی می‌دانند.در پاسخ تنها یک سؤال مطرح کردم:اگر اورژانس تا این اندازه حساس و پرتنش است، چرا بخش اصلی حضورتان را در پاویون سپری می‌کنید؟پاسخشان جالب بود:«چون در اورژانس صندلی کافی برای نشستن وجود ندارد.»گفتم: حرفتان درست؛ اما مگر من عقلم را از دست داده‌ام که چون صندلی کافی ندارم، پزشک استخدام کنم تا بروند در پاویون بخوابند؟وقتی دیدند این استدلال پذیرفته نمی‌شود، گفتند:«بروید بیمارستان‌های دیگر را ببینید؛ همه جا همین وضعیت است.»اتفاقاً در این مورد بی‌راه هم نمی‌گفتند. در برخی بیمارستان‌ها شرایط از این هم بدتر بود و بخش قابل توجهی از شیفت پزشکان صرف استراحت، غذا خوردن و حتی خواب می‌شد.در ادامه، گروهی از آنان به صورت دسته‌جمعی درخواست انتقال به سایر مراکز درمانی را ارائه کردند تا مدیریت بیمارستان را تحت فشار قرار دهند. با موافقت مدیریت بالادستی، با درخواست انتقال آنان موافقت و نامه‌های مربوطه صادر شد.اما ناگهان ورق برگشت؛ برخی درخواست انتقال خود را پس گرفتند، برخی مدیران ارشد وساطت کردند که «سن و سالی از این افراد گذشته، چند صباحی دیگر تا بازنشستگی تحمل کنید»، عده‌ای نیز به مراکز کم‌کارتر منتقل شدند. جالب‌تر از همه، فردی بود که شش ساعت کار در یک شیفت ۲۴ ساعته را «جهنم» توصیف کرده بود، با اصرار فراوان درخواست بازگشت به همان بیمارستان را کرد و حتی ملاحظه غرور خودش را هم نکرد !اما چرا کار به اینجا رسیده بود؟به اعتقاد من، ریشه اصلی مشکل در نظام پرداخت ثابت پزشکان اورژانس بود. تفاوتی نداشت پزشکی تمام شیفت را فعالانه کار کند یا بخش عمده زمان را در پاویون بگذراند؛ در هر صورت حقوق خود را دریافت می‌کرد. طبیعی است که چنین سازوکاری، انگیزه‌ای برای افزایش بهره‌وری ایجاد نمی‌کند.نتیجه این نظام آن بود که برای بیمارستانی با تنها ۱۰ ردیف سازمانی پزشک عمومی، تعداد ۱۵ پزشک جذب شده بود.(وقتی پول از جیب همسایه باشد مهمانی هرچه مفصل تر بهتر) با این حال، برخی از همین افراد درخواست کرده بودند که به جای ۱۷۵ ساعت موظفی، ماهانه ۲۰۰ ساعت و سپس ۲۱۶ ساعت برایشان ثبت شود تا دریافتی بیشتری داشته باشند.البته نقد اصلی متوجه افراد نیست. هر نظام پرداختی، رفتار متناسب با خود را تولید می‌کند. اگر میان «حضور مؤثر» و «حضور اسمی» تفاوتی وجود نداشته باشد، نباید انتظار داشت نتیجه متفاوتی حاصل شود.مشکل اصلی، افراد نیستند؛ مشکل، نظامی است که برای کار و خواب، ارزش یکسان قائل می‌شود.#دکتر_سالاری#دکتر_همتی#دکتر_پناهی_زاده#ربیع_زاده(پزشکان بالای پنجاه سال شاغل در اورژانس) #نمایندگان_جامعه_کارگریکانال"نه به عوام فریبی"@nabeavamfaribi