خداوند از عالمان پیمان گرفته است...این کلام نه خطاب به وزیر محترم است و نه مدیرعامل محترم سازمان تأم

خداوند از عالمان پیمان گرفته است...این کلام نه خطاب به وزیر محترم است و نه مدیرعامل محترم سازمان تأمین اجتماعی؛ این کلمات از کُنه نگرانی من برای مملکت، حاکمیت و سرنوشت ده‌ها میلیون ایرانی است.بسیاری از دوستان نظارتی در حوزه سلامت، سالیان دور است که حقیر را می‌شناسند و می‌دانند وقتی دست به قلم می‌برم و این‌چنین می‌نگارم، چشمانم پر از اشک و سینه‌ام مالامال درد است.رفتن آقای سالاری، موضوعی کاملاً شخصی و در چارچوب حق قانونی وزیر محترم رفاه است؛ اما مسئله برای من «سالاری» نیست. مسئله، ایران کنونی است زخم هزاران شهید و فقدان ده‌ها فرمانده است؛ فشار طاقت‌فرسایی است که بر مردم وارد می‌شود و ابرچالش‌های تورم، رکود و معیشت.تا همین‌جای مطلب که نوشتم، نزدیک به نیم ساعت حالم بد بود. به تمام معنا درد را در سلول‌های بدنم احساس کردم. می‌دانم نظام‌های نظارتی، امنیتی، اجرایی و مدیریتی کشور خود زیر شدیدترین فشارها هستند و بسیاری از مسئولان، شب و روز ندارند. حتی دلم نمی‌آید با افزودن نگرانی دیگری، بر دوش این فرزندان وطن باری بگذارم.اما امروز سالاری رفته است.رئیس محترم دولت و حتی برخی از وزرای کشور می‌دانند که او سخت‌ترین روزگار سازمان تأمین اجتماعی را در شدیدترین فشارها تحمل کرده است. من نمی‌توانم و دور از شرافت می‌دانم که با وجود همه دردها و گرفتاری‌های بازنشستگان محترم کشور، چون می‌دانم و فهمیده‌ام بر این سازمان چه گذشته است، نقاط قوت سالاری را نادیده بگیرم و او را تحسین نکنم.اینکه چرا این مطلب را امشب نوشتم نیز خود حکایتی دارد.مراتب اداری انتصاب من طی شده و باید جناب آقای محمدی، سرپرست محترم سازمان، حکم اینجانب را برای جایی در صورت صلاحدید امضا کنند. اگر امروز سکوت کنم، برای خودم این معنا را دارد که صندلی را بر حقیقت ترجیح داده‌ام؛ یعنی کشورم، مردمم و دولتم را به چند صباحی منفعت شخصی فروخته‌ام. من حاضر به چنین معامله‌ای نیستم.مسئله، تغییر یک مدیرعامل نیست؛ مسئله، مدیریت ریسک در یکی از حساس‌ترین نهادهای کشور است.امروز پرسش اساسی این است: اگر تصمیم بر تغییر مدیریت گرفته شده بود، آیا شایسته نبود همان‌گونه که به‌درستی از آقای میرهاشم موسوی، مدیری سالم و باتجربه، دعوت شد تا بیاید و تجربیات خود را منتقل کند، از آقای مصطفی سالاری نیز خواسته شود برای مدتی در کنار سرپرست جدید قرار گیرد و تجربیات ۲۳ ماه گذشته و تجربه سال‌های مدیریتی خود را منتقل کند؟آیا هدف مشترک همه ما، یعنی ایران و ایرانی و حفظ ثبات کشور، نباید در چنین روزهایی بر اختلافات مدیریتی مقدم باشد؟چگونه می‌توان به نقطه‌ای رسید که خشم، اختلاف، رقابت یا هر عامل دیگری ما را به جایی برساند که حاضر شویم یکی از پیچیده‌ترین سازمان‌های کشور را بدون یک دوره انتقال تجربه و ارزیابی دقیق، در معرض ریسک قرار دهیم؟این سخن دفاع از یک فرد نیست؛ دفاع از حافظه سازمانی است.جناب آقای محمدی،امروز فصل‌هایی از سرنوشت مشترک شما و ملت ایران در حال رقم خوردن است.اخبار مربوط به تهاتر اموال، اگر درست است، باید درباره آن توضیح داده شود و ابعاد آن برای افکار عمومی و کارشناسان روشن شود؛ و اگر نادرست است، باید همان‌قدر جدی گرفته شود و درباره منشأ آن بررسی صورت گیرد.سازمان تأمین اجتماعی یک دستگاه معمولی نیست. ساختار آن پیچیده است، تعهدات آن عظیم است و بازیگران پیرامون آن نیز گاه پیچیده‌تر از خود ساختار سازمان هستند.در چنین سازمانی، تغییر مدیرعامل صرفاً تغییر یک نام در رأس سازمان نیست؛ تغییر در یک شبکه بزرگ از تصمیم‌ها، تعهدات، مدیران، قراردادها، منابع و مناسبات است.این یادداشت را برای سه ماه آینده می‌نویسم.می‌خواهم این چند سطر را برای تاریخ بنویسم؛ نه تاریخی دور، بلکه برای سه ماه آینده.در روزهای اخیر تحلیل‌های بسیار نگران‌کننده‌ای از سوی دلسوزترین و سالم‌ترین افراد حوزه رفاه و تأمین اجتماعی شنیده‌ام.کسی قصد تخریب یا کارشکنی ندارد. اگر کسی عامدانه بخواهد سازمان تأمین اجتماعی را در چنین شرایطی زمین‌گیر کند، چنین اقدامی نه نقد مدیریتی، بلکه خیانت به منافع ملی است.ما نگرانیم.نگران ایرانمان.نگران چشمان دشمنانی که این خاک را احاطه کرده‌اند.نگران مردمی که برای نان شب خود با دشواری دست‌وپنجه نرم می‌کنند.و نگران آینده‌ای که در آن اگر تصمیمات بزرگ بر اساس اصول کارشناسی، محاسبات دقیق و مدیریت ریسک اتخاذ نشود، هزینه خطا را نه مدیران، بلکه مردم و حیات حاکمیت خواهند پرداخت.و در شرایط جنگی، هزینه خطا می‌تواند بسیار سنگین‌تر باشد.سالاری نقاط برجسته و غیرقابل انکاری داشت: جسارت، عدم سکون، میل به پیشرفت و از همه مهم‌تر، وجود یک «حد یقف» در تصمیم‌گیری.او هیچ‌گاه روبه‌روی دولت نبود. هرگز قصد جسارت به وزیر مافوق یا رئیس دولت را نداشت. اما تلاش می‌کرد دستورات و اوامر را به گونه‌ای اجرا کند که فردا آبروی وزیر و رئیس‌جمهور زیر سؤال نرود.این، از نظر من، یکی از ویژگی‌های ارزشمند یک دولتمرد است: ایستادن بر اصول علمی و کارشناسی، بدون تبدیل اختلاف کارشناسی به تقابل سیاسی.او رفت و اکنون مشغول پژوهش است و کشور از مدیری که برخی قابلیت‌های مهم و ارزشمند را داشت، محروم شده است.اما هیچ‌کس مانع شما نیست.روندهای مدیریتی او را مطالعه کنید.تجربیاتش را بررسی کنید.حتی اگر قرار است همه سیاست‌های او تغییر کند، ابتدا بدانید چه کرده و چرا کرده است.من شخصاً در دوران مسئولیت سالاری، ده‌ها برابر این یادداشت، نقدهای صریح و کارشناسی را در پیام‌های خصوصی برای او نوشته‌ام. امروز هم که او در این جایگاه نیست، دلیلی برای خوشایندگویی ندارم.اما نمی‌توان انکار کرد که سالاری نزدیک به دو سال معاونت اقتصادی دوره مدیریت آقای موسوی را حفظ کرد و بسیاری از مدیران آن دوره را نیز ابقا یا حتی ارتقا داد.ستاد را کوچک کرد.در مسیر ادغام شعب حرکت کرد.برای کاهش هزینه‌ها و آزاد کردن منابع برای بازنشستگان تلاش کرد.بر هیئت‌ها و فرآیندهای سازمانی تأکید بیشتری بر نظارت گذاشت.ادبیات «تعارض منافع» را وارد سازمان کرد.شما شنونده خوبی باشید.اجازه دهید این سیستم و این تیم برای چند ماه ارزیابی شوند.تصمیم اخیر درباره مؤسسه عالی پژوهش نیز، اگر با همین رویکرد کارشناسی دنبال شود، قابل تحسین است.کسی بد شما را نمی‌خواهد.و چند کلام با رئیس محترم جمهوریجناب آقای دکتر پزشکیان،فکر می‌کنم چند بار توفیق داشتم در رادیو سلامت با شما گفت‌وگو کنم. یک بار نیز در دفتر مرحوم سرکار خانم دکتر اعتمادسعید، در ناهاری که شما هم حضور داشتید، فرصت گفت‌وگو پیش آمد.آن روزها من اصولگرا بودم و شما اصلاح‌طلب.اما آنچه مرا به شخصیت شما جذب کرد، صراحت شما، عدم تملق‌پذیری، علاقه‌تان به جدال‌های کارشناسی و تنفرتان از مدیران «بله‌چشم‌قربان‌گو» بود.به همین دلیل امروز از شما می‌خواهم موضوع تأمین اجتماعی را جدی‌تر از یک تغییر مدیریتی ببینید.مسئله، وضعیت حدود ۴۵ میلیون بیمه‌شده و ده‌ها میلیون بازنشسته اصلی و تبعی است.مسئله، اعتماد اجتماعی است.مسئله، توان دولت برای ایفای تعهداتش در یکی از دشوارترین مقاطع اقتصادی کشور است.و مسئله، امنیت اجتماعی ایران است.من جمله‌ای را به یادگار برای همه نیروهای تأثیرگذار سیاسی، نظامی و امنیتی کشور می‌نویسم تا در تاریخ بماند:«سرنوشت جنگ اخیر ما با آمریکا را دو بُعد تعیین می‌کند:اول، بُعد نظامی؛دوم، سازمان تأمین اجتماعی.»شاید در نگاه نخست این جمله اغراق‌آمیز به نظر برسد.اما از کارشناسان و تحلیلگران بخواهید آن را بررسی کنند.تأمین اجتماعی در شرایط عادی، یک سازمان رفاهی است؛ اما در شرایط بحران، به یکی از مهم‌ترین ستون‌های ثبات اجتماعی تبدیل می‌شود.اگر میلیون‌ها بازنشسته و بیمه‌شده احساس کنند آینده اقتصادی آنان در معرض تهدید است، مسئله دیگر صرفاً اقتصادی نیست؛ مسئله، اعتماد عمومی و ثبات اجتماعی است.رفتن سالاری در این برهه، شب و روز مرا به فکر فرو برده است.برای حقیری که سه رشته حقوق، سیاست‌گذاری و پیراپزشکی را خوانده و قریب به پانزده سال در این حوزه کار، پژوهش و قلم زده است، قدرت تحلیل این شرایط با تغییر یک مدیرعامل ساده جور درنمی‌آید.به تمام معنا در بهتم.و معتقدم مسئله، مسئله تغییر مدیرعامل یک سازمان نیست.لازم است شخص رئیس‌جمهور، نهادهای نظارتی و مجلس، با دقت و به‌صورت مستمر وضعیت این حوزه را رصد کنند.این یادداشت را نوشتم و پیه همه چیز را به تن مالیدم؛ از دشنام عزیزی که نمی‌داند جریان معوقات چرا به اینجا رسیده است،تا کارمندی که هنوز نگران بن شش‌ماهه دوم خود است؛ و حتی تا کسانی که ممکن است منافع و شبکه‌های خود را در این تغییرات دنبال کنند.من نه برای سالاری می‌نویسم و نه علیه مدیر جدید.برای ایران می‌نویسم.برای سازمانی می‌نویسم که میلیون‌ها ایرانی به آن وابسته‌اند.برای بازنشسته‌ای می‌نویسم که تمام زندگی‌اش را کار کرده و امروز چشمش به تصمیم‌های همین مدیران است.و برای دولتی می‌نویسم که در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ معاصر، بیش از هر زمان دیگری به اعتماد مردم نیاز دارد.خداوند از عالمان پیمان گرفته است که حقیقت را کتمان نکنند.«وَلا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَکْتُمُوا الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ»اگر سکوت امروز من باعث شود فردا بگویم «می‌دانستم و نگفتم»، آن سکوت برای من قابل دفاع نیست.من امروز آنچه را می‌دانم، آنچه را می‌بینم و آنچه را از سر دلسوزی نسبت به ایران احساس می‌کنم، می‌نویسم.قضاوت با تاریخ.با نهایت احتراممهدی اسفندیار#پزشکیان#میدری#سالاری#نظارت#ایران#سرنوشت#بازنشستگان#فروپاشی_اجتماعیکانال "نه به عوام‌فریبی"https://t.me/nabeavamfaribi/7078