🔹نامه‌ای سرگشاده به صاحبان قلم و نام در سازمان تأمین اجتماعیآقایان و بانوانی که سال‌هاست در تأمین ا

🔹نامه‌ای سرگشاده به صاحبان قلم و نام در سازمان تأمین اجتماعیآقایان و بانوانی که سال‌هاست در تأمین اجتماعی صاحب قلم، اعتبار و منزلت هستید؛علی(ع) در روزگار فتنه فرمود:«کُنْ فِی الْفِتْنَةِ کَابْنِ اللَّبُونِ؛ لَا ظَهْرٌ فَیُرْکَبَ، وَلَا ضَرْعٌ فَیُحْلَبَ.»در فتنه، چنان باش که نه مرکبِ این و آن شوی و نه ابزار بهره‌کشی.اما همین علی(ع) هشدار دیگری نیز دارد:«أَلَا وَإِنَّ الْحَقَّ لَا یُعْرَفُ بِالرِّجَالِ؛ اعْرِفِ الْحَقَّ تَعْرِفْ أَهْلَهُ.»حق را با آدم‌ها نشناس؛ حق را بشناس تا اهل حق را بشناسی.این دو سخن را نباید با هم اشتباه گرفت.سکوت در جایی که سخن گفتن تو را ابزار یک نزاع می‌کند، می‌تواند حکمت باشد؛ اما سکوت در برابر تضییع حق مردم، دیگر بی‌طرفی نیست.امروز که بحث واگذاری و فروش املاکی که پشتوانه دارایی بیمه‌شدگان است آغاز شده، انتظار از صاحبان قلم سازمان، نه جانبداری از فرد و جناحی خاص است و نه ورود به دعواهای مدیریتی.انتظار، فقط یک چیز است:حقیقت را بگویید.اگر این واگذاری‌ها کارشناسی، شفاف، اقتصادی و به مصلحت بیمه‌شدگان است، از آن دفاع کنید و دلایلش را برای افکار عمومی توضیح دهید.و اگر درباره ضرورت، شیوه، قیمت‌گذاری، شفافیت یا پیامدهای آن ابهامی وجود دارد، همان را صریح بگویید.اما سکوت کاملِ کسانی که قلمشان سال‌ها برای موضوعات کوچک‌تر به حرکت درآمده، در برابر تصمیمی که مستقیماً با اموال و منافع میلیون‌ها بیمه‌شده ارتباط دارد، پرسش‌برانگیز است.علی(ع) نگفت برای آنکه مرکب فتنه نشوی، زبانت را نیز تعطیل کن؛ گفت ابزار فتنه نشو.فرق است میان «بی‌طرف ماندن در دعوای قدرت» و «بی‌طرف ماندن میان حق و ناحق».اولی گاهی فضیلت است؛دومی، اگر حق روشن باشد، می‌تواند به مسئولیت‌گریزی تبدیل شود.شما که صاحب قلمید، بیش از دیگران می‌دانید که قلم فقط یک امتیاز نیست؛ امانت است.امروز اگر سکوت می‌کنید، دست‌کم روشن کنید که این سکوت از سر تحقیق و اطمینان به صحت تصمیم است یا از سر مصلحت‌اندیشی.چرا که تاریخ سازمان‌ها معمولاً مدیران را فقط به خاطر تصمیم‌هایشان قضاوت نمی‌کند؛گاهی صاحبان قلم را نیز به خاطر سکوتشان به یاد می‌آورد.این نامه دعوت به جنجال نیست؛دعوت به مسئولیت است.در فتنه، مرکب کسی نشویم؛اما در برابر حقیقت نیز زبان خود را نفروشیم.حق را بشناسیم؛ سپس، اگر لازم بود، شجاعانه درباره آن سخن بگوییم.اینجا دقیقا نقطه ای از تاریخ است که اگر سخن و حرف کارشناسی و مبتنی بر حقیقت نگوییم، باید قلم را امتیاز دانست نه امانت‌ . ضمن اینکه من نمی گویم حقیقت همین است که نزد بنده است ، بلکه می گویم هرکس بر اساس علم و دیدگاه و تجربه خود سخن بگوید و حرف بزند ولو صد در صد سخنان بنده را نقض کند‌، چه بسا که دیدگاه طرفداران فروش و واگذاری اموال تامین اجتماعي درست باشد ، ما دعوای شخصی نداریم ، همه فرزندان این آب و خاک هستیم و نباید بحث های کارشناسی کینه ها را در ما ایجاد کند که اگر چنین شود نشانه های عدم بلوغ سیاسی و فرهنگی است. مهدی اسفندیار کانال"نه به عوام فریبی"https://t.me/nabeavamfaribi/7091