🔹مسعود پزشکیان در مواجه با تاریخ و چشمان ده ها میلیون بازنشسته و کارگر جناب آقای دکتر پزشکیان؛امیرا

🔹مسعود پزشکیان در مواجه با تاریخ و چشمان ده ها میلیون بازنشسته و کارگر جناب آقای دکتر پزشکیان؛امیرالمؤمنین علی(ع) در نهج‌البلاغه، آنجا که از حکومت و حق مردم سخن می‌گوید، می‌فرماید:«وَاللهِ لَوْ أُعْطِیتُ الْأَقَالِیمَ السَّبْعَةَ بِمَا تَحْتَ أَفْلَاکِهَا عَلَى أَنْ أَعْصِیَ اللهَ فِی نَمْلَةٍ أَسْلُبُهَا جُلْبَ شَعِیرَةٍ مَا فَعَلْتُهُ.»اگر همه قلمروهای حکومت را به من بدهند، حاضر نیستم پوست جویی را به ستم از دهان مورچه‌ای بگیرم.این کلام، فقط یک موعظه اخلاقی نیست؛ تعریف نسبت حکومت با حق مردم است.جناب رئیس‌جمهور؛ امروز سخن از چند قطعه زمین، چند پروژه عمرانی یا ساخت چند بیمارستان نیست. سخن از چیزی عمیق‌تر است: حق‌الناس، امانت عمومی و سرمایه بین‌نسلی میلیون‌ها بیمه‌شده و بازنشسته.دارایی‌های سازمان تأمین اجتماعی، دارایی عادی دولت و بخشی از بودجه عمومی نیست. پشت هر ریال آن، سال‌ها کار، پرداخت حق بیمه و اعتماد میلیون‌ها انسان قرار دارد. قانون نیز این دارایی‌ها را در حکم اموال عمومی و متعلق به جامعه تحت پوشش دانسته است.بنابراین یک اصل روشن وجود دارد:عمومی بودن، مساوی دولتی بودن نیست.اگر ساخت بیمارستان و توسعه خدمات درمانی وظیفه دولت است، نمی‌توان این وظیفه عمومی را صرفاً با انتقال بار مالی آن به دارایی‌های نسلیِ بیمه‌شدگان انجام داد. نیت خیر، هرچقدر مقدس باشد، جایگزین حق و قانون نمی‌شود.و اینجاست که سخن شما درباره «دولت با مردم و برای مردم» اهمیت پیدا می‌کند.اگر قرار است دولت با مردم باشد، آیا صاحبان این دارایی‌ها نباید در تصمیم‌گیری درباره سرنوشت آن حضور داشته باشند؟ آیا «مردم» فقط در روز انتخابات صاحب حق‌اند، یا کارگر و بازنشسته‌ای که سی سال حق بیمه پرداخته نیز باید در تصمیمی که آینده سرمایه او را تعیین می‌کند، دیده و شنیده شود؟امیرالمؤمنین(ع) در فرمان خود به مالک اشتر می‌فرماید:«فَإِنَّهُمْ صِنْفَانِ: إِمَّا أَخٌ لَکَ فِی الدِّینِ، أَوْ نَظِیرٌ لَکَ فِی الْخَلْقِ.»مردم یا برادر دینی تو هستند یا در آفرینش همانند تو.جناب آقای رئیس‌جمهور؛ شاید امروز تصمیم‌گیری درباره دارایی‌های تأمین اجتماعی، در ظاهر یک تصمیم اجرایی و اقتصادی باشد؛ اما در حقیقت، آزمونی است برای اینکه نشان دهد دولت چه تعریفی از مردم، امانت و عدالت دارد.شما بیش از هرکس از عدالت، مردم و نهج‌البلاغه سخن گفته‌اید. بنابراین این پرسش را نمی‌توان صرفاً یک پرسش اداری دانست؛ این پرسش مستقیماً با همان اصولی گره خورده است که شما در برابر مردم بر آنها تأکید کرده‌اید.تاریخ، دولت‌ها را فقط با پروژه‌هایی که ساخته‌اند قضاوت نمی‌کند؛ با حقوقی که در دوران آنان حفظ یا تضییع شده است نیز قضاوت می‌کند.امروز انتخاب دشواری در برابر شما نیست؛ اما انتخابی بسیار مهم است:اینکه در مواجهه با سرمایه مردم، دولت را صاحب اختیار بدانیم یا امین مردم.و شاید سال‌ها بعد، درباره دولت چهاردهم بیش از آنکه بپرسند چند بیمارستان ساخت، این پرسش باقی بماند که:در برابر سرمایه و حق میلیون‌ها بیمه‌شده و بازنشسته، چگونه رفتار کرد؟این نامه درباره یک زمین نیست؛ درباره میراث شما در تاریخ است.میراث قدرت، دیر یا زود پایان می‌یابد؛ اما آنچه از یک مسئول در حافظه مردم می‌ماند، نحوه رفتار او با حق مردم و امانتی است که در اختیار داشته است.و این همان نقطه‌ای است که باید پرسید:آیا می‌خواهید نام دولت چهاردهم با توسعه یک پروژه به یاد آورده شود، یا با صیانت از امانتی که میلیون‌ها انسان به نظام حکمرانی سپرده‌اند؟شما دقیقا در یک دو راهی بزرگ قرار دارید ... انتخاب سخت بین شرافت و تطابق گفتار و عمل یا مردی که حقیقت را زیر پای مصلحت ذبح کرد .ده ها میلیون جفت چشم شما را زیر ذره بین گرفته و سینه به سینه مسعود پزشکیان را برای نسل های آینده نقل خواهند کرد . با تقدیم احترام مهدی اسفتدیار کانال "نه به عوام فریبی"https://t.me/nabeavamfaribi/7089