هر جامعه‌ای یک روز با بحران روبه‌رو می‌شود؛اما آنچه یک جامعه را از پا درمی‌آورد، خودِ بحران نیست؛ عا

هر جامعه‌ای یک روز با بحران روبه‌رو می‌شود؛اما آنچه یک جامعه را از پا درمی‌آورد، خودِ بحران نیست؛ عادت کردن به بحران است.وقتی خبرهای تلخ دیگر ما را متوقف نمی‌کنند، وقتی بی‌عدالتی دیگر تعجب‌برانگیز نیست، وقتی دیدن فقر، فساد، ناامیدی، مهاجرت نخبگان، فرسودگی روانی و کاهش اعتماد عمومی به بخشی از زندگی روزمره تبدیل می‌شود، باید نگران باشیم؛ نه فقط از مشکلات، بلکه از بی‌حسی جمعی.خطرناک‌ترین لحظه، زمانی نیست که مردم اعتراض می‌کنند؛ خطرناک‌ترین لحظه، وقتی است که دیگر حتی اعتراض هم نمی‌کنند. سکوت همیشه نشانه رضایت نیست؛ گاهی نشانه خستگی است، گاهی نشانه ناامیدی، و گاهی نشانه این باور تلخ که «هیچ چیز تغییر نخواهد کرد.»جامعه‌ای که به درد عادت کند، آرام‌آرام قدرت اصلاح خود را از دست می‌دهد. در چنین جامعه‌ای، انسان‌ها برای زنده ماندن، حساسیت خود را قربانی می‌کنند؛ اما بهای این بقا، از دست دادن وجدان جمعی است.اصلاح یک جامعه، از بودجه و بخشنامه آغاز نمی‌شود؛ از زنده نکه داشتن حساسیت اخلاقی آغاز می‌شود. جامعه‌ای که هنوز از دیدن رنج انسان‌ها ناراحت می‌شود، هنوزز امید دارد. اما جامعه‌ای که رنج را عادی می‌بیند، پیش از آنکه از نظر اقتصادی یا سیاسی شکست بخورد، از درون فرو ریخته است.شاید بزرگ‌ترین مسئولیت امروز ما این باشد که اجازه ندهیم «عادی شدنِ درد» به فرهنک عمومی تبدیل شود؛ زیرا جامعه‌ای که هنوزز درد را احساس می‌کند، هنوز ظرفیت درمان را دارد.مهدی اسفندیار کانال"نه به عوام فریبی"@nabeavamfaribiصفحه ما در اینستاگرام: http://instagram.com/mehdiesfandyar5صفحه ما در پیام رسان بله: https://ble.ir/nabeavamfaribi