بالاخره می شود....یکی از مهم ترین دغدغه هایی که همیشه ذهنم را مشغول کرده است پاسخ به این پرسش است که چرا افکار عمومی و حتی اتمسفر محیطی سازمان ها و حتی مدیران ما در مورد دانش مدیریت فکر می کنند که موضوع صرفا علوم انسانی است در حالیکه امروز مدیریت بیشتر یک علم تجربی است یعنی مدیر کسی است که بتواند در آزمايشگاه(سازمانی که آن را مدیریت می کند ) یافته های علمی و آموزشی ها و علومی که در دوران تحصیل آموخته را عینا پیاده کند. آنچه در سه ماه اخیر در اداره کل درمان استان تهران در حال رویت است ، شروع متهورانه همین اصل است ، تغیر رویکردها در حوزه کارسنجی _کارنامه عملکرد مدیران_طراحی فرم های الکترونیکی دریافت ایده ها و عملیاتی کردن آنها و پیوسته بودن و فصلی نبودن رویکردها و ... از یک سوی و از دیگر سوی تغییرات بنیادین در نگرش ها که در بخش توسعه مدیریت و پشتیبانی و پرستاری و معاونت درمان ایجاد شده، اگر با تیمی شدن و هماهنگی بیشتر بین بخشی همراه شود ، نتایجی را رقم خواهد زد که معتقدم آن را می توان حداکثر در ارزیابی های سه ماهه پاییز دید، جایگاه استان به شکل قابل ملاحظه ای ارتقا خواهد یافت ، در این میان تنها توصيه من به مجموعه مدیریت درمان استان تهران شتاب بیشتر به این روند و بهره گیری از،مولفه سرمایه اجتماعی برای تامین منابع و خصوصا افزایش رضایتمندی مشتریان داخلی (پرسنل) است، آنچه که امروز در سطوح اجرا و نظارت در مدیریت استان تهران دیده می شود اگر منتج به نتایج ملموس نشود ، شاید دیگر فرصتی به این سادگی دست ندهد.لینک فرم الکترونیکی دیوار ایده ها مخصوص کارکنان درمان تامین اجتماعی استان تهران https://survey.porsline.ir/s/6TXwn6oP@nabeavamfaribi