گاهی مشکل، آن چیزی نیست که در بیرون اتفاق افتاده؛ مشکل، اندازه‌ای است که ذهن ما به آن می‌دهد.ذهنِ تح

گاهی مشکل، آن چیزی نیست که در بیرون اتفاق افتاده؛ مشکل، اندازه‌ای است که ذهن ما به آن می‌دهد.ذهنِ تحلیل‌گر، یکی از ارزشمندترین توانایی‌های انسان است؛ اما همان ذهن، اگر از مرز تعادل عبور کند، می‌تواند بزرگ‌ترین منبع اضطراب نیز باشد.ما گاهی آن‌قدر یک مسئله را تجزیه و تحلیل می‌کنیم، آن‌قدر احتمالات مختلف را کنار هم می‌چینیم و آن‌قدر آینده را در ذهن خود بازسازی می‌کنیم که دیگر با «واقعیت» طرف نیستیم؛ بلکه با تصویری مواجهیم که ذهنِ ما از آن ساخته است. تصویری که اغلب بسیار بزرگ‌تر، پیچیده‌تر و هراس‌آورتر از خودِ واقعیت است.ذهنِ ناآرام، توانایی عجیبی دارد؛ از یک نگرانی کوچک، بحرانی بزرگ می‌سازد و از یک ابهام ساده، ده‌ها سناریوی تلخ خلق می‌کند. در چنین شرایطی، انسان دیگر اسیر مشکل نیست؛ اسیر برداشت خود از مشکل است.تحلیل، زمانی فضیلت است که به فهم بهتر و تصمیم درست‌تر منتهی شود. اما اگر تحلیل، آرامش را از انسان بگیرد، دیگر نشانه خرد نیست؛ نشانه گرفتار شدن در هزارتوی ذهن است.شاید یکی از نشانه‌های بلوغ فکری، این باشد که بدانیم همه مسائل را نمی‌توان با تحلیل بیشتر حل کرد؛ بعضی از گره‌ها، تنها در ذهنی آرام باز می‌شوند.ذهن آرام، واقعیت را همان‌گونه که هست می‌بیند؛ اما ذهن مضطرب، حتی سایه‌ها را نیز به هیولا تبدیل می‌کند.مهدی اسفندیار کانال "نه به عوام فریبی"@nabeavamfaribiصفحه اینستاگرام ما: http://instagram.com/mehdiesfandyar5صفحه ما در پیام رسان بله: https://ble.ir/nabeavamfaribi