شنیده نمی‌شود...امروز برای نوشتن تنها سطر اول این یادداشت، بیش از ده بار نوشتم و پاک کردم. گویی کلما

شنیده نمی‌شود...امروز برای نوشتن تنها سطر اول این یادداشت، بیش از ده بار نوشتم و پاک کردم. گویی کلمات دیگر توان بیان وسعت نگرانی‌ام را ندارند.این نوشته متعلق به کسی است که تمام عمر خود را در جریانی سپری کرده که به اصولگرایی شناخته می‌شود. از سال ۱۳۹۵ که این کانال راه‌اندازی شد، تقریباً تمام مطالب آن در مسیر مطالبه‌گری برای اجرای سیاست‌های کلان نظام بوده است؛ از نظام ارجاع و پزشک خانواده گرفته تا نظام رفاه چندلایه، حمایت از تولید داخلی، اصلاح ساختارهای اداری و ده‌ها موضوع دیگر.اما امروز، با فشار خون بالا و دلی پر از نگرانی، به سال‌هایی که پشت سر گذاشته‌ام نگاه می‌کنم و از خود می‌پرسم: حاصل این همه مطالبه چه شد؟در میدان عمل، نه‌تنها بسیاری از این سیاست‌ها به سرانجام نرسیدند، بلکه وضعیت معیشت، سلامت، تولید، سرمایه اجتماعی و امید مردم نیز هر روز بدتر از گذشته شده است.به گمان من، ما گرفتار تقابل دو رویکرد در حکمرانی کشور شده‌ایم.رویکرد نخست، چنان در حصار ایدئولوژی گرفتار شده که گاه واقعیت‌های عینی جامعه را نمی‌بیند؛ گویی میان سیاست‌های خود و آنچه مردم هر روز با نام تورم، فقر، فساد، بیکاری و ناامیدی تجربه می‌کنند، هیچ ارتباطی نمی بیند.رویکرد دوم، درد را می‌شناسد، راه‌حل را هم می‌داند و در دوران نقد، از شایسته‌سالاری، برنامه‌ریزی، گردش نخبگان، شفافیت و اصلاح ساختارها سخن می‌گوید؛ اما به محض آنکه بر مسند اجرا می‌نشیند، همان چرخه رانت، باندبازی، محافظه‌کاری و انفعال، او را نیز در خود فرو می‌برد؛ گویی تمام آن سخنان، تنها برای روزهای بیرون از قدرت بوده است.تفاوت این دو جریان، بیش از آنکه در رفتار باشد، در ادبیات آنهاست؛ یکی سیاست حذف را با صدای بلند اعلام می‌کند و دیگری همان سیاست را با ادبیاتی نرم‌تر اجرا می‌کند.حالا منِ اصولگرا، خوب یا بد، و توی اصلاح‌طلب، خوب یا بد، مگر کور شده‌ایم؟! آیا نمی‌بینیم کشوری که نرخ طلاقش به ازدواج نزدیک شده، کشوری که هزینه پوشک نوزادش از هزینه غذایش پیشی گرفته، کشوری که تورمش سال‌ها از رشد دستمزدها جلوتر حرکت می‌کند، کشوری که راه‌اندازی یک واحد تولیدی در آن از هفت‌خان رستم هم دشوارتر است اما دلالی ساده‌ترین و پرسودترین فعالیت اقتصادی شده، کشوری که خودروی سی‌سال پیش را با قیمتی بیش از خودروهای روز دنیا به مردم عرضه می‌کند، نمی‌تواند ادعا کند در مسیر درست حرکت می‌کند.وقتی تقریباً در همه شاخص‌های حکمرانی، از اقتصاد تا رفاه، از سرمایه اجتماعی تا بهره‌وری، نشانه‌های ناکارآمدی دیده می‌شود، دیگر نمی‌توان همه مشکلات را به گردن مدیران میانی یا شرایط خارجی انداخت.ایراد، ساختاری است.ساختار حکمرانی، نظام تصمیم‌گیری، شیوه ارزیابی مدیران، سازوکار پاسخ‌گویی و حتی معیارهای انتخاب مدیران، نیازمند بازنگری جدی هستند. امروز چنان فشاری روی مردم است که حتی حوصله شنیدن شعار را ندارند، حالشان از هرچه وعده است بهم می خورد، امروز اراده ای باید بیاید پای کار که نه با جابه‌جایی جناح‌ها و نه با تکرار چهره‌ها بلکه شهامت آن را و قدرت آن را داشته باشد، واقعیت را همان‌گونه که هست ببیند. نه آن‌گونه که دوست دارد.بزرگ‌ترین خطر برای یک کشور، شنیدن صدای مخالف نیست؛ نشنیدن صدای واقعیت است.اما دوستان زمان اندک است،  یادتان باشد در مثل گفته اند، پدر انسان فقط یکبار می میرد،  به نظر می رسد این نشنیدن ها این فرار از واقعیت ها این لجاجت ها،  این علم ستیزی ها...  دارد ما را مثل گردابی در خود فرو می برد،  به نقطه ای که نه تو مانی و نه من...والله بالله دیگر زمان اتخاذ تصمیم (نه انتخاب افراد) بدون حمایت مردم گذشته است، دیگر زمانه فیلترینگ گذشته است.. نمی شود، باور کنید نمی شود.. بفهمید نمی شود، یک روز و دو روز و یک سال و چند سال آری، اما هرچه بیشتر طول بکشد، صدای شکستنش بلند تر بگوش خواهد رسید. مهدی اسفندیار کانال"نه به عوام فریبی"@nabeavamfaribi