وقتی همه فریاد می‌زنند، دیگر صدای کسی شنیده نمی‌شود✍جامعه‌ای که اعتراض را دائماً با پرخاشگری و توهین بیان کند، سرانجام به نقطه‌ای می‌رسد که در آن شدت صدا دیگر به معنای قدرت پیام نیست.ابتدا یک حرف تند توجه جلب می‌کند؛ بعد همه یاد می‌گیرند تندتر حرف بزنند. «اشتباه» تبدیل می‌شود به «فاجعه»، فاجعه به «خیانت» و خیانت هم بعد از مدتی دیگر حساسیت کسی را برنمی‌انگیزد.این همان چیزی است که می‌توان آن را تورم خشم نامید.مشکل فقط این نیست که جامعه عصبانی‌تر می‌شود؛ مشکل این است که در میان این همه فریاد، تشخیص صدای هشدار از صدای هیاهو دشوار می‌شود.از طرف دیگر، پرخاشکری دائمی بخشی از جامعه را هم از گفت‌وگو خارج می‌کند. آدمها وفتی احساس کنند قرار است به خاطر نظرشان تحقیر یا مورد حمله قرار بگیرند، ترجیح می‌دهند سکوت کنند.در نتیجه ممکن است اتفاق عجیبی رخ دهد و جامعه ظاهراً پرصداتر می‌شود، اما در واقع بخشی از جامعه ساکت‌تر شده است.به همین دلیل فکر می‌کنم برای اثرگذاری بیشتر، همیشه لازم نیست بلندتر فریاد بزنیم؛ گاهی باید دقیق‌تر حرف بزنیم.می‌شود بسیار تند و بی‌رحمانه نقد کرد، بدون اینکه توهین کرد.چون تندیِ نقد با پرخاشگری یکی نیست.و شاید در روزگاری که همه می‌خواهند بلندتر از دیگری فریاد بزنند، کسی که بتواند آرام‌تر اما دقیق‌تر حرف بزند، بیشتر شنیده شود.شاید سرنوشت بسیاری از رسانه های ناآرام ایران را نگاه کنیم متوجه می شویم که بسیاری از آنها شاید روزگاری رسانه بودند اما به تدریج به رسانه زرد یا هجو یا ..... در اذهان عمومی تغییر نام داده اند.مهدی اسفندیار کانال"نه به عوام فریبی"@nabeavamfaribi