فاضل نظری در‌ مورد رابطه یه آدم عاشق با یه آدم عاقل یه غزل داره که میگه:شراب تلخ بیاور که وقت شیدایی ستکه آنچه در سرِ من نیست، بیم رسوایی ستچه غم که خلق به حسن تو عیب می گیرند؟همیشه زخم زبان خون بهای زیبایی ستاگر خیال تماشاست در سرت، بشتابکه آبشارم و افتادنم تماشایی ستشباهت من و تو هرچه بود ثابت کردکه فصل مشترک عشق و عقل تنهایی ستکنون اگرچه کویرم هنوز در سرِ منصدای پر زدن مرغ های دریایی ست@nabtarin_tex